Σάββατο

Παρακολουθώντας την πολιτική στο διαδίκτυο

Σάββατο


Δεν είχα ποτέ σχέση με την πολιτική. Ούτε με τα κόμματα. Ανήκα σε αυτή τη μάζα που ελάχιστα ενδιαφερόταν αλλά ψήφιζε από συνήθεια επειδή έτσι αποφασιζόταν άτυπα στην οικογένεια.

Στις δημοτικές εκλογές ψήφιζα ανέκαθεν πρόσωπα. Ακόμα λιγότερη σημασία στα κόμματα δηλαδή.
Μέχρι που βρέθηκα στο διαδίκτυο το 2001 περίπου. Όσο περνούσαν τα χρόνια και άκμαζε το φαινόμενο «η πληροφορία σε βρίσκει πριν την αναζητήσεις», θέλοντας και μη,  άρχισα να ενημερώνομαι.

Παράλληλα με περιέβαλε συνεχώς και αναπόφευκτα μία διαρκής  κοινωνικοποίηση εφόσον συνδεόμενη με λογαριασμούς, συχνά επώνυμους, μάθαινα για τις απόψεις αλλά και για τις ζωές των ανθρώπων αυτών.

Στο διαδίκτυο όλοι αποκτούμε προϊστορία.

Το 2009 βρέθηκα να εργάζομαι για μία ευρωβουλευτή. Όχι επειδή είχα αποκτήσει σχέση με την πολιτική ή κάποιο κόμμα αλλά επειδή ήμασταν λίγοι αυτοί που είχαμε «εμπειρία» στο διαδίκτυο και ο Γιώργος Παπανδρέου θέλησε να ανοίξει την πόρτα ώστε να αρχίσει να δομεί μία κάποια διαδικτυακή κουλτούρα [και αγορά] στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση και ηλεκτρονική πολιτικοποίηση. 
Ανεξάρτητα με την «φτηνή» λογική «αν δουλεύεις για εμένα, ε, δε θα θέλεις να μου επιτεθείς», ήταν απίστευτη η ώθηση που έδωσε ο άνθρωπος αυτός στο διαδίκτυο. Ακόμα κι εγώ που τον έχω χλευάσει ουκ ολίγες φορές, δε μπορώ να μη τον χαρακτηρίσω οραματιστή. Μόνο που όταν παραμένει κανείς οραματιστής χωρίς ικανότητα διαχείρισης της δρομολόγησης των οραμάτων του, τότε καταλήγει αιθεροβάμων που μπορεί να πάρει ολόκληρο λαό στο λαιμό του.

Τότε λοιπόν γεννήθηκαν όλα τα «ανεξάρτητα» νέα μέσα, κάποια από τα οποία μάλιστα σήμερα τον αποδομούν. Όταν αλλάζει ο χρηματοδότης άλλωστε, αλλάζουν και οι δεσμεύσεις. Πάντα βέβαια μέχρι ενός ορίου οπότε το «μέσο» ίσως παραμένει φιλικό αλλά οι λογαριασμοί μεμονωμένα μπορούν να προχωρούν σε ανελέητες επιθέσεις με δεκάδες ψεύτικους λογαριασμούς να σπεύδουν στη μάχη.
Ήταν η εποχή που άρχισα να γνωρίζω πολλούς, ήδη κομματικοποιημένους και όχι μόνο στο ΠΑΣΟΚ.

Η χρονιά τότε πέρασε δίνοντας μου πλήθος πληροφοριών όχι μόνο για το πώς λειτουργούν οι πολιτικοί αλλά και πώς κινούνται οι κομματικοποιημένοι.

Υποψιάζομαι πως ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε την παραμικρή αντίρρηση για τις διαφορετικές απόψεις, οι κομματικοποιημένοι όμως δεν μπορούσαν  να ανεχτούν αναταράξεις στα επιχειρηματικά λόμπυ που δημιουργούσαν. Έτσι, έζησα το πρώτο τσουνάμι επιθέσεων όταν άρχισα να εντοπίζω ανικανότητες και ευτελισμούς. Τόσες πολλές καλές προθέσεις, τόσα πολλά χρήματα, τέτοια δυναμική και τόσο μα τόσο επικίνδυνα επιπόλαιο ανθρώπινο δυναμικό. 

Η πλειοψηφία των επώνυμων λογαριασμών που στήριξαν τότε τον ΓΑΠ, είχαν ιδιαίτερα καλές σχέσεις με την Δράση και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η Ντόρα Μπακογιάννη φαινόταν επίσης ανοικτή στις διαφορετικές απόψεις αλλά σύντομα επέλεξε μάλλον την ασφάλεια ενός γκέτο εμμονικού ελιτισμού που διαχεόταν στο διαδίκτυο μέσω των υποστηρικτών της. Ό,τι και να λέμε για το «Μητσοτακέικο», η Μπακογιάννη είναι Πολιτικός. Δεν είναι..Ξουλίδου ή Χαϊκάλης.

Αυτό τον ελιτισμό τον πλήρωσαν τόσο ο Μάνος όσο και η Μπακογιάννη στις εκλογές. Με επιβεβαιώνει το γεγονός πως υποψήφιοι τους τότε, σήμερα είναι πολύ πιο διαλλακτικοί προσπαθώντας και σε πολλές περιπτώσεις επιτυγχάνοντας, το γνωστό μέτωπο της κοινής λογικής. Προβλέπω μάλιστα πως όσοι δεν «διορθωθούν» σε αυτή την  αναπόφευκτη ανάγκη για αντικειμενικότητα και «λογική» θα καταλήξουν γραφικοί, καταναλώσιμοι αποκλειστικά και μόνο από την μάζα που υποκύπτει χωρίς πολλά-πολλά στον αυτοματισμό της διαδικτυακής ατάκας ή της επεξεργασμένης εικόνας που όσο πιο ηλίθιο είναι αυτό που αναπαριστά τόσο πιο ευφυή θα κάνει τον χαζό να νιώθει.

Εκτός από εμένα πάντως, όλο και περισσότεροι χρήστες αρχίζουν να κουράζονται από την εμμονή μίας κομματικής οπτικής που άλλοτε διαστρεβλώνοντας κι άλλοτε χυδαιολογώντας προσπαθεί απεγνωσμένα να ..σε μπερδέψει όταν δεν μπορεί να σε πείσει. Νιώθω ικανοποιημένη που αυτή η προσωπική μου «διόρθωση» με έφερε πιο κοντά σε ανθρώπους που άλλοτε απαξίωνα. Επιπλέον, λειτούργησε καλύτερα στον τρόπο που επιλέγω να εκφράζω τις απόψεις μου. Τεράστια μαθήματα αυτοδιαχείρισης.

Έχω μπλοκαρισμένους και «δεξιούς» και «αριστερούς» λογαριασμούς. Όταν δεν εκτιμώ, περιφρονώ.   Έχω εκφράσει απόψεις και υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και υπέρ της ΝΔ.  Διατηρώ τα προσωπικά μου κριτήρια για να κρίνω ανθρώπους, κινήσεις και καταστάσεις. Έχω κατορθώσει να συμπαθώ ακόμα και τα τρολ τα οποία σε κάθε τους επίθεση ανεβάζουν τον Δείκτη Επιρροής μου στο διαδίκτυο. Ποιος ασχολείται άλλωστε με έναν ασήμαντο. Διότι δεν αρκεί να χαρακτηρίσεις κάποιον ασήμαντο. Πρέπει και να το αποδείξεις με την περιφρόνηση σου σε αυτόν. Ποιος αντέχει αυτή την πρόκληση στο διαδίκτυο όμως; - Ούτε εγώ, κάποιες φορές.

Η πολιτική γεννά και τρέφει δύο είδη ηγετών. Τους πολιτικούς και τους επιχειρηματίες. Τι κι αν ένα κόμμα δεν μπει στη Βουλή; Δείτε στην πορεία ποιες θέσεις καταλαμβάνουν οι υποψήφιοι του στους Δημόσιους Οργανισμούς ή σε ποιο τομέα επιχειρηματικότητας κατορθώνουν να διαπρέψουν. Κι όχι πάντα «άδικα». Εννοώ πως πράγματι πολλοί από αυτούς είναι ικανότατοι για την θέση στην οποία καταλήγουν. Είναι επιτυχημένοι στις δημόσιες σχέσεις τους [ακόμα κ αν θάβουν τους πάντες ιδιωτικά], είναι οι πρώτοι που θα σπεύσουν να μελετήσουν για να είναι ενημερωμένοι και συχνά είναι αυτοί που δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσουν προβλήματα επιβίωσης οπότε πολύ πιο άνετα ρισκάρουν επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Το κοινό στοιχείο των ανθρώπων που προωθούνται από την διευρυμένη «πολυεθνικότητα» της πολιτικής σκηνής δεν είναι πως μεταφέρονται ως μισθοφόροι καιροσκόποι από το ένα κόμμα στο άλλο. Το κοινό τους στοιχείο είναι πως αντέχουν να υπάρχουν, να συνυπάρχουν και να συνεργάζονται ανάλογα με τον στόχο τους. Κι αν το δει κανείς από μία συγκεκριμένη οπτική, ούτε αυτό είναι κακό. Το αποτέλεσμα είναι συχνά σημαντικότερο της ιδεολογίας. Για αυτό πολλοί ετοιμάζονται να ψηφίσουν με γνώμονα την φοροεπιδρομή [αποτέλεσμα] ή το συναισθηματικό αντίκτυπο στην επιλεκτική ευαισθησία [καθαρίστριες, τρομοκράτες κ.ο.κ.]  κι όχι την δεξιά ή αριστερή ιδεολογία/ιστορία/πάθημα/μάθημα. - Τι; Όχι;

Η πολιτική στο διαδίκτυο τρέφει και μία τρίτη κατηγορία «ηγετών». Αυτούς που έχουν επιρροή. Και σε αυτή την κατηγορία τώρα έχει αρχίσει η σφαγή, την οποία θα δούμε να κορυφώνεται στις επόμενες εκλογικές διαδικασίες, διότι σε αντίθεση με τις άλλες δύο κατηγορίες, οι λογαριασμοί με επιρροή στο διαδίκτυο δεν έχουν ωριμάσει αρκετά ώστε να ξεπεράσουν την εγωπάθεια και να προχωρήσουν σε συνεργασίες. Θα μάχονται μέχρι εξόντωσης. Για αυτό και θα βλέπουμε συνεχώς όλο και περισσότερους νέους λογαριασμούς να δημιουργούνται εφόσον πολλοί από τους παλιούς θα αυτοκαταστρέφονται για έναν πολύ απλό λόγο: δεν έχουν μάθει να σιωπούν.

Από το 2009 μέχρι σήμερα έχουμε ζήσει αναρίθμητες εκλογικές διαδικασίες. Τα social media δεν εξελίχθηκαν [τα ίδια κοινωνικά δίκτυα έχουμε] αλλά εξελίχθηκε αναπόφευκτα ο τρόπος εκμετάλλευσης αυτών. Η επικοινωνία και η ψυχολογία έγιναν αναμενόμενα – έστω και αργοπορημένα – τα πιο δυνατά όπλα πολιτικής στο διαδίκτυο.

Ακόμα και στους πολύ έμπειρους σε ερεθίσματα, είναι δύσκολη η αντίσταση σε αυτούς τους επηρεασμούς.

Συνήθως μάλιστα η επικοινωνία επιτυγχάνει επιφέροντας αρνητικό αποτέλεσμα – πλήγμα- και όχι ενισχύοντας θετικά ένα κόμμα ή ένα πολιτικό πρόσωπο.

Χαμένοι – επικοινωνιακά – αυτής της εκλογικής περιόδου είναι πρώτα οι ΑΝΕΛ που το επιπόλαιο διαδικτυακό τους πρόσωπο «έδεσε» πανεύκολα με την επιπολαιότητα της πολιτικής τους παρουσίας και ο Ευάγγελος Βενιζέλος ο οποίος δέχτηκε – σχεδόν «κοσμοϊστορικά» - την μεγαλύτερη, πιο έντονη και διαρκή επίθεση αποδόμησης από το «παράπλευρο» ΠΑΣΟΚ που «όφειλε» να τον τιμωρήσει. Στην περίπτωση του Βενιζέλου, φάνηκε η αδυναμία του να λειτουργήσει με μία αποτελεσματική επικοινωνιακή άμυνα, παρόλα αυτά κατόρθωσε να παραμείνει Αντιπρόεδρος Κυβέρνησης και αυτό υποψιάζει [αν δεν πείθει κιόλας] για την πολιτική του δεινότητα και δυναμική.

Θε μου θα με πουν ΠΑΣΟΚ!

Το Ποτάμι είναι μία επικοινωνιακή αναρχία από μόνο του, χαριτωμένη κάποιες φορές [άκου εκεί: ΧΑΠΙ 2015- lol]. Ένας πολιτικός αχταρμάς με διακριτές παρουσίες ικανών στελεχών αλλά χωρίς καμία ισχύ πολιτικής ταυτότητας. Είναι ένα κόμμα πασπαρτού που κολλάει παντού, «κατάλληλο» να συγκεντρώσει κάθε χλιαρή αγανάκτηση που κατακλύζει κυρίως το διαδίκτυο. Διότι το διαδίκτυο είναι χώρος εκτόνωσης. Κι όπως κάθε εκτόνωση, φθίνει σε κάθε log out. Δεν είναι όπως η συμβατική ζωή όπου το πρόβλημα της επιβίωσης ή κάθε άλλο σε ακολουθεί ακόμα κι όταν κλείσεις τα μάτια για να κοιμηθείς.

Ένα άλλο φαινόμενο της εποχής είναι οι αστειότητες της διαγραφής tweet εφόσον οι πολιτικές εξελίξεις [συμμαχίες και όχι μόνο] «αναγκάζουν» πολλούς να απαρνούνται προηγούμενες δημοσιευμένες πεποιθήσεις τους. Προκαλεί μειδίαμα η φαιδρότητα με την οποία, για παράδειγμα, αποδόμησαν, αποδέχτηκαν και ακολούθως ξανα - αποδόμησαν οι φιλικά προσκείμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ  λογαριασμοί, το εξευτελισμένο πλέον κόμμα της ΔΗΜΑΡ.

Αναρωτιέμαι πόσα tweet θα πρέπει να διαγραφούν όταν κάποια στιγμή αναγκαστούν να συγκυβερνήσουν  ΝΔ με ΣΥΡΙΖΑ αφού πρώτα έχουν εξοντώσει ψυχολογικά και οικονομικά τους πολίτες αυτής της χώρας – οι περισσότεροι εκ των οποίων αρέσκονται στον στρουθοκαμηλισμό και ηδονίζονται από την πλάνη της διαδικτυακής επαναστατικότητας, αλλά ως μη ειδική στις πολιτικές αναλύσεις, αυτό το ερώτημα θα το αφήσω να απαντηθεί από το αποτέλεσμα.


Καλή χρονιά με λιγότερους Ψόφους. Δεν γίνεσαι Κυβέρνηση με "Ψόφους". Ναι;







Πέμπτη

Μετρημένα τα κουκιά, τα μυαλά και οι δικαιολογίες..

Πέμπτη


Φτάσαμε λοιπόν στην 1η ψηφοφορία για εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας.
Χωρίς καμία σχεδόν ένσταση για τον διακοσμητικό του ρόλο συμμετέχουμε άπαντες σε ένα ντελίριο προεκλογικών φωνημάτων μιας και ως λαός παρουσιάζουμε ηδονιστική τάση εκλογικών μαστιγωμάτων.

Ολημερίς ψηφίζανε, το βράδυ το μετάνιωναν.

Η κυβέρνηση πληρώνει τα τερατώδη λάθη της απραξίας στα ουσιαστικά.
Δεν έχει σημασία αν είσαι δεξιός, αριστερός, κεντρώος ή ακροβάτης, το βλέπεις καθαρά πως οι φοροεπιδρομές θα έφερναν αναπόφευκτα βίαια σπασμωδικές αντιδράσεις ενεργοποιώντας - κατά έναν ειρωνικό τρόπο - το επικίνδυνο της δημοκρατίας που δεν έχει αδιέξοδα.
Διότι όπως στην καθημερινότητα, έτσι και στην πολιτική τα αδιέξοδα αίρονται με τραγικούς κάποιες φορές, συμβιβασμούς.
Το αίσθημα αυτοσυντήρησης είναι ισχυρότερο κάθε νοητικής διεργασίας. Και κάθε πρόθεση συντήρησης ενός κάποιου βαθμού αξιοπρέπειας υποκύπτει στην ανάγκη για επιβίωση. 

Οι Σαμαράς, Βενιζέλος αποδείχτηκαν έξυπνοι πολιτικοί και πριν μου ζητήσετε εξηγήσεις να δηλώσω πως έχω ακόμα σώας τας φρένας - δεν ξέρω για πόσο ακόμα - κι αναγνωρίζω πως τελικά το "έξυπνος" μπορεί πράγματι να οριστεί μόνο με μέτρο τον σκοπό που έχει κατά νου ο καθένας κι εξαρτάται πάντα από το οικοσύστημα που είτε συντηρεί είτε απορρίπτει όσους ηγούνται αλλά και όσους ποδηγετούνται. 

Η πορεία ήταν λίγο πολύ προδιαγεγραμμένη. Όταν ο έξυπνος ηγείται πολλών απαίδευτων, δεν ορθώνονται εύκολα φραγμοί ευθύνης κι υπευθυνότητας. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ με την πολυφωνία της κλίμακας "αγανάκτηση έως τρομοκρατία" παλεύει να μείνει ως σταθερό σημείο πρόσκρουσης της προδιαγεγραμμένης πορείας που ανέφερα και η τρομοκρατία των συναισθηματικών εκβιασμών βρίσκει πεδίο δόξης αρκετά λαμπρό στο αίσθημα αυτοσυντήρησης των ταλαιπωρημένων μεν, απαίδευτων δε πολιτών που όπως και να το κάνουμε, δεν έχουν το mentality να απαιτήσουν λογική.

Οι αριστεροί φίλοι επιτίθενται εδώ και καιρό στην λογική μου με την επιλεκτική ευαισθησία τους που με το έτσι θέλω έχρισε τον Ανθρωπισμό και την Κοινωνική Αλληλεγγύη σε πασπαρτού κλειδί κοινωνικών και πολιτικών εκβιασμών.
Πιο πολύ από την χυδαιότητα των αντιδράσεων τους και την εμφανή φασιστική τους στάση, με ταράσσει η εμμονή τους να σε καταγγέλλουν ευθέως ως ένοχο. Ο Συριζαίος στο διαδίκτυο δε θα σε ρωτήσει ποτέ γιατί δεν αντιδράς ή δεν συμφωνείς. Θα σε κατηγορήσει ευθέως ως υπεύθυνο. Κι έτσι η κλίμακα ηλεκτρονικής βλακείας αποκτά μια νέα ένδειξη παραφροσύνης.

Οι δεξιοί φίλοι μου διαμηνύουν μια ενδεχόμενη - αναπόφευκτη μάλλον - οικονομική καταστροφή, αγνοώντας προφανώς πως οι δικοί μου τραπεζικοί λογαριασμοί δεν έχουν χρηματικά ποσά που κινδυνεύουν από "δήμευση" αλλά μάλλον ένα "χαρτζιλίκι" που κι αυτό έχει ήδη δρομολογηθεί να πληρώσει τα απίστευτα που σκοπεύουν πάλι να μου ζητήσουν.

Αν πεις να σκεφτείς λογικά βρίσκεις τοίχο σε κάθε σκέψη και τα "μαξιλάρια" που προσφέρουν οι εναλλακτικές είναι μάλλον ηλεκτροφόρα. Κι αν δεν βρεις τοίχο και διαλέξεις τις παρωπίδες τότε πολτοποιείσαι κβαντικά δια της απομόνωσης εξοστρακίζοντας εαυτόν εκτός πραγματικότητας.

Ως πολίτης αντιμετωπίζεις κι εσύ λοιπόν ένα αδιέξοδο που όπως είπαμε, μπορεί να αρθεί μόνο με τεράστιους και μάλλον ταπεινωτικούς συμβιβασμούς. Και η ήττα μας δε θα είναι ο συμβιβασμός αλλά πως θα τον προτάξουμε για χιλιοστή φορά ως δικαιολογία και θα αποκεφαλιστούμε με μία ανευθυνότητα που θα επιχειρήσει ανηλεώς να θεραπεύσει τον πονοκέφαλο.