Πέμπτη

«Στις μέρες μας, η σοβαρότητα είναι από μόνη της μια πράξη αντίστασης»

Πέμπτη



Ο τίτλος είναι κλεμμένος. Είναι από αυτές τις φράσεις που διαβάζεις στις πλατφόρμες microblogging [στους χώρους της ατάκας, δηλαδή] και που η αλήθεια τους κουμπώνει τόσο τέλεια με το κριτήριο τι λέγεται από ποιον και τι περιλαμβάνει, που μένει εις το διηνεκές καρφωμένη στο μυαλό να σου θυμίζει σε τι δεν πρέπει να παρασυρθείς. 

Δεν μου αρέσει αυτό που γίνομαι μέσα στην παρανοϊκή ανισορροπία που ζει κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά, η χώρα. 

Δεν μου αρέσει που παρασύρομαι σε σεξιστικά ή ελαφρά σχόλια. Νομίζω μάλιστα πως αυτή είναι η μεγαλύτερη προσωπική καταστροφή που έχω βιώσει νοητικά εξαιτίας της σημερινής διακυβερνητικής παράκρουσης και του τρόπου που αυτή διαχέεται ως είδηση ως ερμηνεία και ως σχόλιο στο διαδίκτυο. 

Πώς να προλάβεις τον σπασμό στο μυαλό άλλωστε όταν ακούς πως η πολιτεία ευθύνεται που δεν περιέθαλψε σωστά έναν τρομοκράτη; 

Και δεν είναι μόνο αυτά τα ξανάστροφα ραπίσματα που σε κάνουν να πετάγεσαι μανιασμένος, είναι κι άλλα πιο καθημερινά, ακόμα πιο φτηνά μετεικάσματα της διανοητικής στρεβλότητας που παλεύει να εδραιωθεί στην συνείδηση του απαίδευτου που ξεχνά να «αντισταθεί με σοβαρότητα». 

Την ημέρα της 25ης Μαρτίου στην εκκλησία ο εκπαιδευτικός που εκφώνησε τον λόγο της ημέρας, πολλάκις ανέφερε πως «σήμερα, όπως και τότε, οφείλουμε αντίσταση – διότι σήμερα τον εχθρό τον λέμε τρόικα, είπε». 

Κι ένιωσα ντροπή πρώτα κι ύστερα οργή που κάποιος σφετερίστηκε ένα αποτέλεσμα εκλογών για να γελοιοποιήσει την ικανότητα του μυαλού μου να αντισταθεί. Που και στο δικό μου όνομα τόλμησε θρασύτατα να επιβάλει μια απόχρωση οχετού σε ένα ακόμα επεισόδιο αλλοίωσης της ιστορίας. 

Το οφείλω στον εαυτό μου να μην καταντήσω ποτέ τόσο ανεπαρκής πνευματικά. 

Τα ανίψια και τα βαφτιστήρια μου μεγαλώνουν. Όπου να’ναι θα έρθουν στα social media. Θα με αναζητήσουν. Τους οφείλω – σήμερα, περισσότερο από ποτέ - να αποδεικνύω πως «ειδικά στις μέρες μας, η σοβαρότητα είναι από μόνη της μία γενναία πράξη αντίστασης». 

«Μη καταντήσετε να προκαλείτε οργή και ντροπή». Αυτό πρέπει να μας διδάσκω.





Σάββατο

Ισορροπώντας στην πλάνη

Σάββατο


Όπως πολλοί πολίτες, παρατηρώ κι εγώ τα τεκταινόμενα μετά τις πρόσφατες εκλογές που ανέδειξαν την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Η πόλωση των ακραίων δηλώσεων προεκλογικά έχει αντικατασταθεί από μία θολούρα αντηχήσεων τόσο επί των κυβερνητικών προθέσεων όσο και επί των συναντήσεων και συζητήσεων.

Προσπαθώ κι εγώ, όπως πολλοί, να διατηρήσω μία κριτική σκέψη με αρχή τον σεβασμό στο αποτέλεσμα των εκλογών αλλά και τις προσδοκίες για το μέλλον μου σε μια χώρα που πρώτα οφείλει να επιδείξει πολιτισμό στην καθημερινότητα της και ακολούθως σοβαρότητα με την παραμονή της στην Ευρώπη.

Οι σκέψεις που ακολουθούν την μετεκλογική περίοδο είναι οι κάτωθι:

1. Όλοι όσοι παρακολουθούσαμε τον προεκλογικό αγώνα των κομμάτων γνωρίζαμε πως είναι δεδομένη η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Δεν πέσαμε από τα σύννεφα. Αυτό που μας εντυπωσίασε όμως είναι πως πολύ πριν τις εκλογές, υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ κατέτασσαν τους ΑΝΕΛ στα ακροδεξιά κόμματα πολύ κοντά στην ΧΑ.

2. Τουλάχιστον για τον διαδικτυακό κόσμο, ήταν γνωστό πως οι «τσαμπουκαλήδες» των διαδηλώσεων, σήμερα είναι το ..κυβερνητικό σύστημα, όπερ, για λίγο καιρό τουλάχιστον δεν κινδυνεύει η Αθήνα να καεί.

3. Η προεκλογική πολυφωνία του ΣΥΡΙΖΑ ενεργοποίησε με επιτυχία το «αν δε μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψε τους» και προήγαγε ένα εθνικο-πατριωτικό ντελίριο «μπορούμε και μόνοι μας , πόλεμο θέλουν-πόλεμο θα έχουν, δεν έχω-δεν πληρώνω, δεν την θέλουμε την Ευρώπη» και κατόρθωσε να πείσει μεγάλο μέρος των πολιτών για το απάνθρωπο του μνημονίου, χωρίς να επισημανθεί πως οι μεταρρυθμίσεις του μνημονίου – σε μεγάλο μέρος τους – δεν συνέβησαν ποτέ. Μετεκλογικά όμως, ο υπουργός Οικονομικών ομολόγησε την απαίτηση μεταρρυθμίσεων.

4. Το προεκλογικό αντάρτικο «Αν μας θέλουν έξω από την Ευρώπη, δε μας νοιάζει» έπεισε επίσης πολλούς οι οποίοι ενδιαφέρθηκαν μόνο για το αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό και όχι για τις συνέπειες . Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με την ιαχή «Δραχμή! Δραχμή!».

5. Αυτό το προεκλογικό συνονθύλευμα συναισθηματικών εκτονώσεων σκέψης ποτέ δεν πληροφόρησε κι ούτε φυσικά εγγυήθηκε. Παρόλα αυτά ο κόσμος σύρθηκε σε συναισθηματικές αποφάσεις – κατά μεγάλο μέρος ακολουθώντας το Παράδοξο του Abilene.

6. Μετεκλογικά και μόνο σκάνε κάποιες αναφορές για την ανάγκη Παραγωγής & Ανάπτυξης σε μια χώρα Δημοσίων Υπαλλήλων και πάλι χωρίς να επισημαίνονται αλήθειες που οι πολίτες αφήνονται να ανακαλύψουν μόνοι τους με μοναδικό κριτήριο την διανοητική εγρήγορση. Η αλήθεια λοιπόν είναι πως ναι, είμαστε μια χώρα Δημοσίων Υπαλλήλων [αυτό θα κατέρρεε σε δύο 24ωρα αν μειωνόταν η γραφειοκρατία, άρα αυτή μας αρέσει κ την διατηρούμε], όπως επίσης πως όχι δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι επιχειρηματίες [και μάλιστα με τα λεφτά των άλλων] αλλά σίγουρα αξίζει μια ευκαιρία σε αυτούς που θέλουν, όπως αξίζει μία επιβράβευση σε όσους επιτυγχάνουν να παράγουν, να αναπτύσσονται και να συντηρούν ουσιαστικά ολόκληρες οικογένειες [των υπαλλήλων τους].

7. Η ΝΔ φάνηκε να χαρίζει τις εκλογές και όχι να τις χάνει. Αυτό δεν αποκαλύφθηκε μόνο στο επικοινωνιακό φιάσκο που - μεταξύ μας - ήταν απίστευτα δύσκολο εγχείρημα απέναντι στο μάρκετιγνκ μιας εξτρεμιστικής αριστεράς  που στηρίχτηκε στην αντίδραση και όχι στην ελπίδα,  αλλά επιβεβαιώνεται και από την σιωπή της τις κρίσιμες ημέρες που διανύουμε. Χωρίς να είμαι κάποιος περισπούδαστος πολιτικός αναλυτής, θα περίμενα να έχει ήδη ξεκινήσει προεκλογικό αγώνα η ΝΔ, η οποία είναι πολύ πιθανό να κληθεί σε μία κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» όταν η σημερινή κυβέρνηση δε θα μπορεί με τίποτα να ανακόψει την πρόσκρουση στα βράχια.


Ένας άνθρωπος που εκτιμώ και σέβομαι πολύ, αναρωτιόταν προχθές στο facebook:
"Δεν έχω γνώσεις ψυχανάλυσης ή κοινωνικής ψυχολογίας. Αλλά τόση ανάγκη για συναίσθημα σε ενηλίκους ανθρώπους κάποια εξήγηση θα έχει."


Σύμφωνα με το φαινόμενο Thin slice of behavior = Συμπεριφορά κατόπιν σύντομης παρατήρησης, οι κρίσεις για την προσωπικότητα και την αξιοπιστία ενός ανθρώπου είναι πολύ πιο ακριβείς όταν η παρατήρηση διαρκεί λιγότερο από 5 λεπτά. Είναι αυτό που λέμε "η πρώτη εντύπωση μετράει".

Γιατί συμβαίνει τώρα αυτό.
Αυτό συμβαίνει ίσως επειδή ο εγκέφαλος μας επεξεργάζεται τα συναισθήματα μας πριν προβεί σε επίγνωση.
Ξέρουμε δηλαδή τι αισθανόμαστε πριν αντιληφθούμε για ποιο λόγο αισθανόμαστε έτσι.

Πιθανολογώ λοιπόν πως όσο πιο απαίδευτος ο νους μας τόσο λιγότερες οι αντιστάσεις σε όσα αισθανόμαστε. Η λογική είναι η αντίσταση στο ανεξέλεγκτο συναισθηματικό ντελίριο. Είναι αυτή που ταλανίζει και αναγκάζει σε σκέψη. Το συναίσθημα είναι απλά ευκολοχώνευτο και ως βολική τροφή, εξόχως προτιμώμενο.

"Following your heart is easy. Following your brain is tough"

Και πάλι σύμφωνα με την Κοινωνική Ψυχολογία, μόλις διαμορφώσουμε κρίσεις [συνήθως τις απαίδευτες, βάσει συναισθήματος], δεσμευόμαστε σε αυτές και αναζητούμε αποδείξεις επιβεβαίωσης. Κι εδώ αρχίζει το Confirmation Bias το οποίο σε συνδυασμό με το Self-serving bias [την τάση να κανακεύουμε τον εαυτό μας] μπορεί να προκαλέσει, με μαθηματική ακρίβεια, την απόλυτη αυτοκαταστροφή.

..και δεν το θέλουμε αυτό.