Τρίτη

Merry Very Huckleberry Christmas

Τρίτη


Επανεκκίνηση χρόνου σε εορταστική ατμόσφαιρα. Δε μπορείς να το αποφύγεις. Δεν υπάρχει και λόγος.
Βίος ανεόρταστος, όπως λέει και ο φίλος Φώτης, είναι αβάσταχτος.

Χωρίς να το θέλεις αναπολείς όσα έγιναν κι όσα δεν άρχισαν ποτέ. Κι αυτά που τελείωσαν.
Πέρυσι θυμάμαι κι αφού είχα ζήσει τον χαμό αγαπημένων ανθρώπων, το μόνο που ευχόμουν ήταν ο νέος χρόνος να μη μου πάρει τίποτα. Όχι, απαραίτητα να μου φέρει. Να μη μου στερήσει.
Όλα τα ξεπερνάμε. Όλα τα αντέχουμε. Από ανάγκη.
Η απάντηση σε κάθε θλίψη και πίκρα είναι να προχωράς.
Να μιλάς. Να ακούς. Σιγά σιγά θα μάθεις πάλι να γελάς.
Κι η ζωή, μην ακούτε τι λένε, είναι γεμάτη ευκαιρίες. Πλημμυρισμένη από παράθυρα που ούτε καν φαντάζεσαι πότε και από ποια μεριά θα ανοίξουν.

Έχει δίκιο η διαφήμιση "Κάθε τρένο που έπαιρνα θεωρούσα πως είναι το σωστό".
Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να αυτο-τιμωρείσαι.
Ήθελες, το έκανες, τελείωσε.
Δεν ήθελες, δεν τόλμησες, τελείωσε.
Να προχωράς.
Και να εύχεσαι ο νέος χρόνος να σε βρει χωρίς απωθημένα. Αυτά κάνουν τη μεγαλύτερη ζημιά.

Αν θα υπάρχει κόστος;
Φυσικά.
Τι νόημα θα είχε το κέρδος αν δεν υπήρχε κόστος;

Εδώ κι ένα μήνα σχεδόν είχα κολλήσει σε μία συνεχή επαναλαμβανόμενη αποτυχία σε κάποιο στάδιο της διπλωματικής μου. Αποφάσισα, ένα μήνα μετά, πως είναι καιρός να προχωρήσω σε κάτι άλλο.
Κι όμως. Από όλες αυτές τις αποτυχίες έμαθα ένα εκατομμύριο πράγματα.
Έτσι είναι και η ζωή.
Πολλές φορές θα κολλήσεις. Βάζεις ένα όριο αντοχής και προχωράς.Δοκίμασες; Έμαθες. Αν κατάφερες και τι , το ξέρεις εσύ. Κανείς άλλος.

Δεν είναι ο συγγραφέας που ευθύνεται για την ερμηνεία. Αυτό εξαρτάται από την ικανότητα του αναγνώστη.

Το 2012 ταξίδεψα σε συμπεριφορές. Φίλοι αυτο-αποπέμφθηκαν κι άλλοι μου έδωσαν το χέρι και ξανα-συστηθήκαμε.

Είναι σαν μικρές επανεκκινήσεις που δίνουν ώθηση σε γρανάζια που έμοιαζαν παγωμένα.

Τα divcast δεν σταμάτησαν. Έπαψαν για να προλάβω τις υποχρεώσεις μου. Από Οκτώβρη θα αρχίσει νέος κύκλος εργασιών :-)

Η χώρα μας είναι παραδομένη. Ξεφτυλισμένη. Η δημοκρατία χωμένη στο βόθρο ειδικών μισθολογίων.
Η ύφεση σέρνεται γυμνή γυαλίζοντας από την γλίτσα μακριά από την Κυβέρνηση που την αντιλαμβάνεται ως ένα απλό εφέ κι η ανάπτυξη έρχεται από το υπερπέραν σε ένα Minority Report που ήδη έχει υπογράψει την εξόντωση της.

Κι εσύ ο Huckleberry Finn πρέπει να προχωράς. Όχι από μεγαλοσύνη ή φαντασιόπληκτη ευφορία. Από ανάγκη.
Να προχωράς. Να γνωρίζεις.. Να σέβεσαι. Να απορρίπτεις. Να δοκιμάζεις. Να αποτυγχάνεις. Να κινείσαι.
Η λύση είναι στην κίνηση.

Όπως φέρεται να έχει πει ο Σάμουελ Λάνγκχορν Κλέμενς [Μαρκ Τουαίην]:

Don't go around saying the world owes you a living. The world owes you nothing. It was here first.


Για το λατρεμένο ουέμπ που έχει πολτοποιήσει τόσο την έννοια της ελευθερίας του λόγου όσο και την δύναμη της ανωνυμίας, ο Μαρκ Τουαίην μοιάζει να έχει δηλώσει κάτι πολύ ταιριαστό:


It is better to remain silent and be thought a fool than to open one's mouth and remove all doubt.


Καλά Χριστούγεννα και με το καλό να δεχτούμε το 2013




..Two drifters off to see the world There's such a lot of world to see We're after the same rainbow's end, Waiting 'round the bend My huckleberry friend, moon river, and me...






0 Τόλμησαν

Δευτέρα

"Αν" - Παπακαλιάτης

Δευτέρα

Δεν είμαι fan των θεματικών του Παπακαλιάτη. Δεν μου αρέσουν τα αισθηματικά σενάρια, ούτε οι κοινωνικές ταινίες. Είμαι περισσότερο του μυστηρίου και των αστυνομικών. Παρόλα αυτά, αναγνωρίζω πως ο Παπακαλιάτης είναι ένας δημιουργός ποιότητας.
Οι σειρές του συνοδεύονται πάντα από καταπληκτική μουσική κι είναι ολοφάνερο στον θεατή - ειδικά τον Έλληνα που έχει συνηθίσει αλλιώς - πως ο άνθρωπος επιχειρεί να έχει πάντα ένα υπέρ του δέοντος καλό αποτέλεσμα.

Όπως έγραψα και στην αρχή, δεν είμαι fan των θεματικών του. Αποφάσισα να δω την ταινία όμως για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος ήδη αναλύθηκε στην πρώτη μου παράγραφο. Ο δεύτερος ήταν επειδή απεχθάνομαι τον συνηθισμένο ελληνικό κινηματογράφο των άκρων - σαχλαμάρα=κωμωδία vs ποιοτική κατατονία = κατάθλιψη- και το "Αν" υποψίαζε από την διαφημιστική του προβολή για μία ενδιάμεση πρόθεση.

Μετά το πρώτο μισάωρο ήμουν θυμωμένη. Όχι απογοητευμένη. Θυμωμένη. Είχα αντιληφθεί το συγκινησιακό ερέθισμα στο οποίο είχε σκοπό να στηριχτεί η ταινία ώστε να αγκιστρώσει την προσοχή του θεατή τραβώντας τον μέσα στην ιστορία και αντέδρασα με βίαιη άρνηση.
Όχι. Δεν ήταν απαραίτητο να ζήσω έναν θάνατο [ας μην τα αποκαλύψω όλα], όχι μία, όχι δύο αλλά 3 ή 4 φορές.

Το σενάριο ήταν ανώριμο. "Ο Παπακαλιάτης δεν έχει ζήσει την εφηβεία που θα έπρεπε να έχει ζήσει" μονολόγησα κάποια στιγμή. Οι περισσότεροι διάλογοι -όχι όλοι- ήταν μεγάλοι κι η ένταση αφηνόταν σχεδόν έρμαιο στην υποκριτική ικανότητα αντί να ενδυναμώνεται μέσα από την λεκτική έκφραση. Οι παύσεις απαξιώθηκαν.

Είμαι σίγουρη πως πρέπει να δοκιμάσει να γράψει ένα βιβλίο ο Χριστόφορος. Έχει πολλά να πει. Η ελευθερία που δίνει ο άπλετος χώρος λεκτικής κατάληψης ενός βιβλίου μπορεί να σε "διδάξει" να λειτουργείς πιο οργανωμένα και στις περιπτώσεις που πρέπει να περιορίσεις αυτό τον χώρο.
Ίσως δοκιμάσει να γράψει κι ένα θεατρικό μονόπρακτο. Θα το έβλεπα με ενδιαφέρον.
Ο Παπακαλιάτης έχει πράγματα να πει. Και να δείξει. Το δεύτερο είναι αποδεδειγμένο. Το πρώτο όχι. Καλπάζει σε μία συνεχή πρόθεση.

Ίσως θα ήταν προτιμότερο στην επόμενη ταινία του να μην πρωταγωνιστήσει. Να επιλέξει για τον εαυτό του έναν δεύτερο ρόλο. Ίσως αυτόν του αφηγητή.

Το σενάριο που δεν αφορούσε τους διαλόγους υπέκυπτε είτε στην αποτυχημένη υποκριτική είτε σε μία εξωπραγματική ανωριμότητα.

Η ταινία "Αν" είναι μία πολύ καλή αναπαράσταση φιλοσοφίας ζωής. Ενός δωδεκάχρονου. Βαριά δεκαεφτάχρονου.
Όχι. Δεν έχει σημασία να γυρίζεις αφού φεύγεις Χριστόφορε. Σημασία έχει τα λάθη σου να μην προκαλούν επαναλαμβανόμενη δυστυχία σε εσένα και τους ανθρώπους δίπλα σου. Κι αυτό διότι η μόνιμη απαξίωση του εαυτού σου και των άλλων δημιουργεί απωθημένα που μόνο χειρότερη μπορούν να κάνουν τη ζωή σου.

Φυσικά εκατοντάδες πνιγμένοι στα κόμπλεξ τους Έλληνες δεν θα κρίνουν απλά το Αν αλλά θα ξεράσουν κάθε διανοητική τους καθυστέρηση σε έναν δημιουργό που είναι νέος, ωραίος, παράγει κατ'επανάληψη και έχει απήχηση [στις ηλικίες 12 με 17 και όχι μόνο].
Τιμωρούμε ό,τι ζηλεύουμε. Είναι γνωστό.
Δεν θέλω να πέσω σε αυτή την παγίδα. 
Καταλήγει ενίσχυση της αυτοεκτίμησης μας να σεβόμαστε την προσπάθεια του άλλου. 
Στο κάτω κάτω της γραφής, όπως και στο ουέμπ, ουδείς μας εκβιάζει να ανταποκριθούμε στο έργο του οποιουδήποτε.
Αυτό όμως δεν σημαίνει πως ο ίδιος θα πάψει και να παράγει έργο.