Σάββατο

Δεν υπάρχουν ειδήσεις πια. Υπάρχουν ερμηνείες.

Σάββατο


Όσο περνούν τα χρόνια στα social media, η τάση προχωρά από την μέγγενη των εντυπωσιακών μεν, ψευδών δε, ειδήσεων [τύπου: γεννήθηκε αρνί με ανθρώπινο πρόσωπο, άγγελοι κολυμπούν στις γούρνες, γοργόνες πάνε λαϊκή] σε μία άλλη δίνη επικοινωνιακού αχταρμά: την ερμηνεία. 


Υπάρχει το γεγονός δηλαδή και όλοι – ή τουλάχιστον, πολλοί – δημοσιεύουν την ερμηνεία. 


Το βλέπεις στα site των ειδήσεων, στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, στα social media. Πιο συχνά ακούς και διαβάζεις δημοσιογράφους να εκφράζουν άποψη ερμηνεύοντας γεγονότα παρά να τα παραθέτουν νέτα σκέτα. 


Πώς αλλιώς θα καλυφθεί άλλωστε ο τηλεοπτικός χρόνος και πώς αλλιώς θα έλθουν και θα επανέλθουν κλικ στις σελίδες που βρίθουν διαφημίσεων –εμφανών και μη; 


Ζούμε την εποχή της δόλιας επεξήγησης. 


Στο twitter με ακολουθούν αρκετοί αλλά ακολουθώ κι εγώ πολλούς. Κι έχω επιτύχει να κρατήσω κι αρκετούς με τους οποίους δε συμφωνώ πάντα [μέγα κριτήριο διατήρησης λογικής - *κάνει σήμα νίκης αλλά ενίοτε αυτομουντζώνεται που τι τον κρατάς αυτόν τον εμμονικό στο τλ σου;- διότι η εμμονή είναι πόλωση και η πόλωση σχεδόν ποτέ δεν κοινωνεί αξιόπιστη εξήγηση]. 


Συμβαίνει συχνά λοιπόν να βλέπω την ίδια είδηση, το ίδιο γεγονός σε τρία διαφορετικά site με διαφορετικές προσδοκίες/υποψίες/υποδείξεις κι ο κάθε λογαριασμός διαλέγει αυτό που ταιριάζει στην κοσμοθεωρία του και το ανα-διαμηνύει. 


Τι υπέροχος πλουραλισμός σκέψης [sarcasm or not]. Τι υπέροχο crash test νοημοσύνης [that’s a fact]. Τι εύρος στρουθοκαμηλισμού [πού πας; μη φεύγεις, σου μιλώ]. Πόσο τεράστια η πρόκληση να μη παραμορφώσεις την λογική πιστεύοντας βλακωδώς πως η πραγματικότητα θα υποταχθεί σε συναφείς μεταμορφώσεις. 


Και μόνο για αυτό το λόγο, αν δεν υπήρχαν τα social media, θα έπρεπε να τα εφεύρουμε. Διότι αργά ή γρήγορα μας φέρνουν όλους αντιμέτωπους με την αυτοπεποίθηση των παραμορφώσεων μας -που αυτάρεσκα και επικίνδυνα χρίζουμε «βολικές ερμηνείες».





Η πρώτη μου.. Παγκόσμια Hμέρα Βιβλίου ως έντιμος αναγνώστης




Η αλήθεια είναι πως μειδιώ όταν χαριτολογώντας οι φίλοι και οι γνωστοί με αποκαλούν "συγγραφέα". Συγγραφέας γίνεσαι μετά τα 3-4 βιβλία. Ή μήπως όχι; Στο διαδίκτυο όλοι είμαστε μικροί συγγραφείς. Κι είμαστε συγγραφείς σε ένα πολύ δύσκολο είδος. Το σύντομο μήνυμα που παλεύει να δώσει μέσα σε λίγες γραμμές νόημα, συναίσθημα, σκέψη και γνώση. 

Στο διαδίκτυο όμως, εξαναγκαστήκαμε επίσης να γίνουμε όλοι αναγνώστες. Άλλωστε, η υπερδύναμη των social media είναι αυτή ακριβώς η λειτουργία προσφοράς περιεχομένου οπτικής κατανάλωσης πριν καν το αναζητήσει κάποιος ή σκεφτεί να το αναζητήσει. 
Αυτό το ποστ θα δημοσιευτεί στο facebook profile μου σε κατάσταση Δημόσια. Κάθε Like που -ευελπιστώ - να δεχτεί θα το εκθέσει και σε χρήστες που ούτε με γνώριζαν ούτε πιθανότατα είχαν καμιά επιθυμία να με διαβάσουν. Κι όμως, κάποιοι από αυτούς θα προσγειωθούν εδώ και θα διαβάσουν αυτές τις λέξεις.


Πόσο μακρύ, δύσκολο αλλά και υπέροχο ήταν – και είναι ακόμα – το πρώτο μου ταξίδι στην συγγραφή βιβλίου, το έχω ήδη γράψει. Αυτό που δεν έχω γράψει όμως, είναι πόσο άλλαξε εντός μου η προσέγγιση των αναγνωσμάτων και των ανθρώπων που τα δημιουργούν. 

Ως χρήστης διαδικτύου και μάλιστα ως χρήστης με την έπαρση του «βετεράνου», έχω παρασυρθεί κι εγώ στο παρελθόν κάποιες φορές στον σαρκασμό συγγραφέων και βιβλίων. 

Αυτό έχει αλλάξει λίγο, τώρα. 



Μπορεί τα social media που μας ωθούν να εκτεθούμε ως προσωπικότητες ώστε να προβάλουμε όσα δημιουργούμε, να μας συστήνουν και ως χαρακτήρες όχι πάντα τόσο συμπαθείς και σίγουρα όχι αποδεκτούς σε όλα τα διαδίκτυα που έρχονται «αντιμέτωπα» με το προφίλ μας, αλλά πέρα από τον άνθρωπο και πίσω από τον χαρακτήρα ή τον ρόλο, υπάρχει πάντα αυτή η αυτοπεποίθηση – άλλοτε σεμνή και άλλοτε κραυγαλέα – πως πρέπει οπωσδήποτε να κλείσουμε τις αλήθειες μας σε σελίδες ώστε να τις μοιράσουμε στον κόσμο. 


Ξέρετε, το διαδίκτυο μας κάνει υπό μία έννοια..αθάνατους. Ακόμα κι όταν φύγω από αυτό τον κόσμο – θέλω να πιστεύω σε καμιά 50αριά χρόνια – τα κείμενα μου θα βρίσκονται εδώ, το ίδιο και τα βίντεο μου στο youtube – ή τουλάχιστον, θα βρίσκονται για πολύ περισσότερο καιρό μετά από εμένα. 


Το ίδιο συμβαίνει και με το βιβλίο. Το βιβλίο είναι η παρακαταθήκη της ύπαρξης και της σκέψης μας. Δεν είναι μόνο ο κόπος και το κόστος μας– που απορώ γιατί ένας φίλος πρόσφατα μου είπε πως δεν εκτιμάται καθόλου κι από κανέναν – αλλά είναι μία μορφή αθάνατης ιδιότητας του ρόλου που αποφασίσαμε να συστήσουμε στον κόσμο. 


Το βιβλίο ζει μετά από εμάς κι όσα φυλά μέσα του, μένουν «πίσω» για να φωτίσουν το «μπροστά». 


Ποτέ άλλοτε στη ζωή μου δεν ένιωσα τέτοιο δέος για αυτή την ιδιοφυή εφεύρεση του ανθρώπου∙ το βιβλίο – να ορίζεται ο άνθρωπος ως παρουσία εις το διηνεκές μέσα από συνδυασμούς συμβόλων, ύλης και ηγετικής σιωπής. 


Διότι είναι κι αυτό το μεγαλειώδες της σιωπής που σε παρασύρει να συγκεντρωθείς, να πειθαρχήσεις και ύστερα να απορροφήσεις μέσα σου αυτά τα υπερφυσικά σταγονίδια εικόνων και σκέψης που θα μείνουν απαράλλαχτα στο χρόνο να ωθούν κάθε επισκέπτη να τα εισπνεύσει κι ύστερα - αν θελήσει - να τα κληροδοτήσει ή και να τα ανατρέψει με δικές του εκπνοές. 


Εύχομαι στους συγγραφείς καλή δύναμη και καλή τύχη. Τους διαβάζω και στα social media με μεγάλη προσοχή. Καθένας από αυτούς είναι ένας μικρός ή μεγάλος δάσκαλος και θέλω να τους βεβαιώσω πως σήμερα νιώθω πιο έντιμος αναγνώστης από ποτέ. Ένας αναγνώστης που αναγνωρίζει πως τύχη είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν έχεις στόχο - και μεράκι.