[image]
Οι εποχές έχουν αλλάξει.
Η οργή του κόσμου δεν ξεπηδά μέσα από την επιβολή μίας υποχρεωτικής χαλιναγώγησης [η οποία στο κάτω κάτω της γραφής, προκαλεί μια αίσθηση δικαίου] αλλά μέσα από την αίσθηση της άδικης και άνισης υποχρέωσης να συμμετάσχει στη σωτηρία του σώματος στο οποίο ανήκει.
Κι ο φόβος του δεν είναι πώς θα σωθεί, αλλά πού να στραφεί..
Στο τελευταίο divcast ζήτησα πολιτική δικαιοσύνη. Κι οι φωνές πλήθυναν στο web. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά; Κάποιες φορές, όσο κι αν κατακρημνίζεται η νοημοσύνη μας μέσα στους ιστούς των δικτύων , η κοινή λογική που πηγάζει περισσότερο από ένα εξελιγμένο αίσθημα επιβίωσης , εκρήγνυται και απαιτεί τα κεκτημένα της.
Κάποτε κάποιες απεργίες πέτυχαν τα κεκτημένα που σήμερα ευθαρσώς αποσύρονται.
Και δεν με ενοχλεί η επιβολή της τάξης. Ανέκαθεν πίστευα σε αυτή.
Με ενοχλεί η τρομακτική διαπίστωση πως ο κόσμος δεν έχει πού να στηριχτεί.
Δεν αρκούν πλέον τα λόγια συμπαράστασης κι οι ιδεολογίες έχουν γκρεμιστεί προ πολλού.
Με ενοχλεί κι αυτή η άγνοια μας. Κι η αμετάκλητη πρόθεση μας να βλέπουμε μονόφθαλμα.
Με ενοχλεί που κανένας πολιτικός δε θα πάρει θέση σε αυτό...
"Daddy, Daddy, who are the "financial markets" who are bullying the Greeks and the euro? Well, son, they are hedge funds, pension funds and the trading arms of the big banks.
But Daddy aren't those the same banks which the world's governments have just spent billions of euros, pounds and dollars to rescue from the consequences of their own greed and stupidity?
Er, yes son. And, Daddy, aren't those banks now betting those same billions to try to make money from the fact that some of the governments are over the heads in debt? Er, yes son.
And these countries, including Greece, would not have been so deeply in the red if they had not given all those billions to the banks who are now attacking them? Or if the world economy had not been dumped off a cliff by all that bank-inspired debt and bank-led speculation in bad debts?
Well, son, yes, that's partly true but some countries, especially Greece, have been living beyond their public means for years. In Greece, for instance, lawyers, doctors, restaurant owners and wealthy ship-owners, pay virtually no income tax but expect to live in a properly functioning, modern state.
OK, Daddy, I understand that. It's very naughty of them. But isn't this still a case of the banks biting the hand that fed them?
Er, no, son, it's worse that that. It's like the banks complaining that governments are naked after taking their clothes. But the markets (i.e. banks) don't think that way. If they smell blood, they pile in like hyenas after a limping zebra. It's called a market opportunity."
Με ενοχλεί που ελάχιστοι θα διαβάσουν και ακόμα πιο λίγοι θα καταλάβουν την σχέση του άνωθεν κειμένου με αυτό..
[Ολόκληρο το κείμενο, εδώ]
"Το 1953, όταν το Διαδίκτυο δεν υπήρχε ούτε στη φαντασία, ο φιλόσοφος Αϊζάια Μπερλίν είχε κατατάξει τους στοχαστές σε δύο κατηγορίες: στους σκαντζόχοιρους και στις αλεπούδες. «Η αλεπού γνωρίζει πολλά πράγματα, αλλά ο σκαντζόχοιρος γνωρίζει ένα μεγάλο πράγμα». Οι διανοητές-σκαντζόχοιροι, έλεγε ο Μπερλίν, βλέπουν τον κόσμο μέσα από το πρίσμα μιας ιδέας που επισκιάζει οτιδήποτε άλλο, ενώ οι αλεπούδες πετάγονται από ΄δώ και από ΄κεί, βρίσκοντας την έμπνευση σε πληθώρα εμπειριών και πηγών. Ο Μαρξ, ο Νίτσε και ο Πλάτων ήταν «σκαντζόχοιροι», ενώ ο Αριστοτέλης , ο Σαίξπηρ και ο ίδιος ο Μπερλίν ήταν αλεπούδες.
Σήμερα, μέσα σε αυτή την άναρχη, απεριόριστη, ανεξέλεγκτη και πανταχού παρούσα αφθονία της πληροφορίας, δηλαδή στο Διαδίκτυο, είμαστε όλοι αλεπούδες."
Με ενοχλεί κι όταν δεν βλέπω υπογραφή ονόματος σε κείμενα όπως εδώ...
Η σημερινή απεργία είναι άλλη μία ελληνική θεατρική παράσταση.
Κι είναι apriori αποτυχημένη..
για τον απλούστατο λόγο πως δεν έχει [πολιτικό] κοινό.
Και βλέπω κάπου στο βάθος..μια χώρα μόνη μέσα σε ένα μεγάλο θέατρο ..
