Τετάρτη

Αντι-Ποίηση Τέχνης

Τετάρτη
Δεν έχω πολύ καλή σχέση με την ποίηση. Το ομολογώ. Ανέκαθεν την θεωρούσα απαισιόδοξη τέχνη. Ή θα επισήμαινε με εκείνη την υποκριτική εντέλει και τεχνηέντως -συχνά υπερβολική -σπουδή το σκοτάδι μιας κατάστασης, ενός έρωτα, μιας ιδέας ή θα διερήγνυε τα ιμάτια της έκφρασης αφήνοντας ξεγυμνωμένο το μυαλό μπροστά σε ένα μπαλκόνι με συνθήματα υπέρ ελευθερίας, επικοινωνίας κι ελπίδας.

Πράγματα σκοτεινά κι αυτά , gothic, εφόσον ποια η επιτακτική ανάγκη να μιλήσεις για ελπίδα εκτός της περίπτωσης να κρέμεσαι σε ένα γκρεμό;

Ύστερα ήταν κι αυτές οι χρυσόσκονες με τα λουλούδια και τις μυρωδιές, οι μνήμες της ιστορίας που μπλέκονταν, οι θάλασσες (α, ένα κύμα είναι πάντα απαραίτητο) , τα όνειρα (μα φυσικά) ..κι όλα έδεναν σ’αυτό τον «Αχταρμά» όπως έλεγε κι η συχωρεμένη η γιαγιά μου.

Μια δόση θλίψη, δυο μεζούρες ομιχλώδη γοητεία στον ιριδίζοντα αφρό ενός ανέμου, δυο τρία σύννεφα κοντά στον οργασμό μιας λίμνης (παγκόσμια ημέρα του οργασμού σήμερα ..ε, και;) οι ελπίδες γλάροι και ιδού! Εγένετο ποίημα.

Κάποτε είχα βραβευτεί για ένα ποίημα μου. Το έχω καταχωνιάσει στα συρτάρια ενός απ’τα γραφεία μου και στο πιο σκοτεινό ντουλάπι του μυαλού μου. Αδύνατον να το θυμηθώ κι είμαι τόσο καλή στη μνήμη που όποια φράση από τα κείμενα μου 7 χρόνια τώρα κι αν δω θα την συμπληρώσω σαν νεράκι που γεμίζει το πιατάκι του βασιλικού μου.

Χτες βγήκα μια βόλτα στην μπλογκόσφαιρα. Δανείστηκα την κάπα του Νταλί (ξέρετε ο Νταλί προβληματισμένος με τον τρόπο αναγνώρισης του πίσω μέρους της μεγαλειότητας του – διότι από μπροστά ήταν πανεύκολα αναγνωρίσιμος- αποφάσισε να φορά μια κόκκινη κάπα, ώστε όσοι τον έβλεπαν από πίσω να τον αναγνωρίζουν αμέσως!)

Δανείστηκα την κάπα του Νταλί λοιπόν και άρχισα να περπατώ. Τα περισσότερα blog η αλήθεια είναι πως ήταν παρατημένα με αναρτημένα κάποια post από την εποχή του ..Πάσχα – και ενσυνείδητα δεν προσδιορίζω την ακριβή χρονιά του Πάσχα- μερικά γνωστά από παλιά που δεν έτυχε ποτέ πέραν ίσως της μιας εκείνης φοράς να επισκεφτώ και τα πιο πολλά, πιο πολλά κι από τα μυρμήγκια που είδα να περπατούν εκείνο το ροδάκινο το μισοφαγωμένο στο δρόμο, γεμάτα ποίηση!

Λόγια , φράσεις κομμένες, φτερά που ανοίγουν και κλείνουν σε πέντε γραμμές ή κι άλλα φλύαρα που χτυπούν κόντρα σ’όλες τις πραγματικότητες κι είδα και πλήθος τα σχόλια των συναισθημάτων να υποκλίνονται στη μαγεία των ταξιδιών.

Γιατί η έκφραση, ακόμα και η ασυντόνιστη αυτή της ποίησης είναι ο πιο καλλιτεχνικός αλγόριθμος του ακατέργαστου ανθρώπινου εγκεφάλου.

(Χτες πάλι, ένας σπουδαίος προφανώς, Βρετανός ή Αμερικανός δήλωνε ψύχραιμα στο ρεπορτάζ «Η εξέλιξη του ανθρώπου έχει σύντομη ιστορία. Η εξέλιξη του σώματος. Το μυαλό όμως δεν πρόλαβε ακόμα να εξελιχθεί. Είμαστε σύγχρονοι άνθρωποι με παλαιολιθική σκέψη»)

Κι αναρωτήθηκα ενώ το πολεμώ αυτό το «χούι» εδώ και χρόνια.

Που είναι όλη αυτή η ευαισθησία κρυμμένη , μασκαρεμένη έξω στο δρόμο που δεν σταματά κανείς να βοηθήσει μια κυρία που κουβαλά τα ψώνια σπρώχνοντας ένα καροτσάκι με μωρό; Που είναι αυτή η ευαισθησία στις αίθουσες διδασκαλίας όπου όλοι ανεξαιρέτως μετρούν τα δευτερόλεπτα του κενού μέχρι τον ήχο του τέλους;

Που είναι αυτή η ευαισθησία στις τράπεζες, στα ιατρεία;

Που είναι αυτές οι ευαισθησίες στις σχέσεις όπου το «μπορώ και μόνος μου» έχει γίνει tattoo στο μέτωπο σαν κέρατο μιας ανόητης ανεξαρτησίας;

Που είναι αυτή η ευαισθησία όταν θέλεις να τρέξεις στην αγκαλιά αυτού που λαχταράς αλλά αντιδραστικά και λοβοτομημένα κάθεσαι παγερός απέναντι περιμένοντας κάποιον να σε αποκεφαλίσει σώζοντας σε από τη μιζέρια που έπλεξες με τα ίδια σου τα χέρια;

Που είναι η ευαισθησία πριν η γλώσσα ξεστομίσει το πιο σαρκαστικό το πιο ειρωνικό βλακώδες συχνά περίττωμα που χτυπά την ψυχή ενός ανθρώπου που από ηλιθιότητα θέλετε, από αφέλεια, από άγνοια κινδύνου κάθεται μπροστά μας και κοιτάζει με λαχτάρα όσα έχουμε να του πούμε.

Εντάξει, δεν είναι τόσο λύκοι οι άνθρωποι. Ούτε οι καταστάσεις τόσο τραγικές στις σχέσεις, απλά σκέφτηκα..φανταστείτε..φανταστείτε για μια στιγμή να συνέβαινε το αντίθετο ακριβώς

Και να ήταν λέει όλη η ευαισθησία έξω

κι εδώ

Να ήταν όλη η απομόνωση κι η μισαλλοδοξία…


Απεχθάνομαι την ποίηση. Ανέκαθεν την θεωρούσα απαισιόδοξη τέχνη.

..και μάσκα βαμμένη με χρώμα τοξικό..

(Το video που ακολουθεί είναι ακατάλληλο δια ανηλίκους..και υπερηλίκους με καρδιοπάθεια:-)

(ανήλικοι θεωρούνται όσοι είναι κάτω των εξήντα μαΐων και υπερήλικες όσοι έχουν συμπληρώσει το ενενηκοστό πέμπτο έτος:-)





51 Τόλμησαν:

koulpa είπε...

Πάλι με πετύχατε στην ώρα του φαγητού.. Θα το ξαναδιαβάσω μετά (μη φοβάστε δε θα μου δυσκολέψει την πέψη) Δεν μπόρεσα να αντισταθώ εντούτεις σε μιά καλησπέρα..
Καλησπέρα:)

Σορολόπ είπε...

... καλά τώρα χτύπησες φλέβα!

..την ίδια απορία έχω κι εγώ όταν συναναστρέφομαι και από κοντά τους λάτρεις της ποίησης ή ακόμα και τους ερασιτέχνες ποιητές... έμπνευσης πολλή, τακτ και ευαισθησία πολλές φορές ανύπαρκτα... διότι μπορεί να έχουμε καταπιεί τον Εμπειρίκο με τα εξώφυλλα αλλά το φλερτ μας να είναι πιο μπρουτάλ και από αυτό του λαχαναγορίτη (επέλεξα αυτό το επάγγελμα γιατί έχει τις λιγότερες πιθανότητες να συνδέεται με την ποίηση...)

diVa είπε...

koulpa μας :-) με σκλαβώνετε :-)
Καλησπέρα και καλή όρεξη. Περιμένω να επανέλθετε:-)

diVa είπε...

σορολόπ μου lol και ξανά lol
Πάρα πολύ ωραία το έθεσες:-)

BlackTulip είπε...

όσα φοβάσαι να ζήσεις τα κάνεις ποιήματα..
πολλά βράδια τριγυρνώ κι εγώ σε σκοτεινά σοκκάκια..εξαίρεση η σημερινή απογευματινή μου επίσκεψη ;)

(ενδιαφέρουσα συλλογή από μάσκες)

diVa είπε...

blacktulip καλώς ήρθες:-)
Σε περίμενα πρέπει να ομολογήσω. Έλεγα θα ακολουθήσεις τις μάσκες και κοίτα να δεις σύμπτωση.
Τις μάσκες τις έκλεψα - ως εικόνες βέβαια- από ένα διαδικτυακό από ότι κατάλαβα κατάστημα που λέγεται Diva Las Vegas!

Έχεις δίκιο ίσως. Αυτά που φοβόμαστε να ζήσουμε..χμμ..Ναι , στην καλύτερη των περιπτώσεων συμβαίνει αυτό , νομίζω.

koulpa είπε...

Μα τι λέτε ευχαριστησή μου:)
o/η σορολόπ κάλυψε κατά κερέα το ένα σκέλος των σκέψεών μου..
Κατά τα λοιπά, φαίνεται, δε διαθέτω τα κατάλληλα ένζυμα, απαρέτητα για την πέψη της "σοβαρής" ποίησης.. Όταν κάποιος μπεί στον κόπο να μου δόσει κάποια κομμάτια, επιλεκτικά, τότε ΙΣΩΣ καταλάβω.. Ή όταν έρχονται μεταφιεσμένα σε στίχους..
Έπαθα μία σύντομη εξάρτηση με το Σουρή, όταν πριν 35 χρόνια βρήκα κάποια πρωτότυπα του "Ρωμιού" καί μετά πήρα καί τα άπαντα.. και με το Καβαδία, από ένα φίλο, που μας απάγγηλε στίχους, νύχτες, εν πλω..
Ξανακαλησπέρα :):)

doratsirka είπε...

Χρόνια διαβάζω ποίηση. Σπάνια τολμώ να γράψω και στις περιπτώσεις αυτές κάνω λόγο για δοκιμές. Ο ποιητικός λόγος, ο αυθεντικός, είναι βαθιά οικονομικός και ολιστικός κατά την ταπεινή μου άποψη. Από την άλλη και οι εκ του προχείρου χαλάνε την πιάτσα. Καλή μου σορολοπ, έχω δει καθηγητές να διδάσκουν λογοτεχνία και να είναι πιο βουλκανιζατέρ και από τους λαχαναγορίτες. Υπόσχομαι να σκαρώσω σύντομα ένα ποίημα για την πρώτη πρωϊνή σκέψη του λαχαναγορίτη ανάμεσα στα καφάσια από μαρούλια και μπρόκολα.

Mr.Di είπε...

O mr.Di διαβάζει και ξαναδιάβαζει το κείμενο. Προσπαθεί να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει. Θυμάται μια παλιά του σκέψη, ποίηση είναι το μέρος του σημαινόμενου που δραπετεύει από την κυριαρχία του σημαίνοντος, και σκέφτεται να πει διάφορα σοφά πάνω σ' αυτό. ωμός όχι, δεν του βγαίνει. Κάτι του κάθεται στραβά. Ξαναδιαβάζει το ποστ, έπειτα παίρνει ένα βιβλίο και σας αντιγράφει τυχαία δυο σελίδες.

"ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ κ. COGITO
1
Tόσα πολλά θαύματα
στη ζωή του κ. Cogito
τόσες πολλές ιδιοτροπίες της τύχης
απολαύσεις και συντριβές
η αιωνιότητα επομένως
θα είναι γι' αυτόν μάλλον πικρή

χωρίς ταξίδια
φίλους
βιβλία

αντ' αυτού
άφθονος χρόνος
σαν ασθενής με άρρωστα πνευμόνια
σαν αυτοκράτορας στην εξορία

πιθανώς θα σκουπίσει
τη μεγάλη πλατεία του Καθαρτηρίου
ή θα σταθεί γεμάτος πλήξη μπροστά στον καθρέφτη
ενός εγκαταλελειμμένου κουρείου

χωρίς πένα
μελάνι
περγαμηνή

χωρίς παιδικές αναμνήσεις
ή παγκόσμια ιστορία
ορνιθολογικό άτλαντα

όπως οι άλλοι
θα παρακολουθήσει
μαθήματα σχετικά με την εξαφάνιση
των ανθρώπινων συνηθειών

η στρατολογική επιτροπή
εργάζεται με μεγάλη ακρίβεια

ξεριζώνει τα υπολείμματα των αισθήσεων
των υποψηφίων για το παράδεισο

ο κ. Cogito θα υπερασπιστεί τον εαυτό του
θα προβάλει σθεναρά αντίσταση

2.
με μεγάλη προθυμίας θα παραιτηθεί από την αίσθηση της μυρωδιάς
τη χρησιμοποιούσε με μέτρο
ποτέ δεν ακολούθησε τα χνάρια των άλλων

θα αποχωριζόταν επίσης χωρίς τύψη
τη γεύση του φαγητού
τη γεύση της πείνας

στο τραπέζι της στρατολογικής επιτροπής
θα παραδώσει τα πέταλα των αυτιών του

στην επίγεια ζωή του
υπήρξε εραστής της μουσικής της σιωπής

στους αυστηρούς αγγέλους μόνο
θα εξηγήσει

πώς η αίσθηση της όρασης και της αφής
δεν θέλουν να τον εγκαταλείψουν

πως συνεχίζει να νιώθει στο σώμα του
όλα τα γήινα αγκάθια
κατάγματα
χάδια
πάθος
μαστιγώματα θάλασσας

πως συνεχίζει να βλέπει
ένα πεύκο στη πλαγιά του βουνού
της αυγής τα επτά κεριά
μια γαλαζόπετρα

θα ενδώσει σε όλα τα μαρτύρια
ευγενή δόγματα
αλλά μέχρι τέλους θα υπερασπιστεί
το μεγαλειώδες αίσθημα του πόνου

και μερικές διαβρωμένες εικόνες
στο βυθό του αποτεφρωμένου ματιού
3
ποιος ξέρει
ίσως κατορθώσει
να πείσει τους αγγέλους
πως είναι ανίκανος
για ουράνια
θητεία

και του δώσουν άδεια να επιστρέψει
μέσα από ένα χορταριασμένο μονοπάτι
στην ακτή μιας λευκής θάλασσας
στο σπήλαιο της αρχής"

Κλείνει το βιβλίο. Είναι απογοητευμένος γιατί δεν το έγραψε αυτός και δεν μπορεί να καταλάβει γιατί το αντέγραψε για σας και όσους σας επισκέπτονται.
Καλησπέρα σας

ΥΓ. Συγγνώμη για την έκταση,αλλά όφειλα να διατηρήσω τη γραφή όπως είναι τυπωμένη.

diVa είπε...

koulpa μας πολυμαθής και έμπειρος λοιπόν;-)
Η ποίηση μπορεί να αγγίξει επιλεκτικά είτε η επιλογή αφορά τον δημιουργό είτε τον αποδέκτη. Συχνά όμως η μανιώδης προσπάθεια δημιουργεί θορύβους κι η ψυχή που είναι ο αποδέκτης νομίζω, οδηγεί το μυαλό σε κώφωση.

diVa είπε...

doratsirka νομίζω πως σε εσάς έπρεπε να απαντήσω αυτό που έγραψα προηγουμένως στον αγαπητό μας koulpa.
Εμένα προσωπικά δεν με ενοχλεί η εκ του προχείρου δημιουργία, με ενοχλεί ο βιασμός της ποίησης από την λαίμαργη επίδειξη.

Ραψωδία είπε...

Ποιητές της μπλογκόσφαιρας και των ελληνικών fora έχω δει αρκετούς. Λίγοι με αγγίζουν, και λίγοι δεν πέφτουν απλώς μέσα στη μαύρη θλίψη και απαισιοδοξία.

Υπάρχουν πάλι κάποιοι άνθρωποι που μέσα από τα βουνά της ποιητικής αστρόσκονής στα οποία ζουν, τελικά και πληγώνουν, και ξεχνούν τα χρυσά στολίδια με τα οποία στόλισαν άλλωτε τον κόσμο τους. Καμιά φορά τα κρατάνε για τον εαυτό τους, ή τα απαρνιούνται, ή τα αφαιρούν από τους άλλους, πάντα ποιητικά, πάντα όμορφα, με αντιθέσεις σκοταδιού και φωτός, και με κατάθεση ψυχής. Και όλος ο κόσμος τους τελικά γίνεται ποίημα, και νομίζουν ότι είναι γεμάτος μεγάλες ιδέες, και μεγάλες αλήθειες. Είναι μάλλον πιο εύκολο να ζεις στη θεωρία, και να νομίζεις ότι ξέρεις να διαβάζεις τις σκέψεις των άλλων, ή να μη σε νοιάζει τίποτα πια, γιατί λέει "ο κόσμος είναι ούτως ή άλλως σκληρός, και όλοι τελικά τα καταφέρνουν".

Εγώ γι αυτό απέχω τελευταία από την ποίηση, τόσο απ την ανάγνωση όσο κι απ το γράψιμο. Εύκολα σε καταλαμβάνει η απαισιοδοξία και εύκολα πλάθεις αληθοφανείς κόσμους που δεν υπάρχουν. Και τα δύο είναι αρκετά αυτοκαταστροφικά.

koulpa είπε...

Πολυμαθής με Σουρή και Καβαδία? (να πρσθέσω και το Μάρκο?) Αν και δυστυχώς ή ευτυχώς νομίζω ο Σουρής παραμένει επίκαιρος (έχετε διαβάση το "ο ρωμιός" το ποίημα?).. Είμαι ελατωματικός δέχτης.. Βλέπω ένα ποίημα με άτακτη δομή σα σούπα και πρέπει να βρω κάποιον με σουρωτήρι να μου ξέχωρίσει αυτα που θα μπορούσαν να με αγγίξουν.. Α μου είχε φανεί κατανοητό το Αν του Κίπλινγκ (σε βιβλίο αγγλικών πριν 30τόσα χρόνια) αλλά σε κανέναν γύρω μου δεν άρεσε..
Καληνύχτα:)

diVa είπε...

Αγαπημένε μου Mr.Di
αρχικά
λυπούμαι εάν κάτι σας άφησε μία δυσάρεστη αίσθηση αν και μία κάποια δυσάρεστη αίσθηση ήταν η αφορμή αυτού του post.

Κατά δεύτερον επιτρέψτε μου να έχω διαφορετική άποψη από εσάς.
Κανείς ποτέ δεν απαγγέλλει - έστω πληκτρολογεί- ένα ποίημα με την σκέψη πως θα προκαλέσει μία αντίδραση τύπου "Α, ωραίος είναι αυτός!".

Όλα εκφέρονται επειδή γεννώνται και Γεννώνται επειδή κάτι συμμετέχει στην διαδικασία αναπαραγωγής τους.

Επιλέγω να πιστεύω λοιπόν - ακόμα κι αν επιμένετε- πως το συγκεκριμένο απόσπασμα με το οποίο κοσμήσατε το αποδοκιμαστικό αντι-ποιητικό μου post έκρυβε μία ακριβή αιτία κι έναν επίσης σημαντικό σκοπό.

Όσο κι αν με λυπεί όμως το γεγονός πως είτε δεν με τιμάτε με την αποκάλυψη του λόγου αυτής σας της κίνησης - της αντιγραφής εννοώ- είτε με υπερεκτιμάτε ώστε να την αντιληφθώ μόνη μου,
σας επισημαίνω πως σύμφωνα με την βασική αρχή μου "διάβασε, σκέψου, αποκάλυψε" έλαβα τα μηνύματα που ίσως εγώ θέλησα να λάβω κι αυτό
αγαπημένε μου
αυτό ακριβώς είναι που οφείλει να επιτυγχάνει η ποίηση χωρίς πολλές κορδέλες και χρυσόσκονες, αλλά με ψίθυρους ενός μονολόγου στην ουσία μπροστά στην πιθανότητα ενός τέλους ή μιας αρχής.
[Ελπίζω να μη σας κούρασε πολύ η απάντηση μου:-]

diVa είπε...

Ραψωδία μου εξέφρασες με τόσο εύστοχο τρόπο την πραγματικότητα που κι εγώ αντιλαμβάνομαι ώστε δεν μπορώ να προσθέσω κάτι.
Ίσως μόνο πως..ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλλέτω.
(Που χάθηκες εσύ;-)

diVa είπε...

koulpa μου (ωχ ωχ) μας :-)
νομίζω κάτι μου θυμίζει ο Ρωμιός χωρίς να παίρνω και όρκο.
Το Αν του Κίπλινγκ το λατρεύω.
Καλό μας βράδυ:-)
(εε..μέχρι νεωτέρας:-)

Shades είπε...

Τι να πω.. δεν είμαι fan της ποίησης ίσως μου πέφτει λίγο βαριά.
Ειδικά στην blogόσφαιρα θέλω να διαβάζω real blog χωρίς αυτό να μειώνει τα ποιητικά blog απλά είναι θέμα προσωπικής επιλογής.. άρα υποκειμενικότατο.

Ραψωδία είπε...

Δε χάθηκα στην πραγματικότητα, κάθε τόσο εδώ γύρω τριγυρνώ..
Δε σχολιάζω πάντα, το σημερινό θέμα όμως έπρεπε να το σχολιάσω, και ειδικά λόγω της άποψης που εξέφραζε.

( * Ακολουθεί προσεχώς εβδομάδα αποχής από τις δικτυακές βόλτες, σε εξοχικό χωρίς τηλέφωνο... :/ )

diVa είπε...

Γλυκέ μου φίλε Shades :-) για αυτό δεν υπάρχουν τα blog? Για να λέμε την άποψη μας;-)

[Τι έκανε βρε ο άλλος ο Πρόεδρος; Αντίπραξη στα post μου; Απαπαπα μη μπλέξει κανείς μαζί σας!]

diVa είπε...

Ραψωδία μου χαίρομαι που τριγυρνάς συνήθως εδώ γύρω:-) Είχα ανησυχήσει λίγο:-)
Ε, όσο για τις μέρες που έρχονται, ένα εξοχικό όσο να'ναι εξισορροπεί την απουσία τηλεφώνου.
Time for real air:-)

koulpa είπε...

Αγαπητή (μας:) diVa
Σας το έστειλα με mail

Την καληνύχτα μου:):)

diVa είπε...

Koulpa μας, με κακομαθαίνετε :-)
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Καλό βράδυ

koulpa είπε...

Προσπαθώ να σας γ΄νω απαρέτητος:):)
καληνύστα:)
over and out

cortlinux είπε...

δεν νομίζω ότι η ποίηση δηλώνει ένα είδος ευαισθησίας. μπορεί και να δηλώνει αλλά δεν είναι η μόνη.

από την άλλη μπορεί να είναι ένας τρόπος να προσεγγίσεις καταστάσεις ή να "ψαχτείς".

δεν θα συμφωνήσω ότι η ποίηση ρέπει προς στην απαισιοδοξία. (όχι ότι έχεις κι εντελώς άδικο). απλά ,κυρίως οι σύγχρονοι, ποιητές βλέπουν την μίζερη ή απαισιόδοξη πλευρά της ζωής. υπάρχουν και αισιόδοξα ποιήματα (χωρίς να είναι τραλαρό). άλλωστε οι καλοί ποιητές ξέρουν να μιλήσουν και για τα δύο.

γιατί οι ποιητές δεν είναι τίποτα διαφορετικοί άνθρωποι. απλά όπως και οι υπόλοιποι τους έρχεται πιο εύκολο να "κλαφτούν" παρά να γελάσουν... κι απλά εκφράζονται μέσω αυτής...

σχετικά με το βίντεο

από τις αγαπημένες μου και πιο σοκαριστικές ταινίες που έχω δει... κι όχι φυσικά για το σεξ...

η ψυχή γυμνή έπρεπε να λέγεται

ο δείμος του πολίτη είπε...

Αντιθέτως εγώ τη λατρεύω. Όχι εκείνα τα αστεία ποιήματα που μόνο για έρωτα μιλάνε -και ο ποιητής μόνο αυτό ε΄χει ως θέμα. Η ποίηση είναι ένας συναισθηματικός τρόπος να δέιξει μερικές όψεις της ζωής. Και το τραγούδι ποίηση είναι, απλά έχει μελωδία, αλλά το σιγοτραγουδάς.

Η ποίηση δεν είναι μόνο υπαρξιακή ούτε μόνο ερωτική. Είναι τόσα πολλά και ακόμα περισσότερες οι φόρμες της.

diVa είπε...

koulpa :-)
...
Ε, καλημέρα πια:-)
[Ευχαριστώ για το mail είπα , έτσι;-]

diVa είπε...

cortlinux προφανώς η Ποίηση σημαίνει μία Ευαισθησία. Ακόμα και οι Κυνικοί γράφουν Ποίηση ξορκίζοντας τον χαμένο τους ρομαντισμό.
Οι δικοί μου προβληματισμοί είχαν στόχο -ναι απαξίωσης ίσως- την μπλογκερική ποίηση.
Αναρωτήθηκα λοιπόν..Μα τόοοοοση ευαισθησία πια;
Καλή μας ημέρα:-)

diVa είπε...

Δείμε του Πολίτη είμαι σίγουρη πως δεν χρειάζεται να σας επισημάνω Ποια ακριβώς ποίηση απαξιώνω ή τέλος πάντων Ποια ποίηση αυτοαναιρείται με το να καθίσταται εντέλει Επιδειξιομανία γυμνής ψυχής ή σάρκας.

Και το θλιβερό δυστυχώς - ενθυμίστε προφανώς πως όλα ξεκίνησαν από τη βόλτα μου στην μπλογκόσφαιρα- είναι πως όπως πολλά σε αυτή τη χώρα έτσι κι ο χώρος εδώ βρίθει χειροκροτήματος του Τίποτα.
Κι ο Λαός πολύς να αντιδρά ενστικτωδώς στην όποια σαχλαμάρα- όχι δεν είναι όλα τα ποιητικά post έτσι- κι ο Έρωτας η Μέγιστη Ανάγκη αυτού του κόσμου τελικά.

Μα, αν το Συναίσθημα ψάχνει απεγνωσμένα να απελευθερωθεί , γιατί δεν αναζητά την λύτρωση του έξω, κοντά στους ανθρώπους που πραγματικά είναι δίπλα μας;

Αλλά από την άλλη βέβαια, νιώθει ασφαλέστερος και ο Επιδειξίας και το Θύμα εδώ εφόσον ο μεν πρώτος θέτει σε κοινή θέα μια "επεξεργασμένη" - και τεχνολογικά- ευαισθησία, ο δε δεύτερος βιώνει το υπαρξιακό κενό του Καλού Σαμαρείτη συγχαίροντας τον γυμνό ρομαντικό.

Αναρτήσατε ένα ποίημα σας πρόσφατα και ήταν το τρίτο - μέσα σε δέκα μήνες περίπου- που Θέλησα να ξαναδιαβάσω.
Αυτό για μένα σημαίνει Επιλογή, Κριτήριο και Θέση.
Αναφαίρετο Δικαίωμα μου η Κρίση όπως και η Άποψη.

Καλή μας ημέρα

CyberEddie είπε...

Μου αρέσει που εκθέτεις συνέχεια κομμάτια του εαυτού σου, θέλει δύναμη για να το κάνεις! Αισθάνεσαι ισορροπημένη ή ψάχνεις ακόμα να την βρεις?

koulpa είπε...

Παρακαλώ σας είπα?
Παρακαλώ:):)
To διαβάσατε? Δεν είναι εντυπωσιακά επίκαιρο?
Καλημέρα:):)

Tf είπε...

Πολύ ποίηση βρε παιδί'μ! Έχουν τρελαθεί κάτι ηλιοκαμένα μοναχικά γυναικάκια και τη στήνουν στο ένα μέτρο... "Κάνε κάτι" diVa

:)

xkont είπε...

έχω την αμυδρά υποψία ότι ο Φεβρουάριος έχει βάλει πόδι στον Αύγουστο...

Βασιλης είπε...

κ.Βουτσκόγλου,μου φαίνεται πως δεν αντιλαμβάνεστε το humor μου.Διαφορετικά γιατί λογοκρίθηκε αυτό που σας έγραψα;

έχω την εντύπωση ότι είστε άτομο που σηκώνει και την πλάκα και το humor.

ή μήπως κάνω λάθος; :)

diVa είπε...

cybereddie είμαι το ίδιο ανισόρροπη με τους περισσότερους. Κατά τα άλλα,
Ξέρω τι Θέλω και το σοφότερο ,
Ξέρω τι Δεν Θέλω.

diVa είπε...

Koulpa μας θερμές ευχαριστίες και για του λόγου το αληθές
(Spread the Knowledge επιτάσσει το Web)
ιδού, Δώρο για όλους:

Ο Ρωμιός - Σουρής

Στον καφενέ απέξω σαν μπέης ξαπλωμένος,
του ήλιου τις ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,
και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος, κανένα δεν κοιτάζω κανένα δεν ψηφώ.

Σε μια καρέκλα το'να ποδάρι τεντόνω,
το άλλο σε μιαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί
αφήνω το καπέλο κι αρχινώ με τόνο
τους υπουργούς να βρίζω και την πολιτική.

Ψυχή μου! Τι λιακάδα! Τι ουρανός! Τι φύσης!
αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές
κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,
και μόνος μου τις βρίσκω, μεγάλες και σοφές.

Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους και όποιους άλλους θέλω
και στρίβω το μουστάκι μ'αγέρωχο πολύ
και μέσα στο θυμό μου κατά διαβόλου στέλνω
τον ίδιο τον εαυτό μου και γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τον νου στον Διάκο και εις τον Καραΐσκο
κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ,
τον Έλληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω
κι απάνω στην καρέκλα χαρούμενα πηδώ.

Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω
απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ...
Εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω
κι όσες βλασθήμιες ξέρω αρχίζω να τις πω.

Στον καφετζή ξεσπάω..φωτιά κι εκείνος παίρνει,
αμέσως άνω κάτω τον κάνω τον μπουφέ,
τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει
και τέλος...δεν πληρώνω δεκάρα τον καφέ.

-----------------------

Αν - Κίπλινγκ

Αν μπορείς στην πλάση ετούτη να περιφρονείς τα πλούτη
Κι αν οι έπαινοι των γύρω δεν σου παίρνουν το μυαλό,
Αν μπορείς στην τρικυμία να κρατήσεις ψυχραιμία
Κι αν μπορείς και στους εχθρούς σου να σκορπίσεις το καλό,
Αν μπορεις με μιας να παίζεις καθε τι που'χεις κερδίσει,
Στην καταστροφή ν'αντέξεις και να δώσεις κάποια λύση
Αν μπορείς να υποτάξεις πνεύμα,σώμα και καρδιά
Αν μπορείς όταν σε βρίζουν να μην βγάλεις τσιμουδιά,
Αν μπορείς στην καταιγίδα να μην χάνεις την ελπίδα
Κι αν μπορείς να συγχωρήσεις όταν σ'εχουν αδικήσει,
Αν μπορέσεις τ΄ όνειρό σου να μη γίνει ο όλεθρός σου
Kι αν μπορέσεις ν΄ αγαπήσεις όσους σ΄ έχουνε μισήσει,
Αν μπορείς να'σαι ο ίδιος στην χαρά και στην οδύνη
Αν η πίστη στην ψυχή σου μπρος σε τίποτε δε σβήνει
Αν μιλώντας με τα πλήθη τη συνείδηση δεν χάνεις
Αν μπορέσεις να χωνέψεις πως μια μέρα θα πεθάνεις,
Αν ποτέ δε σε μεθύσει του θριάμβου το κρασί
Αν στα ψέματα των άλλων δεν λες ψέματα και συ,
Αν μπορείς να μην θυμώνεις αλλά ούτε και να κλαίς
Όταν άδικα σου λένε πως εσύ μονάχα φταις,
Αν μπορείς με ηρεμία δίχως νεύρα ή δυσφορία
Και τα ίδια σου τα λόγια να τα ακούς παραλλαγμένα,
Αν μπορείς κάθε λεπτό σου να'ναι μια δημιουργία
Και ποτέ σου να μη μένεις με τα χέρια σταυρωμένα,
Αν οι φίλοι κι οι εχθροί σου δεν μπορούν να σε πληγώσουν
Αν οι σχέσεις με μεγάλους τα μυαλά σου δε σηκώσουν
Αν τους πάντες λογαριάζεις μα κανέναν χωριστά
Αν μπορέσεις να φυλάξεις και τα ξένα μυστικά,

Ε, παιδί μου τότε πια
Θα μπορέσεις να απολαύσεις όπως πρέπει την ζωή σου
Θα σαι άνθρωπος σπουδαίος
Κι όλη η γη θα ναι δική σου.

diVa είπε...

tf μου, καθείς με τα γούστα του:-)
[Εκείνο το βίντεο "Κάνε κάτι" αλήθεια..γιατί δεν έχει παίξει ακόμα στο Star? Απορώ...]

diVa είπε...

xkont η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν μου άρεσε ο Αύγουστος..

diVa είπε...

Βασίλη διαβάζοντας τα σχόλια σε αυτό το post δεν πιστεύεις πως θα ήταν κάπως παράταιρη..η απορία σου;

Ύστερα γνωρίζεις - είμαι σίγουρη- πως άλλου είδους πλάκα κάνουμε με τους γονείς μας, άλλη με τους δασκάλους μας κι άλλη με τους κολλητούς μας.

Σορολόπ είπε...

Σε ευχαριστούμε που μας θύμισες το Αν... κατά τα άλλα.. μ'αρέσει εδώ... είναι σαν φόρουμ αλλά χωρίς ξεκατίνιασμα :))

συνεχίστε παρακαλώ...

diVa είπε...

σορολόπ μου :-) να είσαι καλά :-)

[Τα ξεκατινιάσματα συμβαίνουν αλλού. Σε.."ανώτερα" κλιμάκια]

diVa είπε...

Ο αγαπημένος και συχνός επισκέπτης μου Βασίλης έγραψε το παρακάτω σχόλιο το οποίο προτιμώ να δημοσιεύσω κατ'αυτό τον τρόπο ώστε να μπορέσω να απαντήσω σε όσα σημεία θεωρώ πως αυτό είναι απαραίτητο.

Βασίλη όπως θα δεις δεν έσβησα τίποτα παρά μόνο πρόσθεσα το όνομα του ποιητή το οποίο λησμόνησες μάλλον εξαιτίας του σημαντικού συνειρμού που σου προκάλεσε ο τίτλος του ποιήματος

"κ.Βουτσκόγλου,έχετε δίκιο,και ζητώ συγγνώμη.Εντάξει το συγκεκριμένο σχόλιο ήταν χοντρό το παραδέχομαι.
απλά ήθελα να παρουσιάσω μια αστεία νότα στα ήδη πολύ βαριά σχόλια που διάβασα.
Βαριά τα σχόλια του koulpa και οι απαντήσεις μου σε αυτόν;!
...Ok


εννοώ πως πάντα πρέπει να υπάρχει και η αστεία άποψη,η γήινη σε μια σειρά απόψεων που κουράζουν κάποια μερίδα αναγνωστών,χρειάζεται να σπάει η μονοτονία.
Γήϊνη άποψη το χρώμα του στριγκ;!
...Ok


καλή η ποίηση η φιλοσοφία και η λογοτεχνία,αλλά πιστεύω πως η συνεχής ενασχόληση τους σαλτάρει τον άνθρωπο,και η πολύ σοβαρότητα κακό κάνει.
Μακάριοι οι σαλταρισμένοι εκ της λογοτεχνίας και της σοβαρότητας!
Koulpa για μας χτυπά η καμπάνα:-)


Και γιαυτό κάποιοι στιγμή όλοι μας χρειαζόμαστε ένα αντίδοτο με την μορφή μιας άποψης προσγειωμένης στην πραγματικότητα,διανθισμένης με δόσεις humor.
Humor? Didn't even see it. Sorry

μου αρέσουν τα γραφόμενά σας και εδώ και στο περιοδικό (διαφορετικά άλλωστε δεν θα σχολίαζα ποστ σας,αλλά ούτε και θα σας διάβαζα),απλά πιστεύω πως δεν χρειάζεται οι άνθρωποι να τα παίρνουν όλα στα σοβαρά,
"Παίρνω" πάντα στα σοβαρά τους σχολιαστές μου
γιατί αν τα παίρνουν,θα τους πάρει ο μαύρος κατήφορος.
Τους σχολιαστές εννοείς; Αααα τους blogger λες
Δεν μαρέσει αυτό.
Λυπάμαι
Επίσης δεν μαρέσει η σεμνοτυφία και η σοβαροφάνεια των ανθρώπων. Γενικά οι κρύοι άνθρωποι.
Εμένα δεν μου αρέσει το χυδαίο Humor την πιο ακατάλληλη στιγμή

είστε τυχερή όμως,γιατί σας έχω "πιάσει" και έχετε πέσει και σε άτομο αρκετά πνευματώδες (εξάλλου μπορείτε να δείτε στο προφιλ του blog μου με τι βιβλία έχω ασχοληθεί) και έτσι δεν παρεξηγούμαι από διάφορα.
Είναι σημαντικό ο άνθρωπος να έχει την αίσθηση του humor.Επίσης το humor είναι δείγμα παιδείας.Τουλάχιστον για μένα.
Το Πνεύμα είναι δείγμα παιδείας και το Humor προϊόν Πνεύματος. Ούτε εγώ παρεξηγούμαι. Αποδέχομαι τα σχόλια που είναι αντάξια της δικής μου παιδείας και του δικού μου humor. Αυτό κάνει ο καθένας στο "σπίτι" του.
σκεφτήκατε ποτέ πως αν έβλεπε μια γυναίκα το συγκεκριμένο βίντεο θα μπορούσε να προσβληθεί;
Δεν με αφορούν τα complex των γυναικών

πάντως αν ανέβαζα post με μάσκες και για τέχνη θα κοιτούσα να έβρισκα ένα ηθικό video και όχι κάποιο έτσι χύμα.
Χύμα ο ..Κιούμπρικ???!!!
..Οκ

Τα γυναικεία οπίσθια υπό προυποθέσεις μπορούν να θεωρηθούν μορφή τέχνης,όχι πάντως δοσμένα από συγκεκριμένα video που τα ξεφτιλίζουν.
Τέσσερα λεπτά σχεδόν βίντεο, μόνο τα οπίσθια πρόσεξες?
..Ok


για να μείνω όμως (και να μην το χαλάσω) στο κλίμα της γενικής ποιητικής διάθεσης ας καταφύγω σε ένα αγαπημένο μου ποίημα....

Πούσι – Νίκος Καββαδίας

Επεσε το πούσι αποβραδίς
-- το καραβοφάναρο χαμένο --
κ' έφτασες χωρίς να σε προσμένω
μές στην τιμονιέρα να με δείς.

Κάτασπρα φοράς κ' έχεις βραχεί,
πλέκω σαλαμάστρα τα μαλλιά σου.
Κάτου στα νερά του Port Pegassu
βρέχει πάντα τέτοιαν εποχή.

Μας παραμονεύει ο θερμαστής
με τα δυό του πόδια στις καδένες.
Μην κοιτάς ποτέ σου τις αντένες
με την τρικυμία• θα ζαλιστείς.

Βλαστημά ο λοστρόμος τον καιρό
κ' είν' αλάργα τόσο η Τοκοπίλλα.
Από να φοβάμαι και να καρτερώ
κάλλιο περισκόπιο και τορπίλλα.

Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη.
Ηρθες να με δεις κι όμως δε μ' είδες
έχω απ' τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια πέρ' απ' τις Εβρίδες....."

Σε ευχαριστώ για την συμμετοχή σου

Βασιλης είπε...

κ.Βουτσκόγλου διάβασα τι γράψατε,θα τα αξιολογήσω (σε κάποια έχετε δίκιο σε άλλα-κατ'εμέ-όχι)

να σας ευχαριστήσω με την σειρά μου που μου δίνετε βήμα να εκφράζω τις απόψεις μου. :)

[όσο για το όνομα του ποιητή,λέτε να μην ξέρω ότι το συγκεκριμένο είναι του Καββαδία;Απλά επειδή το έκανα copy-paste από site,το original κείμενο δεν το έγραφε]

[και πιστεύω πως ο Kubrick όπως έχει λεχθεί από διαφόρους,πράγματι δεν πρέπει να ήταν και ο πιο ισορροπημένος άνθρωπος,ήταν αμφιλεγόμενος σε πολλά]

καλό απόγευμα

koulpa είπε...

Νά'μαι πάλι!
Δε νομίζω ότι χρειάζεστε βοήθεια.. (Συνηρμοί με τον τίτλο.. πολύ καλό αφέιστε κάτω το βαμβάκι..)
Ας ελαφρώσουμε κάπως τα σχολιά μας.. αν καί φοβάμαι.. μη τα πάρει ο αέρας:)
Νταν ντιν ντον.. απέλθέτω απ'εμού η λογοτεχνία καί η σοβαρότητα..
(καλά λογοτεχνία αλλά σοβαρότητα?)
Δηλώνω υπευθύνως ότι τη ηθική την τοποθετώ πολύ πανω από τη ζώνη..
Το κύκνειο άσμα του Κιούμπρικ ήταν, κατά τη γνώμη μου, μάλον από τα πιό μαλακά καί "ευπρεπεί" έργα του..
Ευχαριτούμε για το ποίημα.. (είπαμε μία από τις τρείς επάφές μου με την με την ποίηση)
Την καλησπέρα μου:)

Αλέξανδρος είπε...

"Απεχθάνομαι την ποίηση. Ανέκαθεν την θεωρούσα απαισιόδοξη τέχνη.

..και μάσκα βαμμένη με χρώμα τοξικό.."

Κατάλαβε κανείς πόση Ποίηση έχεις μέσα σου;
Μήπως είναι στιγμή να πάψεις να το πολεμάς;
Την καλησπέρα μου με ένα φιλί γλυκό

Kapetanios είπε...

"..ποτέ μου δεν συμπάθησα την ποίηση.
Κι αυτό γιατί η έκφραση του πόνου με δυο στιχάκια , η εξομολόγηση του μέσα «σου» με μια αράδα λέξεις μου άφηνε ανεκπλήρωτη την επιθυμητή λύτρωση της εκτόνωσης και το άδειασμα της ψυχής που ποθούσα..
Προτιμώ την βοή ενός καταρράκτη ή ενός χείμαρρου λόγων έστω και ασύνδετων μεταξύ τους.
Παραδεκτός βέβαια ο υπαινιγμός συναισθημάτων και η σαφής προσπάθεια πνευματικού παιδέματος με σκοπό την αναζήτηση άλλων επιπέδων κατανόησης και διανόησης, αλλά……
Το βρίσκω και συνάμα αρκετά εγωιστικό να θες ο άλλος ( ο όποιος άλλος) να καταλάβει αυτό που νομίζεις ότι «φωνάζεις» σε δυο σειρές.
Ή μήπως αυτή ακριβώς η «απαίτηση» , ο βαθμός δηλαδή της προσπάθειας αντίληψης του νοήματος που εσύ θέλεις να δώσεις, είναι και η απόδειξη του πραγματικού ενδιαφέροντος ? Ενδιαφέρον που η πεποίθηση της έλλειψης του, δημιουργεί και την μεγάλη ανάγκη της απόδειξης του.
Και πιο το όφελος τελικά μιας δεδομένης μοναξιάς ( απόρροια μιας μειωμένης διάθεσης χρόνου και κόπου για τον συνάνθρωπό μας και άρα ο απριόρι αποκλεισμός μας απ τον ποιητή ) εκτός απ την δημιουργία ενός φαύλου κύκλου αναπαραγωγής των συνθηκών δημιουργίας της ποίησης αυτής κάθε αυτής.
Ε ???
ΥΓ η συμπάθεια μου προς τον ποιητή δεδομένη..."
Από παλαιότερο μου σχόλιο σε μια ποιητική ψυχή
Τα λέμε κοπελιά :))

diVa είπε...

koulpa η αλήθεια είναι πως ένιωσα λίγο - λιγάκι, μετά το ξεπέρασα- άσχημα που σας "έμπλεξα" στην απάντηση μου.
Κι εγώ συμφωνώ πως αυτό το κύκνειο άσμα του Κιούμπρικ ήταν "μαλακό" αλλά οπωσδήποτε εκπληκτικό και φυσικά δεν αναφέρομαι στις σεξουαλικές σκηνές αλλά σε όλα όσα - υποθέτω βέβαια- ταλανίζουν μία έγγαμη σχέση.
Καλό μας βράδυ να πω;
Και δε λέω.
Κακό είναι δηλαδή αν το ξαναπώ μετά;-)

diVa είπε...

Βασίλη
η ένσταση μου δεν έγκειται στο αν συμφωνείς ή διαφωνείς μαζί μου. (Αλίμονο!) αλλά στο πόσο ευγενικά γίνεται αυτό. Απέναντι σε μένα, στο σπίτι μου και στους καλεσμένους μου.
Ο Κιούμπρικ σαφώς ήταν "ιδιαίτερος" αλλά περισσότερο ανισόρροπο θεωρώ τον Ταραντίνο!
Και φυσικά Πουθενά δεν έγραψα πως δεν γνώριζες τον ποιητή
παρά μόνον πως ξέχασες να τον αναφέρεις.
Καλό μας βράδυ

diVa είπε...

Αλέξανδρε :-)
δεν χρειάζεται να απαντήσω, πιστεύω
Ευχαριστώ

diVa είπε...

Καπετάνιε μου
!!!!!!!
Άφωνη!
(Τα ίδια με μένα δεν είπατε; Χμμ..Καλά..μέχρι να επιστρέψετε θα το ξαναμελετήσω αυτό το Δοκίμιο στον Ποιητή:-)

koulpa είπε...

Που πήγε το "μας"? Ετσι γίνεται και μετά έρχεται καί η παντόφλα (ατάκα ταξιτζή μετά το γάμο από το "η δε γυνή.."):):)
Δε σήρωμαι ακούσια (είμαι καί εκατό κιλά αηδία)μην αισθάνεστε άσχημα(ούτε για λίγο)
(Κάθε ευχή δεκτή..)
Καληνύχτα σας(κι εγώ θα πω όσες θέλω):):)

diVa είπε...

Αγαπημένε μου Koulpa
:-) Ευχαριστώ

[Εγώ όμως τώρα παραδίδω σώμα και πνεύμα. Μόλις ανέβασα το πιο δύσκολο post μου. Η έρευνα καθώς και η μορφοποίηση μου πήραν πάνω από 3 ώρες! Απίστευτο για ένα απλό Κόκκινο χρώμα, δεν βρίσκετε;-]

Καλό μας βράδυ