Σάββατο

Ισορροπώντας στην πλάνη

Σάββατο


Όπως πολλοί πολίτες, παρατηρώ κι εγώ τα τεκταινόμενα μετά τις πρόσφατες εκλογές που ανέδειξαν την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Η πόλωση των ακραίων δηλώσεων προεκλογικά έχει αντικατασταθεί από μία θολούρα αντηχήσεων τόσο επί των κυβερνητικών προθέσεων όσο και επί των συναντήσεων και συζητήσεων.

Προσπαθώ κι εγώ, όπως πολλοί, να διατηρήσω μία κριτική σκέψη με αρχή τον σεβασμό στο αποτέλεσμα των εκλογών αλλά και τις προσδοκίες για το μέλλον μου σε μια χώρα που πρώτα οφείλει να επιδείξει πολιτισμό στην καθημερινότητα της και ακολούθως σοβαρότητα με την παραμονή της στην Ευρώπη.

Οι σκέψεις που ακολουθούν την μετεκλογική περίοδο είναι οι κάτωθι:

1. Όλοι όσοι παρακολουθούσαμε τον προεκλογικό αγώνα των κομμάτων γνωρίζαμε πως είναι δεδομένη η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Δεν πέσαμε από τα σύννεφα. Αυτό που μας εντυπωσίασε όμως είναι πως πολύ πριν τις εκλογές, υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ κατέτασσαν τους ΑΝΕΛ στα ακροδεξιά κόμματα πολύ κοντά στην ΧΑ.

2. Τουλάχιστον για τον διαδικτυακό κόσμο, ήταν γνωστό πως οι «τσαμπουκαλήδες» των διαδηλώσεων, σήμερα είναι το ..κυβερνητικό σύστημα, όπερ, για λίγο καιρό τουλάχιστον δεν κινδυνεύει η Αθήνα να καεί.

3. Η προεκλογική πολυφωνία του ΣΥΡΙΖΑ ενεργοποίησε με επιτυχία το «αν δε μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψε τους» και προήγαγε ένα εθνικο-πατριωτικό ντελίριο «μπορούμε και μόνοι μας , πόλεμο θέλουν-πόλεμο θα έχουν, δεν έχω-δεν πληρώνω, δεν την θέλουμε την Ευρώπη» και κατόρθωσε να πείσει μεγάλο μέρος των πολιτών για το απάνθρωπο του μνημονίου, χωρίς να επισημανθεί πως οι μεταρρυθμίσεις του μνημονίου – σε μεγάλο μέρος τους – δεν συνέβησαν ποτέ. Μετεκλογικά όμως, ο υπουργός Οικονομικών ομολόγησε την απαίτηση μεταρρυθμίσεων.

4. Το προεκλογικό αντάρτικο «Αν μας θέλουν έξω από την Ευρώπη, δε μας νοιάζει» έπεισε επίσης πολλούς οι οποίοι ενδιαφέρθηκαν μόνο για το αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό και όχι για τις συνέπειες . Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με την ιαχή «Δραχμή! Δραχμή!».

5. Αυτό το προεκλογικό συνονθύλευμα συναισθηματικών εκτονώσεων σκέψης ποτέ δεν πληροφόρησε κι ούτε φυσικά εγγυήθηκε. Παρόλα αυτά ο κόσμος σύρθηκε σε συναισθηματικές αποφάσεις – κατά μεγάλο μέρος ακολουθώντας το Παράδοξο του Abilene.

6. Μετεκλογικά και μόνο σκάνε κάποιες αναφορές για την ανάγκη Παραγωγής & Ανάπτυξης σε μια χώρα Δημοσίων Υπαλλήλων και πάλι χωρίς να επισημαίνονται αλήθειες που οι πολίτες αφήνονται να ανακαλύψουν μόνοι τους με μοναδικό κριτήριο την διανοητική εγρήγορση. Η αλήθεια λοιπόν είναι πως ναι, είμαστε μια χώρα Δημοσίων Υπαλλήλων [αυτό θα κατέρρεε σε δύο 24ωρα αν μειωνόταν η γραφειοκρατία, άρα αυτή μας αρέσει κ την διατηρούμε], όπως επίσης πως όχι δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι επιχειρηματίες [και μάλιστα με τα λεφτά των άλλων] αλλά σίγουρα αξίζει μια ευκαιρία σε αυτούς που θέλουν, όπως αξίζει μία επιβράβευση σε όσους επιτυγχάνουν να παράγουν, να αναπτύσσονται και να συντηρούν ουσιαστικά ολόκληρες οικογένειες [των υπαλλήλων τους].

7. Η ΝΔ φάνηκε να χαρίζει τις εκλογές και όχι να τις χάνει. Αυτό δεν αποκαλύφθηκε μόνο στο επικοινωνιακό φιάσκο που - μεταξύ μας - ήταν απίστευτα δύσκολο εγχείρημα απέναντι στο μάρκετιγνκ μιας εξτρεμιστικής αριστεράς  που στηρίχτηκε στην αντίδραση και όχι στην ελπίδα,  αλλά επιβεβαιώνεται και από την σιωπή της τις κρίσιμες ημέρες που διανύουμε. Χωρίς να είμαι κάποιος περισπούδαστος πολιτικός αναλυτής, θα περίμενα να έχει ήδη ξεκινήσει προεκλογικό αγώνα η ΝΔ, η οποία είναι πολύ πιθανό να κληθεί σε μία κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» όταν η σημερινή κυβέρνηση δε θα μπορεί με τίποτα να ανακόψει την πρόσκρουση στα βράχια.


Ένας άνθρωπος που εκτιμώ και σέβομαι πολύ, αναρωτιόταν προχθές στο facebook:
"Δεν έχω γνώσεις ψυχανάλυσης ή κοινωνικής ψυχολογίας. Αλλά τόση ανάγκη για συναίσθημα σε ενηλίκους ανθρώπους κάποια εξήγηση θα έχει."


Σύμφωνα με το φαινόμενο Thin slice of behavior = Συμπεριφορά κατόπιν σύντομης παρατήρησης, οι κρίσεις για την προσωπικότητα και την αξιοπιστία ενός ανθρώπου είναι πολύ πιο ακριβείς όταν η παρατήρηση διαρκεί λιγότερο από 5 λεπτά. Είναι αυτό που λέμε "η πρώτη εντύπωση μετράει".

Γιατί συμβαίνει τώρα αυτό.
Αυτό συμβαίνει ίσως επειδή ο εγκέφαλος μας επεξεργάζεται τα συναισθήματα μας πριν προβεί σε επίγνωση.
Ξέρουμε δηλαδή τι αισθανόμαστε πριν αντιληφθούμε για ποιο λόγο αισθανόμαστε έτσι.

Πιθανολογώ λοιπόν πως όσο πιο απαίδευτος ο νους μας τόσο λιγότερες οι αντιστάσεις σε όσα αισθανόμαστε. Η λογική είναι η αντίσταση στο ανεξέλεγκτο συναισθηματικό ντελίριο. Είναι αυτή που ταλανίζει και αναγκάζει σε σκέψη. Το συναίσθημα είναι απλά ευκολοχώνευτο και ως βολική τροφή, εξόχως προτιμώμενο.

"Following your heart is easy. Following your brain is tough"

Και πάλι σύμφωνα με την Κοινωνική Ψυχολογία, μόλις διαμορφώσουμε κρίσεις [συνήθως τις απαίδευτες, βάσει συναισθήματος], δεσμευόμαστε σε αυτές και αναζητούμε αποδείξεις επιβεβαίωσης. Κι εδώ αρχίζει το Confirmation Bias το οποίο σε συνδυασμό με το Self-serving bias [την τάση να κανακεύουμε τον εαυτό μας] μπορεί να προκαλέσει, με μαθηματική ακρίβεια, την απόλυτη αυτοκαταστροφή.

..και δεν το θέλουμε αυτό.






Παρακολουθώντας την πολιτική στο διαδίκτυο



Δεν είχα ποτέ σχέση με την πολιτική. Ούτε με τα κόμματα. Ανήκα σε αυτή τη μάζα που ελάχιστα ενδιαφερόταν αλλά ψήφιζε από συνήθεια επειδή έτσι αποφασιζόταν άτυπα στην οικογένεια.

Στις δημοτικές εκλογές ψήφιζα ανέκαθεν πρόσωπα. Ακόμα λιγότερη σημασία στα κόμματα δηλαδή.
Μέχρι που βρέθηκα στο διαδίκτυο το 2001 περίπου. Όσο περνούσαν τα χρόνια και άκμαζε το φαινόμενο «η πληροφορία σε βρίσκει πριν την αναζητήσεις», θέλοντας και μη,  άρχισα να ενημερώνομαι.

Παράλληλα με περιέβαλε συνεχώς και αναπόφευκτα μία διαρκής  κοινωνικοποίηση εφόσον συνδεόμενη με λογαριασμούς, συχνά επώνυμους, μάθαινα για τις απόψεις αλλά και για τις ζωές των ανθρώπων αυτών.

Στο διαδίκτυο όλοι αποκτούμε προϊστορία.

Το 2009 βρέθηκα να εργάζομαι για μία ευρωβουλευτή. Όχι επειδή είχα αποκτήσει σχέση με την πολιτική ή κάποιο κόμμα αλλά επειδή ήμασταν λίγοι αυτοί που είχαμε «εμπειρία» στο διαδίκτυο και ο Γιώργος Παπανδρέου θέλησε να ανοίξει την πόρτα ώστε να αρχίσει να δομεί μία κάποια διαδικτυακή κουλτούρα [και αγορά] στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση και ηλεκτρονική πολιτικοποίηση. 
Ανεξάρτητα με την «φτηνή» λογική «αν δουλεύεις για εμένα, ε, δε θα θέλεις να μου επιτεθείς», ήταν απίστευτη η ώθηση που έδωσε ο άνθρωπος αυτός στο διαδίκτυο. Ακόμα κι εγώ που τον έχω χλευάσει ουκ ολίγες φορές, δε μπορώ να μη τον χαρακτηρίσω οραματιστή. Μόνο που όταν παραμένει κανείς οραματιστής χωρίς ικανότητα διαχείρισης της δρομολόγησης των οραμάτων του, τότε καταλήγει αιθεροβάμων που μπορεί να πάρει ολόκληρο λαό στο λαιμό του.

Τότε λοιπόν γεννήθηκαν όλα τα «ανεξάρτητα» νέα μέσα, κάποια από τα οποία μάλιστα σήμερα τον αποδομούν. Όταν αλλάζει ο χρηματοδότης άλλωστε, αλλάζουν και οι δεσμεύσεις. Πάντα βέβαια μέχρι ενός ορίου οπότε το «μέσο» ίσως παραμένει φιλικό αλλά οι λογαριασμοί μεμονωμένα μπορούν να προχωρούν σε ανελέητες επιθέσεις με δεκάδες ψεύτικους λογαριασμούς να σπεύδουν στη μάχη.
Ήταν η εποχή που άρχισα να γνωρίζω πολλούς, ήδη κομματικοποιημένους και όχι μόνο στο ΠΑΣΟΚ.

Η χρονιά τότε πέρασε δίνοντας μου πλήθος πληροφοριών όχι μόνο για το πώς λειτουργούν οι πολιτικοί αλλά και πώς κινούνται οι κομματικοποιημένοι.

Υποψιάζομαι πως ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε την παραμικρή αντίρρηση για τις διαφορετικές απόψεις, οι κομματικοποιημένοι όμως δεν μπορούσαν  να ανεχτούν αναταράξεις στα επιχειρηματικά λόμπυ που δημιουργούσαν. Έτσι, έζησα το πρώτο τσουνάμι επιθέσεων όταν άρχισα να εντοπίζω ανικανότητες και ευτελισμούς. Τόσες πολλές καλές προθέσεις, τόσα πολλά χρήματα, τέτοια δυναμική και τόσο μα τόσο επικίνδυνα επιπόλαιο ανθρώπινο δυναμικό. 

Η πλειοψηφία των επώνυμων λογαριασμών που στήριξαν τότε τον ΓΑΠ, είχαν ιδιαίτερα καλές σχέσεις με την Δράση και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η Ντόρα Μπακογιάννη φαινόταν επίσης ανοικτή στις διαφορετικές απόψεις αλλά σύντομα επέλεξε μάλλον την ασφάλεια ενός γκέτο εμμονικού ελιτισμού που διαχεόταν στο διαδίκτυο μέσω των υποστηρικτών της. Ό,τι και να λέμε για το «Μητσοτακέικο», η Μπακογιάννη είναι Πολιτικός. Δεν είναι..Ξουλίδου ή Χαϊκάλης.

Αυτό τον ελιτισμό τον πλήρωσαν τόσο ο Μάνος όσο και η Μπακογιάννη στις εκλογές. Με επιβεβαιώνει το γεγονός πως υποψήφιοι τους τότε, σήμερα είναι πολύ πιο διαλλακτικοί προσπαθώντας και σε πολλές περιπτώσεις επιτυγχάνοντας, το γνωστό μέτωπο της κοινής λογικής. Προβλέπω μάλιστα πως όσοι δεν «διορθωθούν» σε αυτή την  αναπόφευκτη ανάγκη για αντικειμενικότητα και «λογική» θα καταλήξουν γραφικοί, καταναλώσιμοι αποκλειστικά και μόνο από την μάζα που υποκύπτει χωρίς πολλά-πολλά στον αυτοματισμό της διαδικτυακής ατάκας ή της επεξεργασμένης εικόνας που όσο πιο ηλίθιο είναι αυτό που αναπαριστά τόσο πιο ευφυή θα κάνει τον χαζό να νιώθει.

Εκτός από εμένα πάντως, όλο και περισσότεροι χρήστες αρχίζουν να κουράζονται από την εμμονή μίας κομματικής οπτικής που άλλοτε διαστρεβλώνοντας κι άλλοτε χυδαιολογώντας προσπαθεί απεγνωσμένα να ..σε μπερδέψει όταν δεν μπορεί να σε πείσει. Νιώθω ικανοποιημένη που αυτή η προσωπική μου «διόρθωση» με έφερε πιο κοντά σε ανθρώπους που άλλοτε απαξίωνα. Επιπλέον, λειτούργησε καλύτερα στον τρόπο που επιλέγω να εκφράζω τις απόψεις μου. Τεράστια μαθήματα αυτοδιαχείρισης.

Έχω μπλοκαρισμένους και «δεξιούς» και «αριστερούς» λογαριασμούς. Όταν δεν εκτιμώ, περιφρονώ.   Έχω εκφράσει απόψεις και υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και υπέρ της ΝΔ.  Διατηρώ τα προσωπικά μου κριτήρια για να κρίνω ανθρώπους, κινήσεις και καταστάσεις. Έχω κατορθώσει να συμπαθώ ακόμα και τα τρολ τα οποία σε κάθε τους επίθεση ανεβάζουν τον Δείκτη Επιρροής μου στο διαδίκτυο. Ποιος ασχολείται άλλωστε με έναν ασήμαντο. Διότι δεν αρκεί να χαρακτηρίσεις κάποιον ασήμαντο. Πρέπει και να το αποδείξεις με την περιφρόνηση σου σε αυτόν. Ποιος αντέχει αυτή την πρόκληση στο διαδίκτυο όμως; - Ούτε εγώ, κάποιες φορές.

Η πολιτική γεννά και τρέφει δύο είδη ηγετών. Τους πολιτικούς και τους επιχειρηματίες. Τι κι αν ένα κόμμα δεν μπει στη Βουλή; Δείτε στην πορεία ποιες θέσεις καταλαμβάνουν οι υποψήφιοι του στους Δημόσιους Οργανισμούς ή σε ποιο τομέα επιχειρηματικότητας κατορθώνουν να διαπρέψουν. Κι όχι πάντα «άδικα». Εννοώ πως πράγματι πολλοί από αυτούς είναι ικανότατοι για την θέση στην οποία καταλήγουν. Είναι επιτυχημένοι στις δημόσιες σχέσεις τους [ακόμα κ αν θάβουν τους πάντες ιδιωτικά], είναι οι πρώτοι που θα σπεύσουν να μελετήσουν για να είναι ενημερωμένοι και συχνά είναι αυτοί που δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσουν προβλήματα επιβίωσης οπότε πολύ πιο άνετα ρισκάρουν επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Το κοινό στοιχείο των ανθρώπων που προωθούνται από την διευρυμένη «πολυεθνικότητα» της πολιτικής σκηνής δεν είναι πως μεταφέρονται ως μισθοφόροι καιροσκόποι από το ένα κόμμα στο άλλο. Το κοινό τους στοιχείο είναι πως αντέχουν να υπάρχουν, να συνυπάρχουν και να συνεργάζονται ανάλογα με τον στόχο τους. Κι αν το δει κανείς από μία συγκεκριμένη οπτική, ούτε αυτό είναι κακό. Το αποτέλεσμα είναι συχνά σημαντικότερο της ιδεολογίας. Για αυτό πολλοί ετοιμάζονται να ψηφίσουν με γνώμονα την φοροεπιδρομή [αποτέλεσμα] ή το συναισθηματικό αντίκτυπο στην επιλεκτική ευαισθησία [καθαρίστριες, τρομοκράτες κ.ο.κ.]  κι όχι την δεξιά ή αριστερή ιδεολογία/ιστορία/πάθημα/μάθημα. - Τι; Όχι;

Η πολιτική στο διαδίκτυο τρέφει και μία τρίτη κατηγορία «ηγετών». Αυτούς που έχουν επιρροή. Και σε αυτή την κατηγορία τώρα έχει αρχίσει η σφαγή, την οποία θα δούμε να κορυφώνεται στις επόμενες εκλογικές διαδικασίες, διότι σε αντίθεση με τις άλλες δύο κατηγορίες, οι λογαριασμοί με επιρροή στο διαδίκτυο δεν έχουν ωριμάσει αρκετά ώστε να ξεπεράσουν την εγωπάθεια και να προχωρήσουν σε συνεργασίες. Θα μάχονται μέχρι εξόντωσης. Για αυτό και θα βλέπουμε συνεχώς όλο και περισσότερους νέους λογαριασμούς να δημιουργούνται εφόσον πολλοί από τους παλιούς θα αυτοκαταστρέφονται για έναν πολύ απλό λόγο: δεν έχουν μάθει να σιωπούν.

Από το 2009 μέχρι σήμερα έχουμε ζήσει αναρίθμητες εκλογικές διαδικασίες. Τα social media δεν εξελίχθηκαν [τα ίδια κοινωνικά δίκτυα έχουμε] αλλά εξελίχθηκε αναπόφευκτα ο τρόπος εκμετάλλευσης αυτών. Η επικοινωνία και η ψυχολογία έγιναν αναμενόμενα – έστω και αργοπορημένα – τα πιο δυνατά όπλα πολιτικής στο διαδίκτυο.

Ακόμα και στους πολύ έμπειρους σε ερεθίσματα, είναι δύσκολη η αντίσταση σε αυτούς τους επηρεασμούς.

Συνήθως μάλιστα η επικοινωνία επιτυγχάνει επιφέροντας αρνητικό αποτέλεσμα – πλήγμα- και όχι ενισχύοντας θετικά ένα κόμμα ή ένα πολιτικό πρόσωπο.

Χαμένοι – επικοινωνιακά – αυτής της εκλογικής περιόδου είναι πρώτα οι ΑΝΕΛ που το επιπόλαιο διαδικτυακό τους πρόσωπο «έδεσε» πανεύκολα με την επιπολαιότητα της πολιτικής τους παρουσίας και ο Ευάγγελος Βενιζέλος ο οποίος δέχτηκε – σχεδόν «κοσμοϊστορικά» - την μεγαλύτερη, πιο έντονη και διαρκή επίθεση αποδόμησης από το «παράπλευρο» ΠΑΣΟΚ που «όφειλε» να τον τιμωρήσει. Στην περίπτωση του Βενιζέλου, φάνηκε η αδυναμία του να λειτουργήσει με μία αποτελεσματική επικοινωνιακή άμυνα, παρόλα αυτά κατόρθωσε να παραμείνει Αντιπρόεδρος Κυβέρνησης και αυτό υποψιάζει [αν δεν πείθει κιόλας] για την πολιτική του δεινότητα και δυναμική.

Θε μου θα με πουν ΠΑΣΟΚ!

Το Ποτάμι είναι μία επικοινωνιακή αναρχία από μόνο του, χαριτωμένη κάποιες φορές [άκου εκεί: ΧΑΠΙ 2015- lol]. Ένας πολιτικός αχταρμάς με διακριτές παρουσίες ικανών στελεχών αλλά χωρίς καμία ισχύ πολιτικής ταυτότητας. Είναι ένα κόμμα πασπαρτού που κολλάει παντού, «κατάλληλο» να συγκεντρώσει κάθε χλιαρή αγανάκτηση που κατακλύζει κυρίως το διαδίκτυο. Διότι το διαδίκτυο είναι χώρος εκτόνωσης. Κι όπως κάθε εκτόνωση, φθίνει σε κάθε log out. Δεν είναι όπως η συμβατική ζωή όπου το πρόβλημα της επιβίωσης ή κάθε άλλο σε ακολουθεί ακόμα κι όταν κλείσεις τα μάτια για να κοιμηθείς.

Ένα άλλο φαινόμενο της εποχής είναι οι αστειότητες της διαγραφής tweet εφόσον οι πολιτικές εξελίξεις [συμμαχίες και όχι μόνο] «αναγκάζουν» πολλούς να απαρνούνται προηγούμενες δημοσιευμένες πεποιθήσεις τους. Προκαλεί μειδίαμα η φαιδρότητα με την οποία, για παράδειγμα, αποδόμησαν, αποδέχτηκαν και ακολούθως ξανα - αποδόμησαν οι φιλικά προσκείμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ  λογαριασμοί, το εξευτελισμένο πλέον κόμμα της ΔΗΜΑΡ.

Αναρωτιέμαι πόσα tweet θα πρέπει να διαγραφούν όταν κάποια στιγμή αναγκαστούν να συγκυβερνήσουν  ΝΔ με ΣΥΡΙΖΑ αφού πρώτα έχουν εξοντώσει ψυχολογικά και οικονομικά τους πολίτες αυτής της χώρας – οι περισσότεροι εκ των οποίων αρέσκονται στον στρουθοκαμηλισμό και ηδονίζονται από την πλάνη της διαδικτυακής επαναστατικότητας, αλλά ως μη ειδική στις πολιτικές αναλύσεις, αυτό το ερώτημα θα το αφήσω να απαντηθεί από το αποτέλεσμα.


Καλή χρονιά με λιγότερους Ψόφους. Δεν γίνεσαι Κυβέρνηση με "Ψόφους". Ναι;