Είδα την είδηση χθες στο twitter.
why not?, σκέφτηκα.
Γράφουμε τόσες άλλες ανοησίες κάθε μέρα..
Το βράδυ ακολούθησα τον σύνδεσμο που συνόδευε την είδηση.
Ένα web event- cool
Με οδηγίες όσον αφορά στην σύνταξη και προώθηση του event – fail
Topics to Consider
Learn More About Human Rights
How To Join Bloggers Unite
Your blog post could
Come on now
Ακόμα κι εγώ που αρέσκομαι στη δόμηση κανόνων, αναγνωρίζω πως οι κανόνες μπορούν να τεθούν μόνο σε προσωπικό επίπεδο ρύθμισης.
Έτσι εξαφανίστηκε σχεδόν κάθε ενθουσιασμός για την συμμετοχή στην ιδέα ..
Σχεδόν, όμως..
Διότι ήρθαν στο μυαλό διάφορες σκέψεις και ειδήσεις οι οποίες μπλέχτηκαν και κίνησαν μία διαδικασία καταγραφής πολλών και διαφορετικών γεγονότων.
[I]
Ένα από τα καθήκοντα μου στην εργασία που είχα μέχρι πρότινος, ήταν η διαχείριση ενός λογαριασμού e-mail.
Αν σκεφτείτε τώρα πως το e-mail ήταν λογαριασμός πολιτικού προσώπου, καταλαβαίνετε τι μπορεί να έφτανε εκεί σε καθημερινή βάση.
Αλλαγή σκηνικού
[II]
Στα social network συναντάς μία απερίγραπτη, αέναη, καλπάζουσα, δραματουργική σχεδόν υπερ-ευαισθησία σε θέματα καταπάτησης των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Από την προστασία των μεταναστών έως την σωτηρία των γυναικών που βιάζονται και σκοτώνονται στην Σομαλία , από την αγιοποίηση των ακτιβιστών έως την ανακίνηση πολιτικών ζητημάτων μπροστά σε απεργίες πείνας, από την λύτρωση των ναρκομανών έως την υποστήριξη των συνδικαλιστικών ζητημάτων, οι bloggers είναι παρόντες με μία μεγαλοκαρδία [που αποτελεί ασθένεια] και ένα δάκρυ να κυλά στο μάγουλο [sic] μπροστά σε κάθε βασανιστικό στίγμα που φέρει ένα ανθρώπινο σώμα ή μια ψυχή.
Πάμε πιο δίπλα
[III]
Είχα θυμώσει πολύ τότε που “έπρεπε” να μιλήσουμε…
Κι όχι φυσικά επειδή είμαι τόσο αναίσθητη ή τόσο απαθής , αλλά γιατί εγώ σε αντίθεση με πολλούς άλλους, δίνω ίση βαρύτητα βασανισμού και στα καθ’ημών τεκταινόμενα τα οποία σε μια κοινωνία που πολεμά τον ρατσισμό και τις διακρίσεις παρουσιάζουν [πιστέψτε με] σχεδόν παρόμοιες τραγωδίες με αυτές που ζουν τα πλήθη των αδύναμων ανά την υφήλιο.
Ας ανοίξουμε το παράθυρο
[IV]
Σε αυτό το ιστολόγιο δεν έχω γράψει ποτέ για τους μετανάστες
[Μα, τι να γράψω; Ήρθα από την επαρχία στην πρωτεύουσα ως οικονομικός μετανάστης στη χώρα μου κι αν αποφάσιζα να καταγράψω την ταλαιπωρία , την απομόνωση, τον αγώνα για επιβίωση και την εκμετάλλευση , δε θα μου έφταναν ούτε 30,000 σελίδες σε δεκάρι font]
Σε αυτό το ιστολόγιο δεν έγραψα ποτέ για τις διακρίσεις
[Τι να γράψω; Που εν έτη 2009 ακόμα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό το τρίπτυχο γυναίκα – σπουδή – άποψη κι όλα τα αποδοκιμαστικά σχόλια ή mail που έλαβα ποτέ στην διαδικτυακή μου ζωή επιχειρηματολογούσαν [sic] αναφορικά με το φύλο μου και τις σεξουαλικές μου επιδόσεις – οι οποίες με έναν κβαντικό τρόπο , κατά τους επικριτές μου, έχουν άμεση σχέση με το αντικείμενο των σπουδών μου [!] ή της εργασίας μου [:-/]- συνάγοντας συμπέρασμα δείκτη νοημοσύνης;]
Σε αυτό το ιστολόγιο δεν έγραψα ποτέ για την ομοφυλοφιλία
[Τι να γράψω; Που ενώ όλοι σχεδόν εκσπερματώνουν σε δηλώσεις *υπέρ* αυτών των ανθρώπινων επιλογών [ενίοτε , επιλογών της φύσης], χασκογελούν σαν καθυστερημένα πεντάχρονα μπροστά σε ένα βιντεάκι που αρκεί να δείξει μία αναπαράσταση ομοφυλοφιλίας ώστε να καταστεί ξεκαρδιστικό;]
Σε αυτό το ιστολόγιο δεν έγραψα ποτέ για το Αφγανιστάν
[Τι να γράψω; Που όταν ήρθε ο αδερφός μου από εκεί και μου εξιστόρησε σκηνές με γυναίκες να μαστιγώνονται στην αυλή , όχι ως αιχμάλωτοι πολέμου αλλά ως αιχμάλωτοι συζυγικού βίου, εμείς εδώ σχεδόν αποκρύπταμε όσα απλά και ρεαλιστικά αποκαλύπτει το Syriana;]
Αυτό το ιστολόγιο, μάχεται για το ανθρώπινο δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.
Κι αξιοπρέπεια θεωρεί, την απόφαση του καθένα από εμάς να απασχολείται με όσα ο ίδιος αποφασίζει, όποτε το αποφασίζει και για όποιον καταγεγραμμένο ή καλυμμένο λόγο εκείνος επιλέγει.
Υ.Φ. Όσα χιλιάδες προσωπικά κείμενα κι αν διαβάσετε σε έναν blogger [πιστέψτε με, σας λέω] ποτέ δεν θα έχετε ιδέα για το τι πραγματικά μπορεί να συμβαίνει σε αυτό τον άνθρωπο. Το ίδιο ισχύει για όλους τους ανθρώπους του κόσμου που φτάνουν στο χώρο σας μέσα από τις τηλεοράσεις και τα έντυπα. Κι όσο δεν αποφασίζετε πως ή θα πρέπει να παραδεχτείτε το άνωθεν ή θα πρέπει να επιχειρήσετε μία διανοητική στροφή παραπάνω στην υπόθεση αιτιών, κανένα human right δε θα μπορεί να προστατευτεί στο όνομα καμιάς ευαισθησίας.
