Τετάρτη
Παγκόσμια Ημέρα Σκέψης;-Απεταξάμην!
Τετάρτη
[image via]
"Δεν είναι αυτό που νομίζεις" έγραψε κάποιος στο twitter κι έσπευσα να το διασταυρώσω.
Όπως βρήκα σε 15 διαφορετικά link, όπου αναδημοσιευόταν το κείμενο πανομοιότυπα μέχρι και στο κόμμα του [web content tends to be a super market product..] , Η Παγκόσμια Ημέρα Σκέψης είναι προσκοπική εκδήλωση η οποία αποσκοπεί μάλλον σε έναν απολογισμό πράξεων.
Η Σκέψη δεν έχει σχέση με την ευστροφία. Ούτε με την πονηριά. Δεν έχει καν σχέση με την αποτελεσματικότητα. Η Σκέψη έχει να κάνει με αυτή την αναπόφευκτη -εάν αντέχεις και επιθυμείς-διαδρομή όπου η μία αναγνώριση σε οδηγεί στην επομένη.
Δεν την αντιλαμβάνομαι μόνο ως απολογισμό. Δεν της αξίζει.
Η Σκέψη είναι αυτό το συνεχές - το πεπερασμένο έστω για τον καθένα μας - που οδηγεί στην ανάγκη να αντιληφθείς τις καταστάσεις και τα γεγονότα πέρα από τις βιωματικές πεποιθήσεις και υποψίες σου.
Είναι αυτό που εύκολα μπορεί να στραφεί προς το σφύριγμα μιας εξωτερικής παρεμβολής αλλά και που πάλι μπορεί να προχωρήσει πέρα από κάθε επιρροή.
Η Σκέψη είναι σημασιολογική. Συνδέεται , αποθηκεύεται, υπόκειται σε επεξεργασία, μεταδίδεται, αποδίδεται και είναι συμβατή με κάθε άλλη ακόμα και σε ασύμβατα περιβάλλοντα. Όπως η Σκέψη που καταγράφεται σε ένα κείμενο και προσγειώνεται συχνά παραμορφωμένη στο περιβάλλον του αναγνώστη.
Η Σκέψη δεν αυτοκτονεί αλλά υπηρετεί ανάγκη. Όσο μπορεί κανείς.
Συνηθίζω να αποδίδω βαθμούς στην κλίμακα του 10 για την σκέψη. "Αυτός ο άνθρωπος αντέχει μέχρι το 3". Ένας άνθρωπος που αντέχει μέχρι το 3 στην κλίμακα σκέψης, μπορεί να απασχολείται και αν εκτελεί απείρως σημαντικές ενέργειες. Παρόλα αυτά η Σκέψη του να αγγίζει μόνο το 3. Άλλοτε από κληροδοτημένες κατευθύνσεις κι άλλοτε από επίκτητες ανάγκες.
Συχνά η Σκέψη υποκύπτει στη δύναμη της έκφρασης. Η Έκφραση μπορεί να δολοφονήσει την Σκέψη. Είναι απαιτητική.
Οι παράπλευρες σκέψεις, αυτές που παράγονται , είναι συχνά αδύνατο να οργανωθούν στον Λόγο.
Κι έτσι, άλλοτε αποδυναμώνονται, άλλοτε παραγράφονται κι άλλοτε στέκουν κρεμάμενες να τις αρπάξει κάποιος όπως οδηγείται σε άλλο μονοπάτι.
Διάβασα ένα έξυπνο κείμενο σήμερα του Μιχάλη Ιγνατίου, για τον οποίο πολλάκις έχω δηλώσει σεβασμό, δημόσια.
"Το πρώτο Μνημόνιο ήταν η αρχή του τέλους, το δεύτερο Μνημόνιο μπορεί να αποδειχθεί η ταφόπετρα. Δεν προσφέρει τίποτα, ούτε για χάρη της συζήτησης, να δακτυλοδείχνουμε τους υπεύθυνους. Γι' αυτούς θα αποφασίσει η Δικαιοσύνη - ήδη ο κ. Παπανδρέου και ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι καταδικασμένοι στη συνείδηση του ελληνικού λαού."
Really?!!
Η Σκέψη μου λειτούργησε ενστικτωδώς, πιθανότατα κάνοντας ένα άνευ προηγουμένου άλμα κάπου μέσα στην κλίμακα του 10.
"Δεν προσφέρει τίποτα να δαχτυλοδείχνουμε τους υπεύθυνους";
Really?!!
Really. Πρέπει να τους δικάσουμε.
Η καταδίκη στη συνείδηση του λαού ελάχιστη ικανοποίηση προσφέρει στα θύματα αυτής της παγκόσμιας πολιτικής ανικανότητας.
Διότι μαζί με τον οξύμωρο παραλογισμό του "η Ελλάδα δεν ήταν προετοιμασμένη για το ευρώ αλλά πρέπει να παραμείνει σε αυτό" [ η ομοιοπαθητική σηκώνει τα χέρια ψηλά ανοίγοντας διάπλατα τις παλάμες σε μία άνευ προηγουμένου γιγαντιαία μούντζα ] βιώνουμε τον συνειδησιακό κίνδυνο "ας αποφασίσουν τώρα αυτοί που πρέπει να δικαστούν κι η δίκη έπεται εκτός και αν το έγκλημα παραγραφεί".
Η επικινδυνότητα αυτού του μηνύματος, δεν υπνωτίζει απλώς την Σκέψη αλλά την δολοφονεί.
Λες και για αντάλλαγμα λίγους μήνες έστω, χωρίς τρομοκρατία Σκέψης, δίδεται άφεση αμαρτιών.
Λες και φωνάζουν οι νεκροί "Απεταξάμην!"..
Labels: News, Politics, Remember
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
0 Τόλμησαν:
Δημοσίευση σχολίου