Σάββατο

Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι αλλά δεν λυπήθηκε τον Σμαραγδή

Σάββατο


Αποδείξεις φυσικά δεν έχω αλλά οι ενδείξεις είναι αρκετές.
Η ταινία πρέπει να ήταν "παραγγελιά" ομογενών [είτε αυτών με τα 600 δις ή άλλων], μια παραγγελιά που εξαγόρασε έναν ολόκληρο Σμαραγδή και του επέβαλε ένα τραγικό κάστιγκ [οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα] και ένα παιδαριώδες σενάριο [φυσικά και γράφτηκε 33 φορές το σενάριο-έτσι συμβαίνει στην 5η δημοτικού] γεμάτο κλισέ λευκώματος της εποχής του '80.


Δεν νομίζω πως έχω τρολάρει περισσότερο σε αίθουσα κινηματογράφου στη ζωή μου όσο εχθές.
Μετά τα πρώτα 10 λεπτά είναι αδύνατο να σταματήσεις να σχολιάζεις ξεκαρδισμένος ή αποσβολωμένος,  με μοναδική εναλλακτική να φύγεις βρίζοντας για την εξαπάτηση.


Ένα μείγμα κακοραμμένων σκηνών που δεν έχουν αποφασίσει αν θα αφηγηθούν μία ιστορία ως παραμύθι ή θα σε εξοργίσουν που ούτε να σε παραμυθιάσουν δεν κατορθώνουν.

Μία ταινία όπου ένας πυροβολισμός [πιθανότατα δεν ήταν πυροβολισμός αλλά τόσα άτομα θα βάζαμε στοίχημα πως ήταν πυροβολισμός] καταλήγει στην αφήγηση για τον .."πνιγμό" του χαρακτήρα...

Μία Ελληνίδα μάνα που ξεκινά την ταινία με μία σκηνή που βρίζει και καταριέται τον γιο της [υπό τύπο αστεϊσμού; κουλτούρας; τι;]...κι αργότερα σε μία άλλη σκηνή, απευθύνεται στον γιο που έχει χρόνια να συναντήσει [ίδια κι απαράλλαχτη η μάνα εντωμεταξύ] σε μία τρίλεπτη σκηνή, κοιτάζοντας την θάλασσα...λες κι ήταν σκηνή σαπουνόπερας όπου ο ένας μιλά στην πλάτη άλλου για να φαίνονται και τα δύο πρόσωπα στην κάμερα..λέγοντας κλισεδιάρικες μπούρδες - υποψιάζομαι από κάποιον που ούτε καν σωστά ελληνικά δε γνωρίζει..

Ένας ρόλος γιου που θυμίζει Πάστα Φλώρα [α, Στέλιο ήρθες; Δεν σε πρόσεξα]...που ξαφνικά κι αφού μεγάλωσε δίπλα στον Έλληνα πατέρα του αναφώνησε "Πατέρα στην Ελλάδα θα κάνουν επανάσταση"..

Ένας ρόλος Ρωσίδας και πόρνης και φίλης και νταντάς [έτσι δημιουργούνται οι προκαταλήψεις φίλε..] - πάραυτα εξαιρετική η ερμηνεία της Φωτεινής Μπαξεβάνη εάν δεν κάνω λάθος..

Μία Κατρίν Ντενέβ βαρετή σε σημείο ανυπαρξίας..

Ένας Λαζόπουλος που καλύτερα να έπαιζε τον εαυτό του παρά αυτόν τον άνευ νοήματος χαρακτήρα..

Ένας Βούρος που ακόμα δεν κατάλαβα τι είπε, γιατί το είπε και τελικά γιατί συμμετείχε..
Το ίδιο για τον Σόμερ..

Ένας Παπακαλιάτης που σήμερα έμαθα πως υποδύεται τον πρίγκιπα Ποτέμκιν και που με το βλέμμα του σε οδηγούσε σε άλλους συνειρμούς άσχετους με την ταινία και φυσικά επισκίαζε την βαρετή Κατρίν Ντενέβ..

Μία κόρη που δεν επέστρεψε στον πατέρα της για τα χρήματα αλλά κατέληξε να διαχειρίζεται τα πάντα σαν κέρβερος..

Μία σκηνή τουφεκισμών [εμφύλιος γαρ] όπου όλοι έτρεχαν να κρυφτούν πίσω από τις πέτρες αλλά οι δύο ήρωες όρθιοι σε μία τρίλεπτη+ σκηνή συζητούσαν για ώρα - επαναλαμβάνω: Όρθιοι - κι ο ένας μάλιστα ευχαρίστησε τον άλλο -θα στο πω ωμά για να το νοιώσεις- που πήδηξε την γυναίκα του κι έτσι την έκανε ευτυχισμένη ..

Ένας Βαρβάκης πονηρός αλλά αφελής, αφημένος στα χειροκροτήματα και τους πληρωμένους φίλους που πιθανότατα κάποια στιγμή του φούσκωσαν τα μυαλά και τον γέμισαν φιλοδοξίες να γίνει ..ήρωας στην χώρα του..

..την οποία χώρα ούτε κατάλαβα πώς έσωσε ούτε πότε

Όταν βγήκαμε από τον κινηματογράφο είχα σταματήσει να γελώ κι είχα αρχίσει να θυμώνω. Ειδικά όταν ο ένας της παρέας έκανε την απλή παρατήρηση "4 άτομα είμαστε, επί 7 ευρώ, τζάμπα 28 [έλεος..άκου εκεί 32]  ευρώ".

"Την ταινία θα την δουν και τα σχολεία" είπε μία φίλη.

Κι εκεί "έσπασα". Γιατί;