Δευτέρα

Oh Dear God, So much web, So little time

Δευτέρα



Με την έλευση του Google Plus , επήρθε το τελειωτικό χτύπημα στο διαδικτυακό μου σύμπαν. 
Διατηρώντας διαδραστικότητα με φίλους, γνωστούς, προϋπάρχον αλλά και εν δυνάμει κοινό, εδώ, στο divcast.gr, στο fb profile μου, στα fb page e-diva & divcast, στο twitter account μου, στο linkedin group Creative Minds in Greek New Media, συνεχίζοντας κανονικά τα responses σε απλά gmail , περιορίζοντας τα replies στα fb messages, μηδενίζοντας τις αποκρίσεις στο buzz, επιλέγοντας προσεκτικά τους χρόνους και τους συνομιλητές στο gtalk, απαντώντας στα σημαντικά dm , στα σημαντικά youtube messages, μηδενίζοντας σχεδόν τη συμμετοχή σε 5-6 άλλα fb pages & groups μου, έχοντας περάσει [φυσικά-μη χάσω] από wave, myspace [my first social network register ever], yahoo meme [remember?] και έχοντας απόλυτη συνείδηση κόπωσης [εκείνης που λέει Stop. I'm getting out], ομολογώ πως με την παρουσία του Google Plus συνάντησα για πρώτη φορά ένα χάος που μπορεί να τρομάξει.

Τον ίδιο τρόμο είδα και στις αναρτήσεις πολλών συνδέσεων μου εφόσον πέρα από το "σε πόσα tab το παίζεις;", κυριαρχούσε και το ερώτημα για ανάγκη ενός σούπερ ντούπερ client που θα τα μαζεύει όλα βοηθώντας αν μη τι άλλο σε αυτό το ατελείωτο πέρα δώθε [το οποίο μεταξύ μας , συνήθως είναι άνευ λόγου και αιτίας παρά μόνος μιας βλακείας].

Όσο κι αν συζητήθηκε ήδη το θέμα αλλά και όσο κι αν συζητηθεί [που θα συζητηθεί] το ερώτημα θα καταλήγει πάντα στο "Πόσο καλά ξέρουμε αλλά και μπορούμε να διαχειριστούμε όλο αυτό τον πλούτο επικοινωνίας".

Φυσικά με όλα τα πιθανά υπο-ερωτήματα "τι θεωρείται πλούτος επικοινωνίας", συν τις εταιρικές χρήσεις, συν τα αναπόφευκτα επαγγελματικά support που πλημμυρίζουν το web με ακατανόητες εκατονταπλές δημοσιεύσεις, συν τα χιλιόμετρα σεντονιών σε συζητήσεις που εκατομμύρια χρόνια μετά από εμάς θα συναντά το σύμπαν και θα σπάει το κεφάλι του να ανακαλύψει για ποιο λόγο έγιναν, τα εκατομμύρια των καλημερο-καλησπέρων, των "καλημέρα φιλαράκια" και self-like από κάτω [ψηφιακός αυνανισμός] και τόσα μα τόσα άλλα που υπάρχουν, προκύπτουν, σχεδιάζονται, δρομολογούνται αλλά και όσα συμβαίνουν ξαφνικά καθιστώντας μας εξαπίνης ενεούς των διαδικτυακών συγκερασμών. 

Για εμένα προσωπικά το Google Plus όπως είναι αυτή τη στιγμή είναι ένα friendfeed και μισό [τόσο δε το χωνεύω το friendfeed που ξέχασα να το αναφέρω στην παρακρουσιακή πρώτη παράγραφο της ανάρτησης μου όπου απλά ήθελα να σας εξηγήσω ότι έχω καταφέρει μόνη μου ολομόναχη να περικυκλώσω το ουέμπ και τώρα που το βλέπω να βρυχάται του ψιθυρίζω μέσα στο κλουβί : γιακάτσ'καλάαααα].

Παρόλα αυτά 2-3 ημέρες εκεί μέσα παρατήρησα τα εξής σημαντικά της επικοινωνίας:

1ον. Συνομίλησα αρκετά με twitter followers με τους οποίους δεν είχα κατορθώσει τόσο καιρό ούτε τη μισή διαδραστικότητα. Άρα όσο προσεκτικά κι αν φτιάξω το κοινό και τις "παρέες" μου, δεν αρκεί ένα περιβάλλον να ενεργοποιήσει interactivity κι αυτό μπορεί να σημαίνει δική μου αποτυχία ή και του social network.

2ον. Οι καλημερο-καλησπέρες πρέπει να λιθοβολούνται στο google plus αλλά από την άλλη γιατί να μην επιτρέπεται αυτό σε κάποιον που απλά δεν επιθυμεί το γαϊτανάκι των πιθανών σούργελων στο facebook;

3ον. Τα auto-ποσταρίσματα επίσης πρέπει να διώκονται ποινικά και ναι ξέρω πως αυτό αντίκειται στη φιλοσοφία του παγκόσμιου client αλλά είτε το αντιμετωπίσουμε personally είτε professionally για εμένα είναι απολύτως αδιανόητο να μιλώ στο κοινό κάθε social network με τον ίδιο τρόπο. Οι ανθρώπινες συμπεριφορές επηρεάζονται από τα περιβάλλοντα. Ο ίδιος στο facebook αποζητά -μερικές φορές οφθαλμοφανώς- απολύτως διαφορετική προσέγγιση από ό,τι στο twitter. Σέβομαι όσους με σέβονται κι αποφασίζουν να σηκώσουν τα δαχτυλάκια τους για να μου απευθύνουν κάτι που να έχει αξία [η αξία ενός σχολίου προκύπτει από τον σεβασμό που αντιλαμβάνεσαι πως έχει ένας σχολιαστής στον ίδιο του τον λόγο]. Οφείλω να τους αντιμετωπίζω network to network κι όχι client to audience.

4ον. Όπως έγραψα σε ένα σχόλιο στο google plus, δεν το βλέπω τώρα σύντομα να αποκτώ κοινό τριών χιλιάδων ατόμων [fb friends αλλά παίζει αυτό] στο google plus, οπότε δε διανοούμαι να γυρίσω την πλάτη στο fb. Το οποίο fb όπως έγραψα και σε προηγούμενη ανάρτηση είναι web από μόνο του. Δεν προϋποθέτει τίποτα. Σου επιτρέπει να έρθεις είτε ξέρεις είτε όχι. Σου επιτρέπει να γράψεις είτε είσαι blogger είτε όχι. Να απευθυνθείς με ατάκα είτε είσαι μαθημένος στους 140 χαρακτήρες του twitter είτε όχι. Σε προκαλεί να μιλήσεις. Να επικοινωνήσεις. Να αγορεύσεις. Να μπεις. Να βγεις. Να διώξεις. Να καλέσεις. Το fb εύκολα σε χρήζει ειδικό. Κι αν δε ξέρεις ρωτάς, μαθαίνεις, δείχνεις. Ας είναι και farmville. Είναι ανοικτό, προσβάσιμο και σε κάνει να νιώθεις σπουδαίος. Σε βοηθά μάλιστα να βρίσκεις όλο και περισσότερο άγνωστο κόσμο που θα σε βεβαιώσει πως είσαι σπουδαίος. Το google plus μαζεύει αυτούς που ήδη ξέρεις. Πολύ φοβάμαι ακόμα κι αυτούς που δε θα ήθελες να ξέρεις. Ένα social network πρέπει να επιτρέπει να προτρέπει  να χαρίζει.

5ον. Ελάχιστα με απασχολεί η εμφάνιση ενός site ..υδραυλικών ή ξενοδοχειακών υπηρεσιών στη σειρά  google αναζήτησης και συγκεκριμένα πόσο θα επηρεαστεί αυτό από το google plus διότι και μέσα στο google plus να φέρετε τον υδραυλικό ή το ξενοδοχείο που του πουλάτε φύκια για social media, κανά ξεγυρισμένο hide/mute θα του κάνω και άμε στο καλό.


Ένα από τα είδη ερωτήσεων περί ουέμπ που κάποια μέρα θα με οδηγήσουν να διαπράξω φόνο ή έστω σαματά με μπουνιές και ανεξέλεγκτες κλωτσιές υπό του δωδεκάποντου, είναι το "εσείς οι χρήστες".
Hold your horses, ballerina.
Ποιοί χρήστες;

Υπάρχουν αυτοί που απλά ψυχαγωγούνται. Αυτοί που όχι μόνο είναι οι ίδιοι εξαιρετικοί στην επικοινωνία αλλά βοηθούν χωρίς να το καταλαβαίνουν μερικές φορές και εσένα να γίνεις πιο επικοινωνιακός. Υπάρχουν αυτοί που εργάζονται στο web , αναζητούν συνεργασίες και πελάτες. Αυτοί που θέλουν σεξ [κανένα πρόβλημα, είπαμε]. Αυτοί που γουστάρουν να μαθαίνουν. Αυτοί που γουστάρουν να πετούν χαρταετό. Αυτοί που δημιουργούν. Αυτοί που απλά μιλούν. Αυτοί που εξυπηρετούν. Αυτοί που απλά παρακολουθούν.

Ποιούς εννοείς λοιπόν όταν λες "εσείς οι χρήστες";

Κι υπάρχουν και τα social network. Οι πλατφόρμες, τα lego της επικοινωνίας. Παίζατε lego όλοι; Εγώ όχι. Στρατέγκο καμιά φορά. Κι όταν πιάνατε τουβλάκια στα χέρια όποιας μορφής κάνατε όλοι το ίδιο σχέδιο; Εγώ ένα παζλ πήγα να κάνω στη ζωή μου κι επέμενα να βγει ο Ζορό και όχι το Ηλιοτρόπιο. Τους δάγκωνα όλους όσους με πλησίαζαν για να με μεταπείσουν. Ζορό , επέμενα εγώ. Μα έχει παιδί μου κίτρινο ο Ζορό; Ο δικός μου θα έχει, έλεγα εγώ.Βέβαια αν τελικά τον έκανα τον Ζορό με το κίτρινο κι εγώ δε ξέρω πού και ζωντάνευε [ναι , μέσα μου  είχα φτιάξει story] και μου'λεγε "τι κίτρινο είναι αυτό μωρέ;" θα του'λεγα "περίσσευε και το'βαλα. δε φταίω εγώ".

Έτσι είναι και τα social network.
Τα αγγίζεις μόνο αν σε έλξουν , αν σου χαράξουν μια σκέψη ενός Ζορό. Και προσπαθείς απεγνωσμένα να ταιριάσεις τα κομμάτια ώστε να ζωγραφίσεις το δικό σου παραμύθι. Όσο μπορείς. Και στο ταξίδι σου αυτό, βρίσκεις κι άλλους που μπορεί να σε πιστεύουν ή κι απλά να διασκεδάζουν με τη τρέλα σου αυτή.
Έτσι σιγά σιγά χτίζεις τα δικά σου κάστρα.

Και μπαίνεις με αυτά μέσα σε όλα τα παραμύθια;
Τι δηλαδή; Χανς και Γκρέτελ με τον Αλή μπαμπά κι η κοκκινοσκουφίτσα να στέλνει τον κακό τον λύκο κι εγώ δε ξέρω πόσες λεύγες κάτω από τη θάλασσα;
Εγώ στα πέντε μου [τότε με το παζλ-δε μου ξαναπήραν από τότε] θα'λεγα : ναι μπορείς.
Και τώρα θα το'λεγα μάλλον αλλά θα συμπλήρωνα "να μην αγανακτείς όμως αν ο λύκος δε κολυμπά κι αν ο Χανς τα φτιάξει με τον Αλή Μπαμπά".
Δεν ταιριάζουν όλοι με όλα. Κι ούτε όλα συνδυάζονται με ίδιο αποτέλεσμα. Κι ούτε εσύ θα είσαι ίδιος αν ξαναδιαβάσεις αύριο αυτό το ποστ.

Κι ούτε εταιρικά και επαγγελματικά πουλάς τα πάντα στους πάντες. Και φυσικά ούτε τα διαχειρίζεσαι επαναλαμβανόμενα με τον ίδιο απαράλλαχτο πανομοιότυπο τρόπο.

Το web εν έτη 2011 μας έχει κάνει αχόρταγους. Μας έχει πείσει για ό,τι δεν κατόρθωσε η παιδεία ακόμα και η οικογένεια. Πως είμαστε ατρόμητοι μπροστά στη δοκιμή. Ότι μπορούμε να μάθουμε τα πάντα. Μέρα με τη μέρα, tweet το tweet και status το status μας μαθαίνει να προσαρμοζόμαστε. Να κρίνουμε. Να διαλέγουμε. Να μαθαίνουμε πάλι. Να χαριζόμαστε. Να απομονωνόμαστε. Και ξανά από την αρχή. Να είμαστε ubiquitous. 
Πανταχού παρόντες.
Και τα πάντα πληρο(ύ)ντες.

Αυτό μας μαθαίνει.


Oh Dear God, So much web, So little time



{Τώρα καταλαβαίνω γιατί ο Θεός δεν αποκρίνεται 
σ'όλες τις προσευχές μας.
-Τον έχουμε τρελάνει!}