Σάββατο

Μεράκι

Σάββατο


[Η πιο συγκλονιστική ερμηνεία του Caruso ..ever! Η τραγουδίστρια λέγεται Lara Fabian]

------------------------------------------------------------

Άτιμο πράγμα το μεράκι.

Ο κόσμος γύρω να γυρίζει σαν ξεραμένο κλαδάκι αδύναμο και κακοφορμισμένο από τους ρέμπελους καιρούς κι εσύ να αστράφτεις σε μια σκέψη.

Να βροντά ο νους και να μη χορταίνεις να λαχταράς.

Να ανασαίνεις ζωή σαν δίνη στην απραξία της ερημιάς.

Σαν άνεμος δυνατός και βίαιος που μια στιγμή μονάχα σαρώνει την άμμο του μυαλού..σηκώνει τα μάτια ψηλά, να ανοίξουν διάπλατα κόντρα σε κάθε επίπληξη κορμιού που σαν γερολαδάς, τσιφούτης από τους λίγους, σπρώχνει όλο και πιο μέσα τους σφυγμούς στην τσέπη της οικονομίας – χρόνου τώρα.

Κοιτάζω το ρολόι στον υπολογιστή. Τρέχουν σαν παιδιά στην αλάνα τα λεπτά. Κι οι μέρες νομίζω. Τα dead lines καραδοκούν σαν λυσσασμένοι φονιάδες ενέργειας κι εκεί που πας να τους παλέψεις , εκεί σου δίνουν μια και σε πετούν στην άλλη άκρη του χωροχρόνου.

Σε αυτόν τον μικρόκοσμο τον πολύβουο που σαν μυρμήγκι τρέχεις να προλάβεις τους χειμώνες που λες κι αλλάξαν θέση, Δείκτη θα λέγαμε στη C αν την καταλαβαίναμε,

Φωτίζει ένα ένα τα γράμματα της σαν «παλιά κατακόρυφη ταμπέλα ενός άθλιου μοτέλ», το μεράκι ..

Μεράκι να γράψεις αυτά που δεν μπορείς να πνίξεις , σαν χοροπήδημα στην αγκαλιά του πιο αγαπημένου σου…

Μεράκι να θυμηθείς…

Να νοσταλγήσεις όσα δεν πρόλαβες να αρπάξεις χωρίς έλεος, χωρίς αίσθηση δικαίου..

Μεράκι να ζωγραφίσεις στο ανακατωμένο πάπλωμα του νου μια θάλασσα γαλήνια κι ένα αυτοκίνητο να σε ταξιδεύει στην ευτυχία που τόσο θέλησες …

Μεράκι να διαβάσεις ένα βιβλίο – Τυχάρπαστε μου άργησα μα υπέκυψα άνευ όρων στον Αλεσσάντρο –σας- και στο Χωρίς Αίμα ταξίδι

πολεμώντας τα κλειστά μου βλέφαρα…βράδυ αργά λίγο πριν υποτάξει η ατελής γήινη μου υπόσταση το κορμί κάτω από το βάρος κάποιου argv[] (δεν πειράζει αν δεν καταλαβαίνετε τι είναι αυτό), εκεί δίπλα , άστραψε σαν χαστούκι η κλασματική ανάγκη της μαγείας..ήθελα να αντέξω..

Τα μάτια- αυτά που φαίνονται- έκλειναν..τα άλλα τα κρυμμένα ορθάνοιχτα…η ανάσα αδύναμη που μόνο σε κάποιον αναστεναγμό πετιόταν σαν το κλαδάκι εκείνο στον άνεμο, ακολουθούσε την ταχυπαλμία των άναρχων σκέψεων «παράδοση εργασίας αύριο..οργάνωση προγράμματος..άφησε μήνυμα ο Sardo και δεν τηλεφώνησα ..αρχίζει η περίοδος κειμένων..»

Κι αν

«..τίποτα δεν είναι πιο ισχυρό από το ένστικτο να ξαναγυρίσουμε εκεί όπου μας έκαναν κομμάτια, και για χρόνια να ξαναζούμε εκείνη τη στιγμή..Μόνο με την σκέψη πως αυτός που μας έσωσε κάποτε μπορεί πάντα να μας σώζει, τελικά..Σε μια ατέλειωτη κόλαση ολόιδια με αυτήν από την οποία προερχόμαστε..Ωστόσο μεγάθυμη ..Χωρίς αίμα..»

Το Μεράκι

«..έξω σαν επιγραφή που μετρά το δικό της κομποσκοίνι από κόκκινα φώτα…»

«..Σαν αστραποβόλημα μοιάζει ..Σαν σπίτι που πυρπολείται…»

Αλεσσάντρο Μπαρίκκο- Χωρίς Αίμα


Updated:

Caruso-Lyrics

Qui dove il mare luccica,/E tira forte vento/Sulla vecchia terazza/Davanti al golfo di surriento/Un uomo abbraccia una ragazza/Dopo che aveva pianto/Poi si sciarisce la voce/E ricomincia il canto

Te voglio bene assai//Ma tanto tanto bene sai/ ?una cantena ormai/Che sciogliei sangue dint'e vene sai...

Vide le luci in mezzo al mare/Pens?alle notti l?in merica/Ma erano solo le lampare/E la bianca scia di un'elica/Sent?il dolore nella musica/E si alz?dal pianoforte/Ma quando vide uscire/La luna da una nuvola/Gli sembro pi?dolce anche la morte/Guard?negli occhi la ragazza/Quegli occhi verdi come il mare/Poi all'improvisso usci una lacrima/E lui credette di affogare

Te voglio bene assai/Ma tanto tanto bene sai/?una cantena ormai/Che sciogliei sangue dint'e vene sai...

Potenza della lirica/Dove ogni dramma ?un falso/Che con un po'di trucco e con la mimica/Puoi diventare un altro/Ma due occhi che ti guardano/Cos?vicini e veri/Ti fan scordare le parole/Confondono i pensieri/Cos?diventa tutto piccolo/Anche le notti l?in merica/Ti volti e vedi la tua vita/Dietro la scia di un'elica/Ma s? ?la vita che finisce/E non ci penso poi tanto/Anzi si sentiva gi?felice/E ricomincio il suo canto/

Te voglio bene assai/Ma tanto tanto bene sai/?una cantena ormai/Che sciogliei sangue dint'e vene sai...




42 Τόλμησαν:

Aντώνης είπε...

Είναι από αυτές τις λέξεις τις δύσκολες, τις σπάνιες στα Ελληνικά.

Σορολόπ είπε...

Τώρα φταίω εγώ που σας προτιμώ σε αυτά τα κείμενα!? :) το ρούφηξα σαν φιλί :))) σαν το πρώτο φιλί του αγαπημένου σου.. αν το μεράκι είναι θείο πράγμα, τι να πει κανείς για τους μερακλήδες!

..ωραία ξεκίνησε το ΣΚ!

diVa είπε...

aντώνη
εγώ η υπέρμαχος της αγγλικής σε κάθε φράση σχεδόν, εδώ..υποκλίνομαι
Πως να πεις αλλιώς.."μεράκι";
Ίσως να το δείξεις με κάποιες σπίθες που πετάγονται μόνο σαν σπαθιά.."Κάντε στην άκρη..Θέλω"

diVa είπε...

σορολόπ μου:-)
Το πρώτο βροχερό ΣΚ στην Αθήνα, με χαμόγελο, νοσταλγία, ελπιδοφόρα θλίψη - αν μπορεί να υπάρξει τέτοιο πράγμα (αλλά μπλόγκερς είμαστε..ό,τι θέλουμε γράφουμε:-)

Να είσαι καλά:-))

Σορολόπ είπε...

Λατρεύω τα βροχερά ΣΚ χωρίς την πίεση του χρόνου να κάνεις κάτι... είναι από μόνα τους πηγή έμπνευσης.. και μην ανησυχείτε.. καταλαβαίνω όλα τα συναισθήματα που περιγράφετε χωρίς manual.. :))

diVa είπε...

σορολόπ μου:-)
μετά την πίεση πολλών συνεχόμενων εικοσιτετραώρων,ε, μου αξίζει να σου αφιερώσω λίγο πολύτιμο βροχερό χρόνο (για το σορολόπ μιλάω:-)
Άλλωστε δεν θα αργήσει να χτυπήσει η επόμενη υπενθύμιση..σε λίγο ..παραφυλά , το ξέρω..
Το Μεράκι μου όμως δεν άντεξα:-) το κρέμασα (ανάρτησα το λένε εδώ:-)

32μπιτος είπε...

dont worry και εδω στα βορεια βροχη εχουμε :-Ρ

καλησπέρα :)

Βασιλης είπε...

"Εδώ, που λάμπει η θάλασσα
και φυσάει στο φόρτε του ο αέρας
σε μια ταράτσα απέναντι απ τον κόλπο του Σορέντο
ένας άντρας σφίγγει στην αγκαλιά του ένα κορίτσι
αφού έχει κλάψει πριν
κι ύστερα δοκιμάζει τη φωνή του να ξαναρχίσει το τραγούδι...
Σε θέλω όσο δεν μπορείς να φανταστείς
μα, όσο τίποτε, να ξέρεις
μας δένει μια αλυσίδα
και χτυπά το αίμα σαν τρελό στις φλέβες, ξέρεις.
Είδε τα φώτα μεσοπέλαγα
σκέφτηκε τις νύχτες εκεί, στην Αμερική
μα ήταν μοναχά τα πυροφάνια
και η λευκή σκιά μιας έλικας
αισθάνθηκε τον πόνο από τη μουσική
σηκώθηκε από το πιάνο
κι όταν είδε το φεγγάρι να βγαίνει από ένα σύννεφο
του φάνηκε πιο γλυκός ακόμη κι ο θάνατος.
Κοίταξε στα μάτια το κορίτσι
αυτά τα πράσινα μάτια, όπως η θάλασσα
και μετά του ξεφεύγει ένα δάκρυ
και πίστεψε ότι θα πνιγεί
Σε θέλω όσο δεν μπορείς να φανταστείς
μα, όσο τίποτε, να ξέρεις
μας δένει μια αλυσίδα
και χτυπά το αίμα σαν τρελό στις φλέβες, ξέρεις."

και που να ακούσετε την ερμηνεία του Φραγκούλη στο Caruso που οπτικοποιεί την ιστορία αυτή με την φωνή του.....απλά ανατριχιαστικός.

φαντάζομαι ντουέτο Φραγκούλης-Fabian στο Caruso και τρελαίνομαι.....

α ρε Lucio τι μας κάνεις.....

Kapetanios είπε...

Η αγάπη και το συναισθηματικό δέσιμο με το περιβάλλον μας.
Η προσωπική μας σχέση με την καθημερινότητα μας
Η αλήθεια και η γνώση του μέσα μας
Και τελικά η εσωτερική αρμονία ανάμεσα στο ιδεατό του καθενός μας , την αδυναμία και το πάθος μας, εκδηλώνεται με το "μεράκι" σε αυτό που κάνουμε
Βλέπεις το μεράκι δεν διδάσκεται
Βγαίνει από μέσα μας.
Είναι το αποτέλεσμα του μέσα μας.
Καλημέρα «Αθηναία» :)))

diVa είπε...

32μπιτος
!!!πού είσαι εσύ βρε;-)
Α, ώστε βρέχει κι εκεί ε;
Εντάξει τότε:-))
Καλημέρα στην γλυκιά πατρίδα:-)

diVa είπε...

Βασίλη θα ήταν εντυπωσιακό ένα ντουέτο Φραγκούλη-Φάμπιαν, πράγματι.
Λες να δώσοαμε καμιά ιδέα στους υπεύθυνους πολιτισμού;

diVa είπε...

kapetanie μου , λογοτεχνίζετε και τρομάζω. Άντε τώρα να γράψω εγώ ποστ όπως γράφετε εσείς σχόλια!
[Αθηναία;..Αθηναία;!! Αααα..γιααα σας παρακαλώ:-)
Καλημέρα:-)

βασίλης είπε...

Τi voglio! Diva απίθανο ποστ άλλη μια φορά με πολύ μεράκι και ήχο που ταξιδεύει

diVa είπε...

Βασίλη
η αλήθεια είναι πως μεράκι έγραψα το ποστ αλλά μετά τον ανακάλυψη του βίντεο , με πιο τρελό μεράκι ακούω και ξανακούω "Te voglio bene assai/Ma tanto tanto bene sai/ E una cantena ormai/Che sciogliei sangue dint'e vene sai..."

Sotiris K είπε...

Δεν θυμάμαι να έχω ακούσει καλύτερη εκτέλεση ....
Ίσως γιατί το επέλεξες με πολύ μεράκι.

Καλό ξημέρωμα να έχεις..
Καλή βδομάδα.

diVa είπε...

Sotiris K.
σας ευχαριστώ
Καλή εβδομάδα και σε εσάς

Mr.Di είπε...

O Μr.Di ακούει και πάλι ένα τραγούδι που του αρέσει πολύ κι αφήνει τη βροχή μέσα του να γίνει ένα με τη βροχή που μαστιγώνει με μανία τα πάντα έξω του. Νοσταλγεί τον κρυμμένο παράδεισο που ζωγραφίζει η φωνή και χαίρεται που ξαναδιαβάζει τη Diva που του αρέσει Τη diva των εσωτερικών εντάσεων, του λυρισμού και της ποίησης, την "φύση δεύτερη ατραυμάτιστη στους αιώνες", την ταξιθέτρια του ονείρου, την αδιάφορη για καλώδια συνδέσεις, οτεδες και άλλους, την πέρα από γκρίνιες και καταγγελίες των αυτονόητων καθημερινών και ανούσιων, τη diva, την πλατυτέρα των διαδυκτιακών ουρανών. Ο Μr. Di διαβάζει και λυπάται που δεν είναι ο τυχάρπαστος για να αξιωθεί των ευχαριστιών της και ζηλεύει αυτόν που άνοιξε την μικρή πορτούλα μέσα της για να διαφύγει το "μεράκι".

diVa είπε...

Αγαπημένε μου Mr.Di :-)
όλοι θα πιστέψουν πως σας δωροδκώ:-)
οπότε ας επισημάνω απλώς ότι υπερβάλλετε στους χαρακτηρισμούς που μου αποδίδετε (αφήστε που τα καλάμια τα έχω πολύ πρόχειρα στο διαμέρισμα:-)
Ο Τυχάρπαστος όμως αξίζει μνείας εφόσον πράγματι η πρόταση του για το Χωρίς Αίμα έδωσε μορφή στο Μεράκι μου.
Για το τραγούδι, μίλησαν κι όλοι οι υπόλοιποι.
Απλά συγκλονιστική ερμηνεία.
Καλή σας ημέρα:-)

auburn Kate είπε...

Επειδή είναι αργος ο υπολογιστής ή μαλλον θυμα της υπερπροστασίας των αρμοδιων του Πανεπιστημιου, δεν μπορώ να τρεξω το video.Αν και δεν είμαι και πολυ ενθερμη οπαδος της Οπερας.Καθολου σχεδον. θα σταθω μονο σε μια φραση σου ,"ήθελα ν'αντέξω". Ποσο ισχυρο πρεπει να είναι αυτο το ρημαδι το ρήμα και το ψυχικο φορτιο πισω του για να κατατροπώσεις την κουραση;Αυτο που εχω διαπιστώσει απο προσωπικη πειρα είναι οτι οσες φορες προσπαθησα λυσσασμενα να κρατησω τα ματια και το μυαλο μου ξύπνια, ε΄νω το σωμα μου΄είχε ήδη σβησει τα φώτα, το μον οπου καταφερα ήταν αν ξανασυνειδητοποιήσω πως το τομαρι μας μας οριζει και μας περιορίζει... Και δεν την εκανα με διαθεση υπονόμευσης τη διαπιστωση, αλλα με διαθεση συμπαράστασης! Καλη δύναμη και έμπνευση.Και με μετρο τους καφεδες,αν πίνεις κουβαδες, τα νευρα μας είναι εύθραστα υλικα ε;

Σπύρος Σεραφείμ είπε...

σαράκι το μεράκι...

CyberEddie είπε...

Είσαι μια παθιάρα! Ντίβα! Που δεν μπορείς να περάσεις απαρατήρητη! ...ντίβα! Σε άλλους ακούγεται βρισιά, σε σένα ... κομπλιμάν!


Τρελαίνομαι να τρώω πρωϊνό με ντίβες ...

diVa είπε...

Miss auburn
εύχομαι να μπορέσετε σύντομα να ακούσετε το "θαύμα" Lara Fabian..δεν θυμίζει σε τίποτα όπερα αλλά μάλλον μία ροκ έκδοση "σεβντά"
:-)
Αυτό το άτιμο το κορμί ας κάνει ό,τι προστάζει η φύση του..και ημείς από την άλλη με το πείσμα μας ας δώσουμε τη μάχη..πάντα αξίζει τον κόπο..και..χαλάλι οι καφέδες..(κουβάδες, ορθά το θέσατε) κι όσο για τα νεύρα..ποια νεύρα;
Τι; Επειδή λέω καμιά φορά για σπαθιά;
Εεε καλά τώρα. Αυτά τα χρησιμοποιώ κι όταν είμαι ήρεμη:-))

diVa είπε...

Σπύρο μου:-)
ΑΚΡΙΒΩΣ!!!

diVa είπε...

cybereddie
:-)
έτσι την έριξες την δική σου ντίβα;-)
Τους θερμούς μου χαιρετισμούς:-))

takis είπε...

Eγω απλά αναρωτιέμαι που τον θυμήθηκες τον Τυχάρπαστο.....
και μάλιστα απο τα πρώτα του ποστ..

οσο για τον Αλεσσάντρο Μπαρίκο υπάρχει ενα άλλο ακόμα πιο μικρό βιβλίο του, το Novecento: un monologo..

Oσο δε για τη βροχή που μαστιγώνει..
ε,ας το πάρουμε απόφαση, και το μαστίγωμα είναι ενα άλλο είδος λύτρωσης ..σαν τη ξαδέρφη του τη βροχή..ας πούμε.

diVa είπε...

takis ο Τυχάρπαστος ήταν από τις μεγάλες μου αδυναμίες..και ο πρώτος που μου πρότεινε, με επιμονή θα έλεγα. να διαβάσω το βιβλίο του Μπαρίκκο.."είναι μικρό", μου είχε πει, "θα το διαβάσεις με μια ανάσα..βέβαια μετά θα νιώσεις μία αναστάτωση αλλά είναι ωραίο βιβλίο"
Ε, μάλλον ήρθε η στιγμή της ανάσας, ή της αναστάτωσης..της βροχής μέσα μας
Όλα έχουν τον χρόνο τους κι όλα βρίσκουν το δρόμο τους, άλλωστε, No?

Αλέξανδρος είπε...

να δω πότε θα υποκύψεις στον original Αλεσάντρο!

diVa είπε...

Αλέξανδρε μου
χαχα
:-)
Συγκεντρώσου μάτια μου

Sotiris K είπε...

καλά με τούτα τα μεράκια!
Για να δούμε τα αντικείμενα που είναι το μεράκι σας :)
Σας περιμένει πρόσκληση !!

takis είπε...

"..Με το χρόνο ολα βρίσκουν το δρόμο τους.." ε?..

Η μόνη διαφορά είναι οτι ο χρόνος είναι λίγος και πολλές φορές αυτά τα "όλα" έχουν χαθεί πριν να βρούν το δρόμο τους..

Τέλος πάντων , δεν ήξερα οτι έχουμε τις ιδιες αδυναμίες με τον Τυχάρπαστο..για Μπαρίκο εννοώ..

το Novecento γράφτηκε το 1994 ,αν θυμάμαι, και διαβάζεται με μισή ανάσα!..απο χτες ψάχνω να το βρώ στο σπίτι να το ξανακοιτάξω με άλλη ματιά αλλά μάταια..
χάθηκε ,
όπως ο Τυχάρπαστος..
λέμε τώρα..

diVa είπε...

Φίλτατε Sotiri K.
Δεκτή η πρό(σ)κληση:-)
Για να δούμε..αντέχετε;-)

diVa είπε...

takis
τίποτα από όσα βρίσκονται στο δρόμο μας δεν χάνονται
εκτός κι αν τα χαντακώσουμε εμείς
με κάποιο υπερσυγκινησιακό ή υπερανθρωπιστικό , υπερηθικό ή και ανελέητο delete.
Ό,τι σκοντάφτει στα πόδια μας , είναι εκεί..
Κι ο χρόνος μπορεί να προχωρά αλλά οι σκηνές στα όνειρα , αγαπητέ δρουν σε στασιμο χρόνο.
[Ε, εμένα έτσι μ'αρέσει να πιστεύω]
Δεν βρίσκετε το βιβλίο;
Μια και θα το αγοράσω για μένα..τι λέτε γείτονα..να το αγοράσω και σε εσάς;-)
Και τι είδους ανεπαίσθητη νύξη ήταν αυτή περί Τυχάρπαστου;
Εννοείτε πως μπορεί και να μη χάθηκε αλλά παραφυλά, επιτηρεί και..δεν μιλά;
Δεν μιλά σε εμένα;;;
Την "μέχρις ανησυχίας καλή μαθηματικό;"
Αααααα..δεν μας τα λέτε καλά..

takis είπε...

Μέχρις ανησυχίας καλή μαθηματικό ε?

Aκριβώς , τίποτα δεν χάνεται, ειδικά αυτά που κάποτε αγαπήσαμε..έστω και για λίγο , έστω και κατά λάθος..ή σωστά..

Πάντα κάπου εκει γυρίζει γύρω και παραφυλά και καμμιά φορά μιλά..

Σε αυτό συμφωνούμε.

Οσο για το βιβλίο , εγω το ανέφερα πρώτος και φυσικά αναλαμβάνω την ευθύνη και υποχρέωση να το βρώ και να σας το προσφέρω. (έστω και σε φωτοτυπία!)

diVa είπε...

takis
δεν υπάρχει αόριστος στην αγάπη όταν υπάρχει εκτίμηση
κι ίσως τελικά
τότε να γίνεται η αγάπη , μεράκι
όταν δεν βρίσκεις παραθυράκι ανομίας που να μπορείς να βγάλεις το κεφάλι έξω από αυτό και να ψιθυρίσεις "οχ μωρέ σιγά τα ωά"
Ναι ναι..μέχρις ανησυχίας καλή μαθηματικός..Αυτό θυμάμαι πιο πολύ:-)
[Ας είναι καλά ο άνθρωπος όπου κι αν βρίσκεται]
Ο Μπαρίκκο σε φωτοτυπία; Γιατί όχι;
Μία πολύ πολύ πρωινή καλημέρα:-)

mickey είπε...

Ω, ναι. Άτιμο πράγμα το μεράκι.

Ιδίως όταν εκφράζεται με τόσο... μεράκι!

Διάβασα το "ποίημά" σου πολλές φορές, αργά, απολαυστικά, ηδονικά - σαν τα μυρωδικά του Αλεξανδρινού. Θα το φυλάξω σα μικρό προσωπικό θησαυρό. Αν και είμαι βέβαιος πως θα υπάρξουν κι άλλοι...

(χώρια που τέτοια ποιητική αντιμετώπιση της C δε νομίζω πως έχει ματαγίνει - ένας λόγος παραπάνω να το φυλάξω, μια και άγγιξες ευαίσθητες προσωπικές μου χορδές)


Υ.Γ. Μα ποιοι άσχετοι σε είχαν βγάλει κάποτε "ατάλαντη"; Θου, Κύριε! Μάλλον έκριναν εξ ιδίων...

diVa είπε...

Mickey μου:-)
σε ευχαριστώ για τον υπερβάλλοντα θαυμασμό:-)
Μια απλή ρομαντική παράκρουση ήταν εξαιτίας συναισθηματικής φόρτισης και δικτατορίας της C!
:-)
[Μα τον Θεό Gates δεν καταλαβαίνω γρι!]
:-)
Ατάλαντη moi???
Γιατί όχι. Ό,τι κρίνουν οι άλλοι πως είμαι είναι καλό. Ξόδεψαν χρόνο για αυτή τη κρίση κι αυτό δεν είναι λίγο:-)

Mirmi είπε...

Ενδεκάτη πρωϊνή, διάθεση ακαθόριστα ρομαντική με μία μικρή θλίψη να παραμονεύει... Ξέθαψα αναγνώσματα της λατρεμένης μου Κ.Δ. και είπα να μοιραστώ μία στιγμή της... Κ μετά λέμε ότι γράφουμε;

Tο σπάνιο δώρο

Kαινούργιες θεωρίες.
Tα μωρά δεν πρέπει να τ' αφήνετε να κλαίνε.
Aμέσως να τα παίρνετε αγκαλιά. Aλλιώς
υπόκειται σε πρόωρη ανάπτυξη
το αίσθημα εγκατάλειψης ενηλικιώνεται
αφύσικα το παιδικό τους τραύμα
βγάζει δόντια μαλλιά νύχια γαμψά μαχαίρια.

Για τους μεγάλους, ούτως ειπείν τους γέροντες
ό,τι δεν είναι άνοιξη είναι γερόντιο πια
ισχύουν πάντα οι παμπάλαιες απόψεις.
Ποτέ αγκαλιά. Aφήστε τους να σκάσουνε στο κλάμα
μέχρι να τους κοπεί η ανάσα
δυναμώνουν έτσι τα αποσιωπητικά τους.
Aς κλαίνε οι μεγάλοι. Δεν έχει αγκαλιά.
Γεμίστε μοναχά το μπιμπερό τους
με άγλυκην υπόσχεση δεν κάνει να παχαίνουν
οι στερήσεις πως θά 'ρθει μία και καλή
να τους επικοιμήσει λιπόσαρκα
η αγκαλιά της μάνας τους.
Bάλτε κοντά τους το μηχάνημα εκείνο
που καταγράφει τους θορύβους του μωρού
ώστε ν' ακούτε από μακριά
αν είναι ρυθμικά μοναχική η αναπνοή τους.
Ποτέ μη γελαστείτε να τους πάρετε αγκαλιά.
Tυλίγονται άγρια
γύρω απ' τον σπάνιο λαιμό αυτού του δώρου,
θα σας πνίξουν.

Tίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά
μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ να απαντάτε.



...το 5άχρονο επέστρεψε γλυκυτάτη μου Diva... B-)

diVa είπε...

mirmi μου
:-)
πολύ σε πείραξε η ατάκα..
Μα μου φαίνεται χτύπησε το κουδούνι του διαλείμματος και ξεθάρρεψες κι ίσως ίσως αυτό να σημαίνει πως ενηλικιώνεσαι σιγά σιγά (αν δεν ήμουν ντίβα..θα σου έβγαζα γλώσσα τώρα:-)
Όμορφα τα λόγια της Κ.Δ. που παρέθεσες και πλανεμένες οι αισθήσεις πάντα από τα λόγια γιατί στην πράξη σαν πεις να αφεθείς, κρύος ιδρώτας μόνο..πυρετός ο πανικός και τ'άλλοθι σωρός σαν ψέμματα..κατά συνθήκη τάχα, ενός πεντάχρονου..
[Αν γράψω άλλο ένα ποιητικό ποστ ή σχόλιο..να ..να..με χαστουκίσετε να συνέρθω]

doratsirka είπε...

Τι ωραίο το κείμενό σου. Συγκεράζεις τόσο την ευαισθησία με την μαθηματική λογική. Αλλά τώρα σαν να μου φαίνεται ότι το θυμικό πήρε κεφάλι. Επέστρεψα και σας διαβάζω πάλι, όσο μπορώ μετά το βάρος μιας απώλειας, μιας μόνιμης σιωπής. Καλημέρα :)

diVa είπε...

doratsirka
το ευχαριστώ μου μεγάλο αλλά οφείλει να κάνει πίσω.Λυπάμαι πολύ για την απώλεια σας, ειλικρινά..Λυπάμαι για κάθε θλίψη που σας βαραίνει και που δεν μπορώ να κάνω κάτι..παρά μόνο ίσως να σας παρασύρω με τα αποποιήματα της συναισθηματικής μου αναστάτωσης..

ο δείμος του πολίτη είπε...

Υπέροχο κείμενο, diVa μου, εκπληκτικό.

diVa είπε...

Δείμε μου, επειδή ξέρω πως δεν είστε υπερβολικός ποτέ στα σχόλια σας, Σας ευχαριστώ Πάααρα πολύ. Ερυρθιάζουσα diva (και καλά) σκύβει το κεφάλι σαν μαθήτρια με ποδιά και σάκα..
:-)