Δευτέρα

Κοίτα τι μαθαίνει κανείς απ'τα βιβλία...

Δευτέρα


Η αλήθεια είναι πως το σημερινό ποστ δεν ξεκίνησε επειδή βρήκα κάτι στα βιβλία αλλά μάλλον επειδή κατέληξα σε αυτά, το γεγονός όμως είναι πως μία σχετικά σύντομη αναζήτηση στις βιβλιοθήκες του μυαλού μας με ένα ανεπαίσθητο κίνητρο μπορεί να δώσει πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα.

Κάποιος ανεκδιήγητος βλαξ "έκλεψε" ένα facebook στάτους μου, το άλλαξε ελάχιστα και θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει στο βιβλίο Ποιος ελέγχει το Ίντερνετ και το οποίο ανέφερα πρόσφατα στο divcast Η ACTA σε 4 λεπτά.
"Στιβ Τζομπς: Το καλό με τα συστήματα όπως το Kazaa είναι η άμεση εξυπηρέτηση και η απόδειξη πως το Δίκτυο φτιάχτηκε για να μοιράζεται ο κόσμος μουσική. Το κακό, όμως, είναι ότι κλέβει, για αυτό καλύτερα να μην παίζεις με το κάρμα"

Ανοίγοντας ξανά όμως, το συγκεκριμένο βιβλίο, εντόπισα το κεφάλαιο Ο Θεός του ίντερνετ [έκφραση την οποία χρησιμοποιώ συχνά] κι έσπευσα να θυμηθώ ποιος είναι. 
"Αν συναντούσατε τον Τζον Πόστελ το 1997, με έκπληξη θα μαθαίνατε πως ο κόσμος τον θεωρούσε μια από τις μεγαλύτερες αυθεντίες του ίντερνετ εν ζωή. Είχε όψη άστεγου κουρελή, με σανδάλια και μακριά, ατημέλητη γενειάδα. Ήταν ένας πανεπιστημιακός ερημίτης που του άρεσαν οι μοναχικοί περίπατοι στις παραλίες της Νότιας Καλιφόρνιας, και ζούσε σαν σύγχρονος Όμπι-Γουάν-Κενόμπι. Όταν κάποτε ένας δημοσιογράφος του είπε πως το αναγνωστικό κοινό ενδιαφερόταν να μάθει περισσότερα για την προσωπική του ζωή, εκείνος απάντησε: Αν τους πούμε, θα πάψουν να ενδιαφέρονται"

Τον αναζήτησα στο google ως Τζον Πόστελ αλλά δεν τον βρήκα. Τον αναζήτησα στα αγγλικά και εντόπισα το wikipedia άρθρο. Jonathan Bruce Postel. Όταν συνέχισα την αναζήτηση με ολόκληρο το όνομα του, βρήκα ένα πολύ ενδιαφέρον διαδικτυακό κείμενο με τίτλο: Οι ιδιοφυΐες του ίντερνετ πεθαίνουν υπό περίεργες συνθήκες.

Είχα ήδη ξεχάσει τον ανόητο που "έκλεψε" τον λόγο μου και σκεφτόμουν πως ίσως θα ήταν προτιμότερο να ποστάρω στο facebook κάτι επίσης πολύ ενδιαφέρον [και γαργαλιστικό] που διάβασα στο πρόσφατα αγορασμένο μυθιστόρημα Η Θεωρία των Χορδών.

Ξαναδιαβάζοντας όμως την παράγραφο που ήθελα να δημοσιεύσω στο facebook αντιλήφθηκα πως μάλλον ήταν πολύ μεγάλη για status και κάπως έτσι προέκυψε αυτό το ποστ.

"Ο Σρέντιγκερ, ένας σεξομανής: ανακάλυψε την κυματική εξίσωση ενώ πήδαγε μία ερωμένη του. Ο Αϊνστάιν, ένας ψυχοπαθής: εγκατέλειψε την πρώτη του γυναίκα και τα παιδιά του και παντρεύτηκε άλλη, κι όταν αυτή πέθανε, είπε πως ένιωθε καλύτερα επειδή αυτό θα του επέτρεπε να δουλεύει με την ησυχία του. Ο Χάιζενμπεργκ, ένας φίλα προσκείμενος στους ναζί: συνεργάστηκε ενεργά για την κατασκευή μιας υδρογονοβόμβας για τον Φύρερ του. Ο Μπορ, ένας νευρωτικός αρρωστιάρης, μανιακός με τον Αϊνστάιν. Ο Νεύτων, ένα μέτριο και αξιοθρήνητο υποκείμενο ικανό ακόμα και να πλαστογραφήσει έγγραφα για να προσβάλει όσους τον κριτίκαραν."

Και πώς θα ήταν ποτέ δυνατόν να απουσιάσει από αυτή την ανάρτηση μία άλλη εξαιρετική δέσμη πληροφοριών από το βιβλίο Από την παράνοια στους αλγόριθμους.
" Κάντορ, Γκέντελ, Τζιουζέπε Πεάνο, Έρνεστ Τσερμέλο, Εμίλ Ποστ.
...η αρχική μας υπόθεση είναι αυτή: ότι τα μεγάλα ποσοστά ψυχοπάθειας έχουν να κάνουν , με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ακριβώς με το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι ασχολούνται με τον συγκεκριμένο κλάδο - τη λογική. Το αν ήταν η ψυχοπάθεια τους που τους έστρεψε στη λογική ή αν τους οδήγησε η "πολλή λογική" στην ψυχοπάθεια ή ό,τι άλλο τέλος πάντων, θα το ερευνήσουμε πιο διεξοδικά..."


Μη χαλάς το κάρμα σου [και την ζαχαρένια σου] με σαχλαμάρες. Διάβασε ένα βιβλίο :-)