Τρίτη

Μαθηματικά, Φυσική και Χημεία Β’ Γυμνασίου. Μία προβληματικότητα με δύο αληθινά παραδείγματα.

Τρίτη


Έχουμε δύο μαθητές της Β’ Γυμνασίου. 


Ο μαθητής Α πηγαίνει σε Γυμνάσιο των Σερρών και ο μαθητής Β πηγαίνει σε Γυμνάσιο ενός χωριού των Σερρών. 


Και οι δύο μαθητές έχουν κατά την προσωπική μου κρίση εκπαιδευτικούς που πραγματικά επιθυμούν να βοηθήσουν τα παιδιά να καταλάβουν και να μάθουν. 


(όταν διδάσκεις πολλά χρόνια, αυτή την διάθεση την αναγνωρίζεις αρκετά εύκολα) 



Η μαθηματικός του μαθητή Α επιμένοντας στην εξάσκηση, δίνει σχεδόν σε κάθε μάθημα πάνω από 10 ασκήσεις «για το σπίτι».


Η μαθηματικός του μαθητή Β προτιμά να βοηθά την πλειοψηφία που υστερεί και δίνει λιγότερες ασκήσεις, παραμένοντας όμως στο ίδιο μάθημα για αρκετό καιρό. 



Ο φυσικός του μαθητή Α προτιμά να μη διδάσκει την ακριβή ύλη του βιβλίου αλλά πάντα σε σχέση με αυτή, επιλέγει να βάζει τους μαθητές να γράφουν περίπου 3 σελίδες σοβαρής θεωρίας σε κάθε μάθημα. (αυτό μας κάνει ένα σύνολο περίπου 6-10 σελίδες θεωρίας φυσικής = νέες έννοιες, εβδομαδιαία). 



Ο φυσικός του μαθητή Β δίνει ελάχιστη αλλά ικανοποιητική ύλη του βιβλίου σε κάθε μάθημα, συν 1 ή 2 ερωτήσεις θεωρίας που γράφουν οι μαθητές κατά την διάρκεια κάθε μαθήματος ώστε να κατανοήσουν καλύτερα τις έννοιες. 



(δεν ξέρω αν έχετε αρχίσει να αντιλαμβάνεστε την τρομακτική διαφορά στον φόρτο μελέτης μεταξύ των δύο μαθητών) 



Ο χημικός του μαθητή Α, ακολουθεί την ύλη του βιβλίου. 

Η χημικός του μαθητή Β, προτιμά να διδάσκει μαζεμένα κάποια μαθήματα θεωρίας και ύστερα να προχωρά στα μαθήματα που περιλαμβάνουν ασκήσεις. 


(αυτό σημαίνει πως ο μαθητής Α εξετάζεται σε διαγώνισμα της πρώτης περιόδου με ασκήσεις ενώ ο μαθητής Β εξετάζεται σε διαγώνισμα θεωρίας)



Μέχρι εδώ καταλαβαίνουμε όλοι πως έχουμε δύο παιδιά όπου το ένα είναι φορτωμένο ενώ το άλλο όχι. Κι αυτό είναι πιθανότατα το μικρότερο κακό εφόσον ο μαθητής Α έχει μεγαλύτερη πιθανότητα (λόγω φόρτου και δυσκολίας) να πάρει χαμηλότερους βαθμούς από τον μαθητή Α. 


Τι μπορεί να συμβεί:

Όλα τα μαθήματα έχουν Συμβούλους εκπαίδευσης. Οι σύμβουλοι αναλαμβάνουν να ελέγχουν την ύλη σε τακτά χρονικά διαστήματα και να συμβουλεύουν τους εκπαιδευτικούς. Ίσως λοιπόν οι σύμβουλοι των μαθηματικών, της φυσικής και της χημείας θα έπρεπε να επέμβουν στις περιπτώσεις που αναφέρω. 




Ας προχωρήσω τώρα σε πιο γενικά παραδείγματα αλλοπρόσαλλης εκπαιδευτικής διαδικασίας. 



Στην Β’ Γυμνασίου είναι η πρώτη φορά που οι μαθητές αρχίζουν να ασχολούνται με ασκήσεις στο μάθημα της Φυσικής. Ασκήσεις οι οποίες στηρίζονται σε τύπους. 


Guess what. 



Η παράγραφος «Επίλυση τύπων» στα Μαθηματικά είναι εκτός ύλης. 


περιεχόμενα






ύλη



Στην Β’ Γυμνασίου επίσης, είναι η πρώτη φορά που τα παιδιά μαθαίνουν για την τετραγωνική ρίζα. Μία γνώση η οποία είναι απαραίτητη με την εμφάνιση του Πυθαγορείου θεωρήματος εφόσον οι ασκήσεις εδώ έχουν να κάνουν με επίλυση εξισώσεων όπου υπάρχει η δύναμη του τετραγώνου. 


Guess what. 



Το άθροισμα των ωρών της Άλγεβρας, μέχρι να φτάσουν οι μαθητές να διδαχθούν την τετραγωνική ρίζα είναι 23 ώρες ενώ το άθροισμα των ωρών της Γεωμετρίας, μέχρι να φτάσουν οι μαθητές να διδαχθούν το Πυθαγόρειο θεώρημα είναι 10 ώρες – γεγονός που σημαίνει πως ο μαθητής θα φτάσει να διδαχθεί το πυθαγόρειο πολύ πριν φτάσει να διδαχθεί την τετραγωνική ρίζα. 




Όπως φαίνεται και στις παραπάνω απεικονίσεις άλλωστε, η τετραγωνική ρίζα θα διδαχθεί τον Δεκέμβριο ενώ το Πυθαγόρειο θεώρημα τον Νοέμβριο. 




Πάμε στην Χημεία. 


Στην Β’ Γυμνασίου τα παιδιά διδάσκονται πρώτη φορά Χημεία, η οποία πολύ σύντομα τους εισάγει στην επίλυση προβλημάτων στα μαθήματα που αφορούν Διαλύματα. 

Οι ασκήσεις αυτές στηρίζονται στην επίλυση εξισώσεων που δημιουργούνται βάσει των αναλόγων ποσών. 

Οι μαθητές έχουν διδαχθεί βέβαια ανάλογα ποσά στην Α’ Γυμνασίου αλλά όπως και μεγάλο μέρος άλλης ύλης, τα διδάσκονται ξανά σε πιο εμπλουτισμένη μορφή ασκήσεων (και θεωρίας) και στην Β γυμνασίου, μόνο που 

Guess What, 

στην Β γυμνασίου συναντούν τα ανάλογα ποσά ..τον Μάρτιο.







 Ελπίζω κάποιος στο Υπουργείο να λάβει υπόψη του το κείμενο. Στηρίζεται σε άπειρες ώρες αντιμετώπισης προβλημάτων που δημιουργεί το ανοργάνωτο της ύλης και της διδασκαλίας αυτών των μαθημάτων. Κι επειδή εγώ δεν είμαι διορισμένη για να γίνω Σύμβουλος Εκπαίδευσης, μπήκα στον κόπο να γράψω αυτό το ποστ κάνοντας πιθανότατα την δουλειά άλλων.


You thank me later, όταν δε θα έρθουν στο Λύκειο κουρασμένα παιδιά χωρίς αυτοπεποίθηση και γεμάτα κενά ή άλλα παιδιά με 20άρια στο γυμνάσιο που στο Λύκειο θα πέσουν από τα σύννεφα. 





Διαβάζετε το παιδί όταν γυρίζει από το σχολείο; Ας μιλήσουμε για αυτό.






Παιδιά Δημοτικού. 

Μέχρι την Τετάρτη Δημοτικού το παιδί πρέπει να έχει μάθει να αντιλαμβάνεται πως η προετοιμασία του για το σχολείο είναι δική του ευθύνη. 
Κι αυτό όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά επειδή από την Πέμπτη Δημοτικού, η κατάσταση δυσκολεύει. 

Δε θα συζητήσουμε αν το σχολείο φορτώνει πολύ τα παιδιά ή αν ο δάσκαλος είναι καλός ή για οτιδήποτε άλλο μπορεί να μας αποπροσανατολίσει. 

Το θέμα μας είναι πως όταν το παιδί φτάσει στο Γυμνάσιο πρέπει να διαθέτει μαθητική κουλτούρα. 

Τι είναι η μαθητική κουλτούρα; 

Μαθητική κουλτούρα σημαίνει πως το παιδί αναγνωρίζει μόνο του χωρίς καμία παρέμβαση πότε και πού χρειάζεται βοήθεια και την αναζητά. 
Κι εδώ είναι η φράση κλειδί. 

Το παιδί πρέπει να μάθει να *αναζητά* βοήθεια και όχι να την λαμβάνει εκ των προτέρων. 

Και για να μη σας μπερδεύω, ναι, μέχρι την Τετάρτη Δημοτικού, εάν είστε σε θέση να βοηθάτε το παιδί στο διάβασμα του, θα το κάνετε. Ειδικά στην Τετάρτη Δημοτικού θα αρχίσετε να του αφήνετε το περιθώριο της αυτενέργειας. Θα το κάνετε επιλεκτικά σε ορισμένα μαθήματα και ορισμένες φορές. «Διάβασε το μόνος σου και θα έρθω να μου το πεις ή να με ρωτήσεις τι ακριβώς δεν καταλαβαίνεις». 

Εάν συνηθίσει το παιδί στην μασημένη μάθηση, το χάνουμε. 

Βεβαίως θα μου πείτε πως αυτό θα του πάρει πολύ ώρα. Ε, και; Αν έρθει στο Γυμνάσιο πιστεύοντας πως η όποια μελέτη πρέπει να τελειώνει σε δύο ώρες, καήκαμε. 

Η μελέτη είναι δυναμική διαδικασία. Μπορεί να σε ευχαριστεί κάτι, να είσαι ξεκούραστος, να έχεις προσέξει πολύ κατά την διάρκεια του μαθήματος και να τελειώσεις το διάβασμα σου σε μια ώρα. Μπορεί όμως να διαβάζεις και την ίδια σελίδα επί δύο ώρες. 

Μου έχει συμβεί στα 43 μου ενώ διάβαζα για το μεταπτυχιακό μου – και κράτησε περισσότερο από δύο ώρες. 

Το παιδί πρέπει να μάθει από νωρίς πως κανείς δεν περιμένει από αυτό να έχει φωτογραφική μνήμη και αντίληψη ιδιοφυΐας. Κάποιες φορές πρέπει να προσπαθούμε περισσότερο. Και να επιμένουμε. Κι όταν δεν τα καταφέρνουμε, τότε να αναζητούμε βοήθεια (η μαθητική κουλτούρα που λέγαμε).

Πράγματι ο χρόνος δεν διαστέλλεται, οι δραστηριότητες είναι απαραίτητες κι εσείς αγαπάτε πολύ το παιδί σας και θέλετε να το βοηθήσετε. Βοηθήστε το λοιπόν αλλά με τον σωστό τρόπο. Όπως του μαθαίνετε να σταματά να έρχεται να κοιμάται μαζί σας παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, έτσι θα του μάθετε να συμπεριφέρεται και στην μελέτη του. 

Το παιδί πρέπει να μάθει να διαβάζει μόνο του και να αναζητά βοήθεια όταν πραγματικά την χρειάζεται. Είτε σας φαίνεται εύκολο αυτό είτε δύσκολο, πρέπει να το έχετε επιτύχει όταν θα πάτε «όλοι μαζί» στο Γυμνάσιο. 

Διότι εάν δεν το έχετε επιτύχει, θα βρούμε στο Γυμνάσιο ένα παιδί που θα χρειάζεται το φροντιστήριο, το ιδιαίτερο ή εσάς για να κάνετε την δική του δουλειά και μετά την Τρίτη Γυμνασίου, αυτό θα είναι καταστροφικό τόσο για την μαθητική του ιδιότητα όσο και για την προσωπικότητα του. 

Δε θα σας μιλήσω για τους κανόνες και τα χρονικά όρια που θα πρέπει να θέσετε όσον αφορά την χρήση κινητού, τάμπλετ και διαδικτύου. Σας αφήνω να το σκεφτείτε μόνοι σας. 

Θα σας πω όμως πως ανεξάρτητα με όλα όσα συμβαίνουν στη σχέση με το παιδί σας πρέπει τουλάχιστον για μισή ώρα την ημέρα .. να το ακούτε να σας μιλάει. Ακούγεται παράδοξο; Δεν είναι.

Πρέπει να «αναγκάζεται» το παιδί να εκφράζεται χωρίς να νοιώθει την πίεση της πειθαρχίας στην σύνταξη. 

Κάποια στιγμή είπα στον ανηψιό μου "Θέλω να μου μιλήσεις για ένα θέμα". Μου λέει "Για ποιο;". "Δεν ξέρω", του απαντώ "αν υπάρχουν εξωγήινοι". "Υπάρχουν" μου λέει. "Οκ, πρέπει να μου το δικαιολογήσεις αυτό".
Καταλάβατε λοιπόν.

 Βρίσκω ενήλικες εκπληκτικούς στον γραπτό λόγο που δεν μπορούν να εκφραστούν προφορικά. Όσο πιο πολύ *μιλά* το παιδί τόσο πιο πολύ θα μάθει να εκφράζεται – άρα να χρησιμοποιεί λέξεις, περιγραφές. 

Θα κλείσω αυτό το ποστ με ένα θεματάκι που παρατηρώ πως έχουν πολλοί μαθητές γυμνασίου. Τα «κακά γράμματα». 

Μία μαμά μου είπε πως όταν ζήτησε από τον δάσκαλο του δημοτικού να κάνει κάτι για αυτό, της απάντησε πως ο γραφικός χαρακτήρας έχει ήδη διαμορφωθεί κι αυτό δεν αλλάζει. Κάκιστη απάντηση. 

Κι επειδή αντιμετώπισα αυτό το πρόβλημα πρόσφατα με μαθητές και το διόρθωσα σε δυο μέρες, θα σας πω το πολύ απλό «μυστικό». 

Εξηγήστε στο παιδί πως τα γράμματα του πρέπει να έχουν τρία στοιχεία: 

1. Να είναι όλα στο ίδιο μέγεθος 

2. Να απέχουν το ίδιο [τόσο τα γράμματα μεταξύ τους όσο και οι λέξεις μεταξύ τους – "καμία" απόσταση για τα γράμματα και μία ή δύο αποστάσεις για τις λέξεις] 

3. Πρέπει να έχουν την ίδια κατεύθυνση. 


 Με την πρώτη παράγραφο που θα γράψει ακολουθώντας αυτούς τους κανόνες και παρατηρώντας την αρμονική αισθητική της συμμετρίας, δε θα θέλει ούτε το ίδιο να επιστρέψει στην προηγούμενη κατάσταση.






Μαθηματικά: Εκπαίδευση Προσφύγων 2016 - 2017





Διορίστηκα ως αναπληρώτρια μειωμένου ωραρίου στις Σέρρες. Εξαναγκάστηκα να πηγαινοέρχομαι καθημερινά σε ΔΥΕΠ της Θεσσαλονίκης επί δύο μήνες μέχρι να λειτουργήσει η ΔΥΕΠ Σερρών. Δεν έλαβα επιπλέον οικονομική βοήθεια. Υπέφερα με τη μέση μου [γιατρός, μαγνητική, ενέσεις], υπέφερα οικονομικά [100 ευρώ κάθε εβδομάδα για βενζίνη], επέστρεψα τελικά στη ΔΥΕΠ Σερρών, γνώρισα πολλών ειδών "πρόσφυγες", έλαβα αγάπη από τους ξένους και αγένεια από τους δικούς μου, απειλήθηκα πως είμαι αδικαιολόγητα απούσα από τις πρωινές δραστηριότητες [οι οποίες ήταν εκτός του ωραρίου μου], έμαθα κάποιες ελάχιστες φράσεις στη γλώσσα kurmanji από τους μαθητές μου στις Σέρρες που είναι Γιαζίντι, έλαβα από αυτούς το "παρατσούκλι" Καζούτσκε [μετά από 15 ημέρες προσπαθειών εξήγησης, αποφασίσαμε με την φιλόλογο πως πρόκειται για ένα όνομα - όπως μας είπαν οι ίδιοι - τύπου "Βουγιουκλάκη"], ανακάλυψα πως πολλοί υπεύθυνοι/ανεύθυνοι/συντονιστές/..αποσυντονιστές έχουν την ατζέντα τους, πως οι ξένες ΜΚΟ έχουν επίσης την δική τους ατζέντα [μακριά από οτιδήποτε ελληνικό], το θεωρώ αδιανόητο να επαναλάβω τη φετινή "κουτουράδα" με τις ίδιες συνθήκες και τελικά ναι ήμουν κι εγώ εκεί όταν άρχισε αυτή η πρωτοποριακή εκπαιδευτική διαδικασία όπου γνωρίσαμε, συζητήσαμε, διδάξαμε, διδαχτήκαμε, αγαπήσαμε και αγαπηθήκαμε από ανθρώπους με τους οποίους δεν μπορούσαμε - για πολύ καιρό - να συνεννοηθούμε.

 



Παρασκευή

Εκπαίδευση προσφύγων

Παρασκευή




Δεν μου αρέσει η λέξη «προσφυγόπουλο», για αυτό επέλεξα στον τίτλο την λέξη «πρόσφυγες». Αφήστε δε που κανονικά, η όποια εκπαίδευση θα έπρεπε να περιλαμβάνει και ενήλικες. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία κι εγώ σήμερα θέλω απλά να καταγράψω όσα ζω.

Τον Δεκέμβριο [εάν θυμάμαι καλά] δόθηκε πρώτη φορά η δυνατότητα σε αναπληρωτές να δηλώσουν εάν θέλουν να προσληφθούν ως αναπληρωτές μειωμένου ωραρίου [12 – 15 ώρες= περίπου 550 €] και οι επιλογές αφορούσαν ΔΥΕΠ [κέντρα εκπαίδευσης προσφύγων] σε συγκεκριμένα σχολεία/πόλεις. 

Αντιλαμβάνεστε πως σε αυτή την πρώτη «φουρνιά», ήταν ελάχιστοι οι καθηγητές που έσπευσαν. Ήταν ακόμα η εποχή του φόβου για αρρώστιες, του σαματά για τους εμβολιασμούς και φυσικά η εποχή των περιστασιακών ρατσιστικών αντιδράσεων. 

Δήλωσα ΔΥΕΠ Σερρών. Κατοικώ στις Σέρρες οπότε μία τέτοια επαγγελματική επιλογή φαινόταν αρκετά συμφέρουσα, οικονομικά. 

Οι μαθητές θα διδάσκονταν Ελληνικά, Αγγλικά, Μαθηματικά, Γυμναστική, Πληροφορική κι ένα μάθημα «Πολιτισμός και Δραστηριότητες» στο Μουσικό Γυμνάσιο Σερρών [ένα καταπληκτικό σχολείο με πολύ ταλαντούχους μαθητές]. 


Για κάποιον συνδικαλιστικό και ψηφοθηρικό καθαρά λόγο, οι φιλόλογοι και οι πληροφορικοί μπορούσαν να προσληφθούν ως υπεύθυνοι-συντονιστές με πλήρες ωράριο [ολόκληρος μισθός] ενώ οι υπόλοιποι για κάποιον απροσδιόριστα ηλίθιο λόγο δε θεωρούμαστε «ικανοί» να λειτουργήσουμε ως τέτοιοι, με μεγαλύτερες οικονομικές απολαβές. 


Την ημέρα που υπογράψαμε την σύμβαση μας [12 ώρες για εμένα], οι πρόσφυγες έμεναν σε σκηνές και ήταν δεδομένο [?] πως θα φιλοξενούνταν από ξενοδοχεία της πόλης και της περιοχής ώστε να αντιμετωπιστούν οι χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα αλλά και οι μαθητές να ζουν σε καλύτερες συνθήκες το διάστημα που θα ακολουθούσε και θα συμπεριελάμβανε την εκπαίδευση τους. 


Το «δεδομένο» της οργάνωσης φιλοδοξούσε να στήσει λυόμενες κατοικίες στην περιοχή του camp όσο καιρό οι άνθρωποι θα έμεναν στο ξενοδοχείο. 

Εξαιρετικό σχέδιο πράγματι, μόνο που όλοι κανόνιζαν χωρίς τον..ξενοδόχο αλλά και χωρίς τις ιδιαιτερότητες των προσφύγων. 

 Το σχέδιο κατέρρευσε. 


Οι ξενοδόχοι δεν δέχτηκαν τους πρόσφυγες [παρότι τα χρήματα που τους προσφέρονταν ήταν αρκετά, από ό,τι έμαθα, αλλά από την άλλη δικαίωμα τους να διαθέτουν ή όχι την επιχείρηση τους] και οι πρόσφυγες των Σερρών [Γιεζίντι] δεν δέχονταν να «σκορπίσουν» εφόσον, λειτουργώντας ως φυλή, επιθυμούσαν να μετακινηθούν όλοι μαζί.


Έτσι, βρεθήκαμε δάσκαλοι και καθηγητές διορισμένοι ως αναπληρωτές μειωμένου ωραρίου..άνευ αντικειμένου εργασίας. 

Εγώ ανήκα στο Μουσικό γυμνάσιο Σερρών κι έτσι όσο καιρό εκκρεμούσε η επαγγελματική μας αποκατάσταση, παρουσιαζόμουν καθημερινά στο σχολείο, σε σύνολο 12 ωρών εβδομαδιαία. 

Όταν πέρασαν 2-3 εβδομάδες, ενημερωθήκαμε πως τελικά οι πρόσφυγες μετακινήθηκαν προσωρινά στα Βρασνά κι εμείς ή θα απολυόμασταν ή θα δεχόμασταν να μετακινηθούμε στη Δυτική Θεσσαλονίκη. 


Εννοείται, πως ακόμα και σήμερα κανένας δεν έχει δεσμευτεί γραπτώς πως θα επιστρέψουμε κάποια στιγμή στις Σέρρες ώστε να διδάξουμε εκεί που επιλέξαμε. 


Υπό τον φόβο της απόλυσης κι επειδή εμείς δεν είμαστε «4000 πυροσβέστες που θέλουν να μονιμοποιηθούν», δεχτήκαμε την διάθεση μας στη Δυτική Θεσσαλονίκη. Κι εκεί άρχισε ο καθημερινός γολγοθάς του πήγαινε-έλα σε τρία διαφορετικά σχολεία- διότι πώς αλλιώς να συμπληρωθούν 12-15 ώρες την εβδομάδα. 


Αδυνατώ να γράψω την λέξη «βενζίνη» χωρίς να σφιχτεί η καρδιά μου. 


Η δε ταλαιπωρία του καθημερινού πήγαινε-έλα σε συνδυασμό με τις κινητοποιήσεις των αγροτών δε μπορεί να περιγραφεί παρά μόνο ίσως με κάποιο πίνακα του Πόλοκ. 


Οι μαθητές σε κάθε σχολείο που πηγαίνω δεν είναι πάντα σταθεροί σε αριθμό και παρουσίες. Από ό,τι κατάλαβα δεν υπάρχει κάποια δέσμευση από μέρους των κηδεμόνων. Έτσι, ένας μαθητής μπορεί να έρθει μια μέρα και μια άλλη όχι. 
Επίσης, αρκετοί μαθητές μετακομίζουν στο εξωτερικό ειδικά εάν υπάρχουν ήδη κάποια μέλη της οικογένειας τους έξω. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να ξεκινήσει μία τάξη με 15 παιδιά και στην πορεία να καταλήξεις με 5 ή να υπάρξουν μέρες που κάνεις την διαδρομή της μιάμιση ώρας να φτάσεις και βρίσκεις 2 μαθητές. 


Προσπαθούμε, όσο μπορούμε να κάνουμε ευχάριστη την διαδικασία του μαθήματος ώστε τα παιδιά να θέλουν να έρχονται στο σχολείο. 


Η πλειοψηφία των μαθητών γνωρίζει αγγλικά. Έτσι, εξασκούμαι κι εγώ μιλώντας τους στα αγγλικά. 

Γελάω που επειδή έχω ένα Lower «της πλάκας» προ αμνημονεύτων ετών, δεν πιστοποιείται η ικανότητα μου να διδάξω στα αγγλικά ή τέλος πάντων η οποιαδήποτε εξαιρετική ικανότητα μου στα αγγλικά. 


Λοιπόν διδάσκω στα αγγλικά. Κι είναι υπέροχα.


Ένας τουλάχιστον μαθητής είναι πάντα αρκετά καλός κι αυτός συνήθως αναλαμβάνει να μεταφράσει στην γλώσσα τους οτιδήποτε δεν καταλαβαίνουν οι υπόλοιποι. Πραγματικά είναι υπέροχο αυτό που συμβαίνει. 



Στο πρώτο μάθημα τους μαθαίνω να διαβάζουν στα ελληνικά τους αριθμούς. Ενθουσιάζονται όταν ανακαλύπτουν μόνοι τους πώς να διαβάσουν το 118, για παράδειγμα. Σηκώνονται όρθιοι, φωνάζουν, γελάνε, νοιώθουν περήφανοι – κι εγώ το ίδιο. 

Μετά πάμε στις πράξεις. 


Υπάρχουν 13χρονα που δεν έχουν πάει ποτέ σχολείο. Ναι, προσπαθούν και μαθαίνουν και τα καταφέρνουν και πάντα τους αγκαλιάζω περισσότερο. Άλλα παιδιά έχουν 3-5 χρόνια να πάνε στο σχολείο. Άλλοι ξέρουν «τα πάντα» κι άλλοι, τίποτα. Κι όλοι μαζί, διδάσκουν ο ένας τον άλλο.


Καθόμουν και τους χάζευα προχθές που διαφωνούσαν πώς θα γράψουν στα αραβικά την λέξη «είκοσι». Δέκα λεπτά επέμενε η μαθήτρια στο συμμαθητή της «είιιιιιι-κοσι» κι έβαζε ένα άλλο σύμβολο στη γλώσσα τους. Φάνταζε σαν διάλογος διανοούμενων. Ναι, τους ενδιέφερε να αντιληφθούν και να γράψουν ακριβώς την προφορά. Τους άφησα να το συζητάνε και τους κοιτούσα πραγματικά με ενθουσιασμό. 



Έχω περίπου 25 μαθητές σε σύνολο. Δεν έχω συναντήσει ίχνος αγενούς συμπεριφοράς. Τα παιδιά είναι καθαρά, περιποιημένα, με τις τσάντες και τα τετράδια τους [πάντα τους χαρίζω γομολάστιχες και μολύβια, όταν κατορθώνουν κάτι – χαίρονται κι αυτά κι εγώ]. 


Την 2η φορά που είχα πάει για μάθημα ήταν μία ημέρα που χιόνιζε αρκετά και στην αρχή είχα ειδοποιήσει πως μάλλον δε θα μπορέσω να πάω. Πήγα όμως κι όταν με είδαν, άρχισαν να χειροκροτούν. 

Τα παιδιά αυτά διψάνε για..ενθουσιασμό. 

Και τα αγέλαστα παιδιά τα καταλαβαίνεις αμέσως και το βρίσκω λογικό να ασχοληθείς λίγο παραπάνω. 


Μου είναι δύσκολο να θυμάμαι τα ονόματα τους αλλά προσπαθώ πραγματικά κι όταν μου λένε από πού είναι, ακούω όλα αυτά τα μέρη που πρωτο-άκουσα κάποια στιγμή στις ειδήσεις. 


Διδάσκω από το 1994 κι αυτό που ζω εκπαιδευτικά είναι ό,τι πιο εντυπωσιακό μου έχει συμβεί ποτέ. Δεν νομίζω όμως πως θα επιλέξω άλλη χρονιά να διδάξω σε πρόσφυγες. Όχι επειδή φταίνε οι πρόσφυγες αλλά επειδή φταίνε οι Έλληνες. Δεν αντέχω τόση ταλαιπωρία υπό τον φόβο της απόλυσης. Η χώρα μου κατόρθωσε για άλλη μία φορά να με κάνει να θέλω να γυρίσω την πλάτη σε κάτι που θεωρώ πως κάνω καλά, μόνο και μόνο επειδή κάνει ό,τι μπορεί για να με ταλαιπωρεί αντί να με στηρίζει.